Zwervend naar Santiago

Laatste verslag van mijn Pelgrimstocht en update over de Postbode van Sittard

2010-12-07T13:35:00.000-08:00

Vandaag (5 december) zijn Nanda en ik naar Sittard gereden om de kaars aan de ''Postbode van Sittard'' te overhandigen.

Gisteren twijfelde ik nog vanwege de vorst en hevige sneeuw, maar de meest sneeuw was weggedooid en de wegen goed begaanbaar. Dus wij op weg naar Sittard de Postbode en zijn vriendin of vrouw verwachtten ons in hun gezelllige flatje met Limburgse vlaai en thee. Ik herkende hem vaag, het is al weer zo lang geleden. Onder het praten kwam ik tot een ontdekking. De Postbode van Sittard heeft mij toen aangesproken uit belangstelling! Niet om te vragen of ik ook voor hem naar SdC wilde gaan! Dat was dus een invulling van mij! Voor mijn gevoel niet voor niks want het heeft wel een emotionele verdieping aan mijn pelgrimage gegeven. Hij was blij met de kaars en wil hem niet opbranden omdat er zo'n mooi verhaal aan vast zit. Omdat ook zijn partner ziek is, was goed te merken dat ziek zijn en hoe dat in je leven ingrijpt hun erg bezig houdt en begrijpelijk.

Ik kon nog één keer met mensen over mijn pelgrimstocht praten die er echt geinteresserd naar waren heerlijk en een goede afsluiting. Na zo'n anderhalf uur weer teruggereden naar Dordrecht dit was het laatste stukje van mijn pelgrimstocht dat ik nog te gaan had.

Gisteren ik sprak nog een medium die mij vertelde dat mijn pelgrimage ervoor gezorgd heeft dat ik beter geworteld ben geraakt in de aarde waardoor ik stabieler geworden ben. Het voelt wel goed wat hij zegt ik ga weer door met mijn leven. Het slaat een nieuwe richting in, het therapeutschap wacht.

Bedankt iedereen die met mij meegereist heeft en volgehouden heeft met het volgen van mij blog tot dit laatste verhaal. De Camino is gelopen en ik ben dankbaar voor de transformaties die ik heb mogen ervaren en de mensen die ik heb mogen ontmoeten. Ik sluit hem af.

In liefde en respect Donald

29 november, update over de postbode van Sittard

2010-11-29T23:18:00.001-08:00

Omdat mijn blogspot niet meer te bereiken is via mijn telefoon het volgende leuke bericht:

Vanavond heb ik contact gekregen met de Postbode van Sittard. Hij heeft mij vanmiddag gebeld, maar ik was niet in de gelegenheid tot opnemen. Ik zat op mijn eerste werkdag na 7 maanden vrij te zijn geweest. Na het eten het mij onbekende nummer gebeld en dat was hem. Hij vertelde dat mensen hem op straat aanspraken nav mijn krantenartikelen. Ik dorst het bijna niet te vragen, maar zijn stem klonk beter. En ja hoor! Het gaat beter met hem, er zijn geen nieuwe tumoren meer in zijn keel geconstateerd! Ik was er stil van zo blij was ik voor hem. Ik heb nog zo gebeden, bij het ijzeren kruis, voor hem. Ontroerend nieuws voor mij! Uiteindelijk bleek dat mijn eerste brief door de TNT stakingen verloren is gegaan, gisteren een 2e brief verstuurd. Die wel is aangekomen. Zondag 5 december gaan Nanda en ik naar hem toe met de kaars! Dan zal ik mijn laatste blogverslagje maken en kan ik mijn pelgrimstocht afsluiten :-)

15 november update over de postbode van Sittard

2010-11-15T03:05:00.000-08:00

Het is een lange tijd stil geweest over mijn zoektocht naar mijn Postbode van Sittard, maar hier het beste nieuws. Ik heb hem gevonden!, vandaag kwam het verlossende mailtje binnen van de secretaresse van het Toon Hermanshuis in Sittard. Na vele mailtje en telefoontjes naar verschillend postbezorgings organisaties zat ik op een dood spoor. De postbode van Sittard bleef onvindbaar. Lidwien gaf mij de gouden tip, plaats een stukje in een plaatselijke krant. Zo gezegd zo gedaan. De Trompetter gecontacteerd en een stukje gemaild. Di afgelopen zaterdag geplaatst en met succes. Een dikke 10 reacties met hele mooie steun betuigingen tot halve tips en de gouden tip. Ik heb mijn postbode gevonden en kan beginnen mijn pelgrimstocht af te sluiten.ik zal het melden wanneer de ontmoeting plaatsvind.

6 oktober update voortgang postbode van Sittard

2010-10-06T00:32:00.000-07:00

Cornflakes met Fruit and Fibre in geitemelk en jus.

Mooi er komt wat beweging op het postbode speurvlak. Ik heb afgelopen vrijdag via de webside van TNT een mail gestuurd, onder overige en niet het klachtenformulier, met mijn ''postbode van Sittard'' verhaal. Gisteren een mail teruggekregen dat mijn vraag doorgestuurd is naar de juiste collega. Met de opmerking om binnen 5 dagen een antwoord naar mij te zenden. Ik ben benieuwd!

28 september Schoonhoven

2010-09-29T12:15:00.000-07:00

Gina's heerlijke gevulde soep met kokosmelk, salades, yogithee en aardbeien en ananas na

Mooi op tijd uit het hotel weg, na het ''ontbijt''. De taxi staat er om 7 uur en een 3 kwartier later zijn we op het vliegveld van a Coruna. Tja over de vliegreis kan ik kort zijn, ik ben terug in de 21 eeuw. In 5 a 6 uur (met 2 uur wachten op Barcelona) leg ik de afstand af die ik in vier en een halve maand te voet heb afgelegd. Het viel mij niet echt op maar de hele morgen moest Nanda veel sms'n met haar broer en bleef ze toch wel lang op de wc's zitten. Dat werd me later pas duidelijk. Na mijn rugzak van de band gevist te hebben en hem voor de laatste keer omgegespt te hebben, voor de trein dacht ik, stond bij de uitgang het ontvangst commitee klaar, wat een heerlijke verrassing! Rianne en Gina met spandoeken oorspronkelijk zouden er 6 man komen maar door de plotseling verandering van aankomstdag van woensdag naar dinsdag vielen er 4 af. Bedankt Spaanse verkeersleiders. Maar goed, gelukkig was de vreugde er niet minder om :-) Bijpratend, delend herineringen ophalend rijden we terug naar Utrecht. Gina ontvoerde mij naar haar huis en de rest van de middag ging voorbij met gezelligheid, thee, taart en het weer aanhalen van de vriendschapsbanden en een heerlijke avondmaaltijd. Ik kon mij geen beter einde van mijn krappe 5 maanden durende pelgrims-zwerftocht naar SdC voorstellen. Bedankt Nanda, Gina en Rianne!. In principe is dit het einde van mijn reisverslag ik mag weer gaan reintegreren in het ''normale'' leven. Toch stop ik niet helemaal met schrijven want ik heb nog altijd de kaars voor de postbode van Sittard. De komende dagen wil ik hem opsporen en naar Sittard reizen om hem de kaars uit Santiago de Compostela te overhandigen, ik hoop dat mij dit allemaal binnen de komende 2 weken lukt. Omdat het voor mij zo'n onverbrekelijk onderdeel van mijn pelgrimstocht is geworden zal ik de voortgang hiervan op mijn blogspot bijhouden. Niet van dag tot dag, ik zou zeggen als je zin hebt om te weten hoe dit afloopt check om de 4 of 5 dagen mijn blogspot ik zal het vermelden. Voor de rest ga ik me nu bezig houden om mijn ervaringen van de afgelopen vier en een halve maand een plaats te geven in mijn leven. De echte Camino begint nadat je hem gelopen hebt.......... voor mij mag hij de rest van mijn leven duren :-)

27 september a Coruna hotel

2010-09-28T11:04:00.000-07:00

Platos combinados, vlees, patat en salade

Als we bij de bushalte aankomen dan staat er al een dikke groep mensen te wachten die allemaal naar SdC willen. En ze lijken allemaal een kaartje te hebben ;-( Affijn we komen toch in de bus en zijn op weg naar SdC. Mijn eerste reden om terug te gaan naar SdC is de postbode van Sittard. Ik wil een kaars voor hem kopen en laten zegenen. Daarna spoor ik hem op en overhandig hem deze kaars. Dit omdat een kaarsje branden in SdC betekent dat je een Euro in een gleuf stopt waarna vervolgens electrische kaarsjes aanfloepen. Weer een traditie naar de haaien :-) En omdat de kaars die ik in gedachte had nogal zwaar is koop ik hem op het laatste moment.Daarnaast staken de Spaanse verkeersleiders, woensdag de 29e, dus we weten niet of het nog slim is om via a Coruna te gaan. Na zo'n dikkke 3 uur komen we rond half twaalf in SdC aan. Eerst de kaars kopen, omdat het 12 uur is, is er een mis en ik hoopte in de kerk een priester te vinden die mijn kaars zou kunnen zegenen. Jammer maar dat gaat zo niet lukken, gelukkig is er altijd hulp! Op de straat kom ik 2 priesters tegen! Ik klamp ze aan, en vertel het verhaal van mijn pelgrimstocht en de postbode van Sittard. Eén van de 2 pakt mijn kaars en zegent hem. Mooi geregeld met hulp van bovenaf zullen we maar zeggen. Vervolgens duiken we een internet cafe binnen, ik denk er aan om met de trein terug te gaan. Maar die optie valt al snel af, dat betekent 24 uur in de trein zitten en de prijs is €300,- pp. Dan vliegen op andere dagen, de staking is alleen op woensdag en geldt voor heel Europa (mogelijk!) ze is alleen zeker voor Spanje! We vinden dinsdag nog een vlucht van a Coruna Amsterdam via Barcelona. Hij is wel 50% duurder dan de woensdag vlucht. Maar uiteindelijk de beste optie dus dat wordt bijbetalen. Bedankt Spaanse verkeersleiders! We wilden nog een dag in a Coruna doorbrengen en er relaxt naartoe reizen dat vervalt en we moeten vandaag in a Coruna zien te komen. Gelukkig is er een half uurs verbinding zegt het internet. We hebben nog 2 uur over voor SdC. Nanda wil de souvenierswinkels aflopen, en lekker rondneuzen. We tuigen zonder ruzak de stad in en eten onze laatste Tarte de Santiago bij de kathedraal. Door een kaartleesfout, van mij, missen we de trein van kwart voor 5 naar a Coruna het geeft niet dan komen we gewoon wat later aan. In a Coruna hebben we redelijk wat bekijks met onze rugzakken, hier is men duidelijk geen pelgrims gewend! We vinden een hotel na een half uur lopen. Van het thuisfront horen we dat de temperaturen in Nederland 10 graden kouder zijn dan in Spanje. Hier is het om 7 uur nog altijd 24 a 25 graden. Brrrr dat beloofd wat.

26 september 4 km Cabo de Fisterra bij Fisterra zelfde appartement

2010-09-27T08:19:00.000-07:00

Pimiënto de padron, gegrilde vis met aardappelschijven, taart

Vandaag eerst onze derde oorkonde gescoord. De Finisterrealle als bewijs dat we van SdC naar Finisterra zijn gelopen. Ik geef het toe je krijgt ze bijna bij een flesje olijfolie hier in Spanje. Nanda heeft er nu 2 en ik 3. Leuk maar niet echt belangrijk denk ik dan maar. Wat wel serieus is, is dat ik naar Finisterra ben gelopen om mijn zwerftocht af te sluiten. De vroegere pelgrims kwamen hiernaar toe om hun kleren te verbranden en zo zichzelf te reinigen en afstand te doen van hun oude zelf, de pelgrimage heeft hun gelouterd en vernieuwd . Voor mezelf wil ik dit ook doen en heb besloten 3 dingen te verbranden waaraan ik toch wel gehecht ben. Mijn strooien hoed, die mij 4 maanden beschermd heeft tegen de sterke zon, hij is gescheurd uit vorm en meerdere malen helemaal doorgezweet er waren momenten de afgelopen maanden dat ik eraan twijfelde of hij SdC zou halen, maar hij is net zo taai als ik. Met een dwergje erop genaaid (de leraar met zijn kaarslantaarntje één van de 7 dwergen van Sneeuwwitje) die ik in Vezelay per post ontving en een ijzeren schelpmedaillon eraan vast gebonden gekocht in Le Puy en Velay. Dit hoedje was mijn handelsmerk, ik werd eraan herkent (en mijn yogithee :-) ). Ik zie er tegenop maar ik ga van hem scheiden. Verder heb ik 2 witte (nou ja met enigzins een grauwsluier(tje) ) T-shirts met opdruk. Ze zijn al gauw 10 jaar oud maar ik heb ze op al mijn reizen gedragen, naar Egypte, India, mijn rugzak vakanties in Frankrijk, de 3 maanden trekken in Australie noem maar op. Elke keer kreeg ik ze weer wit met soda in de was en ze zitten heerlijk bij erg warm weer met een sterke zon. Bij alle reizen waar ik verdieping en groei ervaren heb waren zij er ook. Zo ook deze reis. Voor mij attributen waar ik een band mee heb die ik los mag laten als nieuwe Donald. Nanda en ik lopen dus naar Cabo de Fisterra het meest westelijke stukje Europees vasteland, waar volgens de Middeleeuwers het land eindigt, Fisterra is een soort verbastering van Finish-Terra einde van de aarde. Nanda en ik lopen nu zonder bepakking de laatste kms, ik ben stil Nanda merkt het. Weer flashbacks en ontroering bij mij, weer zie ik steden, kampings, mensen en indrukken aan mij voorbij gaan. Zonder volgorde of dat er sturing is, het gebeurt zoals wel meer gebeurd is de laatste dagen. Raar al die mensen en contacten die ik ervaren heb, het dringt echt tot mij door dat ik ze nooit meer zal zien. Nog even een foto van mij bij het laatste pelgrimsbeeld wat ik tegen kom op mijn tocht, let op ik heb mijn hoed nog op! We naderen de kaap, ze heeft een vuurtoren, daarachter staat een zendmast volgehangen met allerlei kledingstukken. Een bord waarschuwt dat er geen vuur gemaakt mag worden :-( weer een traditie naar de haaien! Toegegeven duidelijk is te zien dat een deel van de begroeiing van de helling verbrand is. Op een rots bij de kaap is een ijzeren schoen bevestigd, ik leg er mijn hoed naast en neem een foto. Tja wat nu? wat doe ik? werp ik mijn hoed en T-shirts in zee, verzwaard met stenen? Nee dan maar illegaal een fikkie stoken, de kaap is groot ik vind wel een plek. Wat ik ook doe, ergens achteraf met een schitterend uitzicht over zee maak ik een vuurtje, eerst mijn hoed daarna mijn T-shirts. Daarna zie ik iets wat mij echt aan het hart gaat, de leraar ligt naast het vuur half zwart met een gesmolten lantaarn in zijn hand een beetje sip kijkend lijkt wel. Ook vind ik de schelpmedaillon. Heet van het vuur. Ik slaag erin om de 2 aan elkaar te smelten en zet ze op een rots die uitkijkt over de zee. Zoals de leraar mij geleid heeft mag hij nu met zijn lantaarntje andere pelgrims en schepen naar de kaap van Finisterra leiden. Half zwart en gesmolten, ik hoop dat het op de foto een beetje te zien is. Ik dank hem voor zijn verlichtende hulp, na deze reis mag ik zelf mijn levenspad gaan zoeken ik ben mijn eigen leraar geworden! Weet ik. Het kost veel wilskracht de schelp en hem daar achter, op die rots, te laten maar het is beter zo voel ik, ik heb een nieuwe weg te gaan. En hoe die de komende week lopen gaat is nog even onduidelijk, er is een staking bij de Spaanse verkeersleiders dus onze terugvlucht is onzeker. Toch wil ik komende vrijdag terug zijn voor mijn zus (ik zal nu niet zeggen waarom Nadia :-) ) Ik kan het makkelijker loslaten ik mag hier wat van leren en ik voel dat ik vrijdag gewoon op tijd zal zijn. Morgen eerst naar SdC met de bus.

25 september 14 km Fisterra apartement

2010-09-26T11:19:00.001-07:00

Vissoep, gemengde vis/vlees paella, flan

Als ik in bed lig deze nacht hoor ik de verre branding van de zee. Als het gegrom van vrachtagens. De laatste wandeldag begint met de bekende routine van het inslaan van mondvoorrad, in dit geval 4 Boccadilla's. De aanwezige honden bij het pension komen om een knuffel vragen. Ik pak het kleine jonge hondje van de vloer die parmantig met een kuipje jam in zijn bekje vanachter de toog vandaan komt :-) en geef het een aai. De boccadilla's zijn klaar de rugzakken gepakt voor de laatse keer en we gaan weg. 14 km naar Fisterra. We raken aan het vals plat meer en meer gewend. Na een half uur een leuke stopplaats ik maak thee en we eten de eerste 2 boccadilla's als ontbijt. Daarna door, we komen weer veel pelgrims tegen die vanuit Fisterra vertrokken zijn. De zee laat zich regelmatig in de verte zien een mooi gezicht. Tegen 12 uur zoeken we en vinden we een lunchplaats. Dan in de verte zien we ineens Fisterra, we zijn lekker opgeschoten. De lunch is als vanouds en lekker langzaam, Fisterra ligt om de hoek. De laatste 5 km's naar Fisterra ontmoeten we nog een gepensioneerd Hollands stel en maken een praatje. Dan komen we bij Fisterra aan. Een slaapplaats, het eerste hotel is vol, de B&B ernaast erg duur €30,- pppn! Dat vinden we te gek! We willen hier 2 nachten blijven. Na een 20 min lopen een ander hotel €40,- pn beter maar ik ben nog niet tereden. We lopen Fisterra in en worden uit de verte al toegeroepen door een oma die op een stoeltje voor haar huis zit, ze ruikt schijnbaar dat we iets te slapen zoeken. Ratelend Spaans overpoeld mij. Versta ik het goed een kamer met keuken en wasmachine voor €25,- pn? Als ze over de accomodatie vertelt tuit ze haar lippen en raakt deze met haar vingers aan. Zo goed is het. We moeten meekomen het dorp in. Een wandeling van zo'n 10 min ze is niet zo snel, ze loopt op haar sloffies met haar vestje aan en brilletje op half 7. Onderweg komt een jonge herdershond gedag zeggen. Is dat niet dezelfde hond als van de gite in Lires? Wat doet die hier? We komen bij de Panaderia, daar is de sleutel snap ik. De bakkersvrouw neemt ons mee naar een kompleet nieuw apartement (de peertjes hangen nog in de badkamer), met 2 slaapkamers. Voor werkelijk waar maar €25,- pn, alleen als de andere slaapkamer bezet is dan moeten we het sanitair delen. Geen probleem we zijn de komende 2 nachten onder de pannen.

24 september 15 km Lires Pension

2010-09-25T11:38:00.000-07:00

Pasta soep, gefrituurde vis met frite, choclade taart

Vanmorgen de hotelkamer verlaten na een klein kwartiertje lopen, lopen we langs de kust. De zon is nog net niet op. Bij een mooi plekje gaan we ontbijten en we worden getrakteerd op een mooie zonsopgang die de zee voor ons prachtig diepgroen kleurt en de rollers strak wit. De zon en de zee flirten met elkaar. Na het ontbijt lopen we door, we moeten even later 290 meter stijgen. Het zweet parelt op ons voorhoofd ondanks de koele temperaturen. Ook krijgen we wat regen te verwerken die gelukkig niet echt doorzet de poncho zijn wel gepakt maar hoeven niet aan. Na de stijging lopen we weer vals plat, we zijn er nu wel zo'n beetje aan gewend. De zon breekt langzaam door de wolken tijdens de yoga en maakt de wandeling erna nog mooier. Het Gallicische landschap is onveranderlijk mooi. We komen veel pelgrims tegen die de andere kant op lopen. De meesten lopen van Fisterra naar Muxia wij net andersom. Gelukkig is de bewegwijzering in 2 richtingen aangegeven en goed te volgen. We lopen door piepkleine dorpjes, bestaande uit 5 huizen of zo. Waar geen naam bij staat. Het is dus een beetje raden waar we precies zijn en hoeveel we afgelegd hebben. Volgens de beschrijving zou er 2 km voor Lires, onze stop van de dag, een dorpje met een bar moeten zijn. Tegen een uur of 3 ja een barretje bij een pension. We bestellen wat en gaan eens lekker zitten. Nog zo'n 2 km. Ik kijk de route nog eens na. He? De naam van het pension wordt genoemd onder Lires! Ik vraag aan de eigenares waar we zijn, Lires dus :-) We zijn er al! Gelijk maar naar de prijs van de kamers gevraagd. Die valt mee €35,- dus één genomen. We zitten nu op het terras, Nanda leest, ik heb een piepklein schattige jong hondje op mijn schoot de op één na laatste wandeldag zit er op!

23 september Muxia rustdag

2010-09-24T10:18:00.000-07:00

Ensalade en Raxos ( we hebben Raciones besteld, een Spaanse tapas-achtige eetvorm we zijn benieuwd), Raxos is een vlees, aardappels en ik weet niet wat meer schotel

Schandalig heerlijk lang uitsgeslapen in onze hotelkamer. Daarna de stad in voor een ontbijt, Nanda een sandwich ik een Hamburgeros completa (ik moet toch een beetje aankomen). Onder het ontbijt mijmerde Nanda over hoe ze haar wandel-uitrusting zou aanpassen om de Camino vanaf St Jean Pied de Port naar SdC te lopen. Wie weet heeft het pelgrims-virus haar ook aangetast. Daarna het stadje in naar de VVV voor onze SdC-Muxia wandelbewijs, een soort Compostela. Nu heeft Nanda er ook één! Nogmaals naar de kerk bij Punta da Barca om de scheepsmodellen te bekijken. Zowaar buiten de kerk kon ik 2 rotsblokken ontdekken die met enige fantasie op de romp van een boot en een zeil lijken, heb alleen het roer niet terug kunnen vinden. Nanda en ik hadden er gelijk een gesprek over het christendom en hoe wij daar de (on)echtheid ervan ervaren. Het gesprek begon met de opmerking van Nanda dat het haar opviel hoe overdadig de Spaanse kerken van binnen versiert zijn. Zo gleed de dag voorbij. Nog wat eten ingeslagen voor morgen. We hebben nog 2 wandeldagen, van elk een kleine 15 km, voor de boeg om in Fisterra aan te komen. En dat is echt het einde van mijn wandel zwerftocht van een kleine 5 maanden. In Fisterra blijven we ook een dag en gaan dan terug naar SdC om de kaars voor de postbode uit Sittard te kopen en dezelfde dag (maandag) door naar A Coruna om daar nog de dinsdag door te brengen. Woensdag vliegen we van daaruit terug naar Holland. Het einde is echt in zicht. Eerst nog 2 dagen wandelen, het heeft hier vanmiddag geregend, we zien wel wat het morgen wordt.

22 september 22 km Muxia Pension

2010-09-23T06:41:00.000-07:00

Rijk gevulde vissensoep, gehaktballen met rijst, banaan

Rond 7 uur eruit alles donker. Het pension heeft een gemeenschappelijke keuken. Daar ontbijten we. Dat is voor mij lang geleden, eten in een keuken met een bekende, het voelt goed. De Camino is heerlijk rustig, we lopen gestaag en voornamelijk naar beneden, dat is te merken want we leggen meer km's af dan gisteren. Ik kon gisteren geen brood voor de lunch kopen, maar zie! in een dorpje komen we een rijdende bakker tegen, is dat boffen even een panna kopen. Het pad is weer mooi, veel kleine dorpjes met prachtige natuur etappes. De yoga gaat heerlijk we hebben weer een goede plek uitgekozen, na de laatste oefeningen kunnen we alleen maar sereen glimlachend naar elkaar kijken of gewoon in het niets. S'middags hebben we nog zo'n 11 km te gaan. De laatste 7 a 8 km gaan weer door een bos, als ik op een gegeven moment opzij kijk, zie ik door de bomen de Atlantische Oceaan! Ik sta stil en voel me ontroert, traantjes in mijn ogen. Gevoelens van ''ik ben er nu echt!!'' Bij SdC was het niet zo maar hier nu wel, ik heb het gevoel dat ik wat afsluit van mijn lange wandeling. Ook weer het bekende gevoel van herkenning, maar er gebeurt verder niks als ik mij erop concentreer, ik laat het verder zo. Nog zo'n 8 km naar Muxia. Tegen een uur of half 5 komen we er aan. We hadden gehoopt op een kamping maar die ligt te ver weg. We komen een Deense pelgrima tegen die in een prive gite slaapt, €15,- pp. Er is nog één 2p kamers vrij, het klinkt goed we willen een dag in Muxia blijven en bij gebrek aan een kamping denken we aan zoiets. Ik loop toch nog even een 4 sterren pension binnen, de prijs van een 2p kamer is €50,- dat was te verwachten. Maar de man achter de receptie wil graag verhuren, wij kunnen hem voor €40,- krijgen. Okee er kan onderhandeld worden, dez kamers zijn met wc en douche in één. Dus ik stel voor €35,- nu is het zijn beurt om na te denken. Ik zeg maar het is voor 2 nachten! Hij is om, mooi een luxe hotelkamer voor 2 nachten. Bij het inschrijven dezelfde vraag als gisteren met z'n 2'n één kamer of apart. Die Spanjaarden zijn wel preuts hoor! Vroeg gaan eten want de Engels sprekende Spanjaard van gisteren raadde ons aan om bij a Barca naar de zonsondergang te kijken. D.i. de plaats waar volgens de overlevering Maria met een ''stenen (!)'' boot aan land kwam om de apostel Johannes te helpen in Spanje te gaan prediken, de delen van de boot liggen er nog maar ze vielen ons niet op :-) Er staat nu een kerk met allemaal votief scheepsmodellen hangend aan kettingen. De zonsondergang was erg mooi, de hele omgeving is adembenemend. Het land eindigt in rotspartijen waar de lange oceaan deining op stuk slaat. Een indrukwekkend gezicht. Na een bijna wolkeloze zonsondergang (komt niet vaak voor hier) schijnt de maan vol over de baai romantischer kan het niet.

21 september 10 km Dumbria hotel

2010-09-22T13:00:00.000-07:00

Gevulde soep, soort van varkensrollade met frite, appel

Nou dat is voor het eerst, vannacht wild moeten plassen (doe ik anders nooooit als ik in mijn tent slaap) en bij het openritsen van mijn binnentent voor het eerst muggen in mijn binnentent. Ben daarna een hele tijd bezig geweest om ze plat te slaan. De etappe naar Muxia is 28 km, vinden we te lang. Na 10 km is er in Dumbria een hotel. We breken de etappe in 2'n vandaag lekker maar 10 km. Je raadt het al, we waren dus laat op, temeer omdat het restaurant pas na 9'n open was. Eén van onze medepelgrims heeft de hele nacht liggen snurken. Toen wij tegen 10 uur weg gingen lag hij nog te zagen! De tocht van vandaag was zwaar genieten voor ons 2'n. We lopen boven de ''boomgrens'' (maar dat is eerder het klimaat en bodemgesteldheid dan de hoogte) dus geen bossen. Maar heuvels/bergen met weerlderige lage begroeiing van gele struiken, paarse heide kleine boompjes. Diepe dalen met meren. En de Camino die er tussendoor slingert. De rustmiddag, van gisteren, heeft zijn werk gedaan, Nanda liep voortdurend voor mij! Rustig doorlopend komen we halverwege bij een Hospital waar een bar is. Even tijd voor koffie, thee en wat lekkers. Hier vinden we ook de splitsing die we zoeken. De Camino splitst zich in 2 richtingen. Richting Fisterra en Muxia. Wij gaan eerst richting Muxia en daarna door naar Fisterra en daar eindigt mijn lange zwerfwandeltocht :-( Tijdens de lunchstop komt een Engels sprekende Spaanse VTT rijder voorbij, die met ons een geanimeerd gesprek begint. Hij heeft ook de Franse Camino gereden en vertelt dat hij zich schaamde dat zijn landgenoten zo'n rotzooitje van de Spaanse Camino maakte door van alles lukraak weg te gooien. Nanda en ik waren het helemaal met hem eens. Hij mediteerde ook! Al pratende komen er veel raakvlakken omhoog. Na een geanimeerd gesprek rijdt hij weer door. Na de lunch, gelijk even mijn tent gedroogd, valt het Nanda op dat de meditatie, yoga en lunchplek een goede energie heeft. Als we op een hoge top staan kunnen we in de verte de heuvels abrupt zien stoppen, dat moet wel de Atlantische Oceaan zijn! Muxia is nl een havenstadje. Verbazend nog zo'n 20 km ver en al toch zo dichtbij. De middag is een herhaling van de morgen. De Camino is van ons en heeft een hoog en prachtig natuurgehalte. Door de lange lunchpauze komen we even na 4'n Dumbria binnen. Na wat gezoek vinden we een pension, met een kamer met douche en bad voor €30,- we gaan eens lekker luxe doen. Morgen 20 a 22 km, het is niet helemaal duidelijk de beschrijving en de kilometerpalen spreken elkaar tegen, naar Muxia we willen om 8 uur weg. Eens kijken of dat lukt

20 september 12 km Ponte Olveira restaurant kamping

2010-09-21T11:15:00.000-07:00

Witte rijst met 2 spiegeleieren, 2 karbonaadjes met frite, ijsgebak

Op aanhoudend verzoek van Donald een kort verslag van mij (Nanda):-) gisterenavond bij het diner een man ontmoet uit Venezuela en een jonge man uit Colombia een interesant gespek gehad nou ja eigenlijk Donald, het ging, en dat zal een aantal van jullie niet verbazen, over 2012 ed. Toch erg leuk om te horen hoe men daar over denkt en tja ook over de huidige economie het was zeker een bijzonder gesprek wat gevoerd werd in gebroken Engels. Het deed mij denken aan een moment uit mijn jeugd, ik was toen ongeveer 15 jaar en met mijn ouders op vakantie in Zwitserland waar wij aan een meer op een camping stonden, daar ontmoette ik een jonge aziatische man die in Italië voor chirurg studeerde, dat was ook een heel geannimeerd en bijzonder gesprek. Zo zelfs dat hij op het idee kwam om mijn ouders te vragen of hij mij mocht mee nemen naar Italië, die nogal geschrokken reageerden . Vandaag Kathalina ontmoet een jonge Duitse van 20 jaar zij heeft Donald al eens eerder ontmoet, ik had niet verwacht dat jonge mensen van deze leeftijd zelfstandig de Camino lopen petje af hoor. De tocht van vandaag voerde ons door een prachtig afwisselend heuvellandschap met mooie vergezichten vergezeld door een vriendelijk zonnetje. Ik ben benieuwd wat de dag ons morgen zal brengen. Tot zover mijn kleine bijdrage.
Nog een stukje van mij Donald;
Wat verder grappig is, is dat we op de (gratis) achtertuin-kamping van het (weg)restaurant van Olveira staan. Er stonden al een paar tenten van het restaurant zelf waar pelgrims in kunnen overnachten. Wij mochten natuurlijk ook onze eigen tent opzetten. We arriveerden al vroeg, voor 3'n en hadden al besloten de rest van de middag niet meer te lopen. We zijn (lichamelijk) echt aan een rustpauze toe voelen we allebei. De rest van de middag drinkend, etend, lezend en pratend met elkaar en andere pelgrims doorgebracht. Na het eten kregen we te horen dat de wc's van middernacht tot 9 uur dichtwaren!

19 september 21 km Santa Marina gite

2010-09-20T06:07:00.000-07:00

Soppa Galicia, spaghetti bolognese, appel

Nu mooi op tijd weg, 9.30 met 19 km te gaan. Al gauw duikt de Camino de bossen in. Prachtige bospaden die oud aanvoelen, stenen muurtjes die bemost zijn oude bomen schitterend. Allen het lopen is erg zwaar, veel stijgingen, met onze zware rugzakken drukt dat gelijk het tempo. Het weer is ongekend mooi, stralende zonneschijn. Zelfs voor Galicische bergippen is dit vrij exceptioneel voor de tijd van het jaar. Zwaar genietend lopen we door. Tegen de luchtijd hebben we de yoga aangevuld met Thaoistische Tantrisch energie oefeningen. Na de lunch heeft Nanda een dip. Bij stijgingen moet ze regelmatig rusten om haar hartslag te laten dalen, het pad is in dat opzicht echt zwaar. Ik voel het zelf ook. Zo lopen we, na de lunch om 2uur, de middag in, nog 10 km te gaan. Na zo'n 5 km een plaatsje en een bar, even een rustpauze. Tegelijk even beraadslagen. Het plaatsje heeft een gite, ik stel voor om hier te blijven. Het is niet leuk voor Nanda om steeds zo zwaar te moeten lopen. Ik ben bang dat ze niet tot rust komt door de lange loopdagen en toch wel gebroken nachten en zo stuk loopt. Daarvoor hebben we geen vakantie. Maar Nanda zegt nee, die 5 km kunnen nog wel. Na wat gerust te hebben gaan we door. Zwervend door het mooie Gallicische landschap. Ik verwacht tegen 5 a kwart over 5 ter plekke te zijn. Rond die tijd hebben we vereiste afstand afgelegd, de Camino Fisterra is gemarkeerd met betonnen palen waarop de af te leggen afstand staat in km's met 3 cijfers achter de komma! Volgens deze palen zijn we er wel zo'n beetje. Alleen geen dorpje, het terrein is erg geaccidenteerd met veel bomen het is niet mogelijk ver te kijken. Waar is dat verdraaide dorpje? We lopen verder, moe. De vermoeiheid eiste zijn tol, spieren gaan pijn doen, het tempo daalt de stemming zakt. We sjokken door, de Camino slingert van hot naar her wat alles onoverzichtelijk maakt. Ik mis nu een goede kaart. Ik heb alleen 4 A4'tjes tekst en een schematisch kaartje bij de VVV in SdC gekregen. Eindelijk het dorpje we zijn 1 a 2 km verder. Ik vraag aan een oude vrouw ''Alberge per Peregrino's?'' een vaag gebaar in de richting van de Camino. Die blijven we dan maar volgen. We lopen even later het dorpje uit! Waar is die gite nu toch? De rugzakken worden zwaarder en de voeten worden pijnlijker. Aan een andere vrouw vraag ik naar de Alberge. 1 km zegt ze weer wijzend richting de Camino. We ploeteren door met protesterende spieren. We komen bij Santa Marina zowaar een bordje!! Alberge 760 m. We blijven de Camino volgen en lopen ook Santa Marina weer uit! Het is ondertussen na 6'n Eindelijk rond half 7 de Alberge! We hebben zo'n 21 km gelopen ipv 19. Dit was een zware loopdag voor ons beiden. We eten erg internationaal met een Colombiaan een Venezuelaan in the middle of nowhere ergens in Spanje.

18 september 21 km Negreira Gite

2010-09-19T11:58:00.000-07:00

Pasta soep, gegrilde vis met aardappels en botersaus, verse ananas na.

We komen te laat het bed uit 8 uur. Na ontbijt en tassen inpakken is het al gauw half 10. Met de rugzakken de bus in. Er komt een oud mannetje tegenover mij zitten. Hij begint een heel gesprek met mij. Ik begrijp misschirn 5% maar we hebben lol de mensen die om ons heen staan ook. Met de rugzak de stad in op naar de kathedraal, daar begint de Camino naar Finisterre, we zijn echt laat weg. Half twaalf pas echt op pad. Dan nog 20 km te gaan. De tocht is mooi, prachtige natuurpaden met geen andere pelgrims of barretjes elke 2 km. Wat een verademing. Na de laatse weken Camino. Nanda vindt hem mooier dan de Camio Francesca ik ook. De laatste 10 km met een forse stijging het dal uit, allebei lopen we onszelf omhoog te vechten. Na een uur de top, dan nog 8 km te gaan om een uur of 4. Het is voor mij al afzien met mijn rugzak, dus zeker voor arme Nanda maar ze gaat door! Rond 7 uur ter plekke in Negreira. Nooit meer zo laat weg! In de gite krijgen wij te horen dat er in Fisterra ook een Composta te krijgen is lijkt Nanda erg leuk heeft zij ook wat! Ze is blij met haar pelgrimspaspoort.

17 september rustdag kamping San Marcos

2010-09-18T12:57:00.000-07:00

Salade de la casa, mixed grill, thee

Weer heerlijk uitgeslapen, we slapen beiden wel onrustig om de één of andere reden. Iedereen raad mij aan om naar de pelgrimsmis in de kathedraal te gaan, met het zwaaiende wierrook vat. Het betekent weer anderhalf uur in de rij staan, ik kan op mijn Compostela sneller naar binnen maar Nanda niet. Die raak ik dan kwijt. Aan gevoeld en ik vind het zo'n poppekast, het is meer theater dan spiritualiteit voor mij. Ik ga liever met Nanda voor het ontbijt mediteren en yoga doen in het zonnetje. En dat hebben we ook gedaan, ipv ons naar de stad te haasten. De rest van de morgen liepen we beiden met een serene glimlach rond :-) Daarna naar het postkantoor hoera 2 brieven, bedankt Marianne en Saskia (ja Saskia je brief is op tijd aangekomen) Tot mijn grote verbazing zit er een brief bij van iemand die ik niet ken. Wel 4 kantjes! Van Saskia dus die ook aan pelgrimeren is geslagen en mijn blog is gaan lezen en er veel herkenning in vond. Ik was er stil van. Wat een mooi kado. Verder hebben we de planning voor onze tocht naar Fisterra rondgekregen. We beginnen zaterdag de 18e en zijn daar de 26e (we doen het rustig aan). We vliegen terug de 29e. Mooi op tijd voor mijn zusters trouwerij. Morgen weer lekker door het Spaanse landschap zwerven nu met z'n 2'n!

16 september 7 km Santiago!!! Kamping van San Marcos

2010-09-17T12:14:00.000-07:00

Bakkeljauw de casa, salade, thee

Geen wekker gezet, we zien wel wanneer we opstaan, een heerlijke relaxte morgen. Pelgrims trekken met tikkende stokken langs de kanping. Wij kijken toe. Rustig thee drinkend en boccadilla etend. Rond half 12 (!) breken we op, voor de laatste paar km naar SdC. We hebben al min of meer besloten om op deze kamping te blijven, er is een goede busverbinding met SdC en hij is redelijk goedkoop. Alleen ik wil met mijn rugzak tot aan de kathedraal van SdC lopen na zo'n 2800 km gaat hij mee tot het einde van de tocht!. S'morgens krijg ik voortdurend beelden van mijn tocht, kampings, landschappen, otnmoetingen, voorvallen komen voorbij . Ik voel de emoties dicht onder het oppervlakte zitten. In mijn slaapzak rolden er 1, 2, 3 traantjes als ik eraan dacht. De tent wordt afgebroken en ingepakt. We verlaten de kamping en ik zie het bekende beeld van pelgrims voor en achter mij. Na 5 minuten komt Nanda erachter dat haar waterfles nog op de kamping staat. Rugzak af en ze loopt terug terwijl ik wacht. Ondertussen pelgrims groetend. SdC inlopen is als elke grote stad. Doodsaai lopen door buitenwijken voor 1 a 2 uur. We raken de route kwijt vinden die weer terug en staan uiteindelijk voor de kathedraal. Ik blijf staan en voel.... niks! En zo gaat het in heel SdC. Geen intense emoties of tranen. Gewoon niks. Energetisch voelt SdC zo plat als een dubbeltje. Of ik kan het niet voelen of mijn vraag om de Camino in harmonie los te mogen laten is gehoord! Nanda krijgt wel! tranen in de kerk na het aansteken van een aantal kaarsjes voor haar familie dat beloofd wat (voor de komende dagen voel ik) ze heeft al een soort van flashback gehad eergisteren. De tijdlijnen liepen teveel door elkaar we konden er nog niks van maken. Het kaarsje voor de postbode in Sittard brand, net als het kaarsje voor Rianne die gestopt is met roken, mijn zus en Alex die 1 oktober gaan trouwen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Onder de lunch bekenden, Ronald en Tom komen voorbij. Verder heb ik anderhalf uur voor mijn Compostela (bewijs dat ik de laatste 100 km van de camino gelopen heb :-) ) in de rij gestaan. Ik lijst hem thuis in samen met mijn bestempelde pelgrimspaspoort. Met de bus terug naar de kamping tent opgezet en gaan eten in het campingrestaurant met zijn Bourgondische porties. We hebben één portie bakkeljauw voor ons 2'n besteld en kregen het nog niet op!

15 september 19 km San Marcos Kamping

2010-09-16T12:17:00.000-07:00

Salade, met frite en een kilo gesorteerd vlees, flan

Het bekende wakker worden in een slaapzaal. Mensen zijn bezig, de lucht is bedompt en wachten op tot de wc met wastafel vrij is. Een half uur voor mijn wekker afging lekker bij Nanda in bed gekropen. Knus met z'n 2'n wakker worden. Nanda verteld later dat ze 's nachts naar de buitenwc is gegaan. Ook zij vindt de slaapzalen benauwd, zijn ze ook. 2 boccadillas laten maken als ontbijt, die later erg lekker bleken en gaan lopen graag zouden we op een kamping staan. Volgens mijn boekje is er één in Mont Gozo. Zo'n 5 km voor SdC ook heb ik een wasmachine nodig, ik ben aan mijn laatste schone goed bezig. Die kamping is wel even 23 km van Brea. Stevige tippel voor Nanda. We zien wel anders zal het een hotel moeten worden, gites zijn er niet zoveel. Morgen kom ik in SdC aan!! Vandaag loop ik het grootste deel van de laatste etappe. Morgen nog een kort stukje en dan ben ik er. Wat ik al zei, ik heb mijn droom gelopen en mag een nieuwe droom gaan bedenken . Voor de rest voelt het momenteel als elke andere loopdag, de afgelopen 4 en een halve maand. Morgen weer een stuk lopen. Ik ben benieuwd wat ik morgen mag ervaren. Ik hou jullie op de hoogte. We zijn eerst een uurtje gaan lopen en toen gaan ontbijten. De dag is koel er is bewolking, we lopen rustig door de bossen en dorpjes. Na verloop van tijd komen we Ronald (de psycholoog,priester) en Tom tegen. Ik stel Nanda voor en we praten wat, volgens het boekje van Ronald zou er een kamping eerder moeten zijn. Maar niet veel soeps zegt hij. Als we een dik half uur later een pauze houden komt Tom ook langs een gesprek volgt. Wat een gedreven man, ik herken er mezelf in. Tegen het midden van de middag lopen we tegen de camping van Ronald aan, 3 km eerder mooi, hier gaan we staan. Jammer genoeg hebben ze geen wasmachine, voor het eerst sinds maanden doe ik een handwas. Deze kamping bevalt Nanda en mij wel rustig ruim sanitair redelijk Nanda heeft de 2p trekkerstent al opgezet terwijl ik mijn kleren was, kan ze eindelijk haar nieuwe slaapzak en matje uitproberen. De maaltijd is gezellig en Bourgondisch één portie is voldoende voor 2 personen. We eten samen met een Hollands stel wat vanaf Holland gefietst is. Zij is kunstenaar en hij is gepensioneerd HRM manager. Om 12 uur liggen we in bed, met een fles wijn achter onze kiezen.

15 september de uiteindelijke aankomstdatum in Santiago de Compostella!!!

2010-09-15T11:02:00.000-07:00

MORGEN 16 SEPTEMBER KOM IK AAN IN SdC!!
Na vier en een half maand is mijn droom gelopen! (En mag ik een nieuwe droom gaan bedenken :-) ) Voor de mensen die mijn blog volgen en niet mijn telefoonnummer hebben of die ik niet ken verras me morgen, mijn telefoonnr is 06 412 48754

14 september 13 km Brea gite

2010-09-15T10:59:00.000-07:00

Soppa Galicie, biefstuk met frite, appeltaart

Goh wakker worden in een hotel, weinig gebruikte douches en wc's op de gang dat is lang geleden! Alleen is natuurlijk het wcpapier op. Daar hebben ze in Spanje patent op. Wij naar beneden voor ontbijt, maar dat verzorgen ze niet in dit hotel :-) Het kan ons niks schelen we pakken onze rugzakken en gaan naar een bar en bestellen 2 boccadillas op het pleintje op een bankje zet ik thee en smullen maar. Na het ontbijt breng ik mijn tent naar het postkantoor. Henk en Monique vandaag gaat hij op de post naar jullie. Op de terugweg zie ik een goede strooien hoed voor Nanda. Al met al om 10 uur weg we hebben geen haast. De één na laatste etappe is mooi. Groen veel bosetappes, weinig stukken langs snelwegen. Veel schaduw. Na enkele weken koele morgens en middagen belooft dit een warme dag te worden. Arme Nanda! Rond half 12 kopen we wat te eten en zoeken een plaats om te lunchen yoga en de rest. Na een dikke 2 uur, vals plat, lopen met haar rugzak voelt Nanda dat het tijd wordt voor een rustpauze. We hebben een heerlijke lange lunchpauze. De yoga en meditatie gaan lekker met z'n 2'n. Als we weer op pad zijn slaat de hitte echt toe, ik ben het gewend, maar Nanda krijgt de volle laag. Met een hoog rood gezicht loopt ze door. Ik ben blij dat ze een goede hoed heeft.gelukkig luistert ze goed naar haar lichaam. Ze geeft aan dat de temperatuur haar teveel wordt. Ok de eerst mogelijke stop is Brea daar is een hotel met een Pelgrim slaapzaal. Nog een km of 4 a 5. Regelmatig moet Nanda stoppen, ik kan me er van alles bij voorstellen, na een koud en regenachtig Holland zijn deze Spaanse temperaturen van boven de 25 a 30 graden, zonder wind, en lopen met volle bepakking een te grote overgang. Rond half 4 komen we in het piepkleine dorpje Brea aan. Met de hotel, bar, restaurant en gite ineen. De bedden zien er goed schoon uit. Hier gaan we rustig de rust van de dag doorbrengen. Als dit zo doorgaat zijn we, mooi op tijd, de 16e in SdC! We hadden nog de verwachting dat we de slaapzaal voor ons 2'n zouden hebben, maar tegen 6 loopt ze helemaal vol. Dat wordt een oordopjes nacht. Gelukkig hebben we als eerste de keus dus hebben we 2 beneden bedden. Lekker makkelijk!

13 september 14 km Arzua hotel

2010-09-14T10:15:00.000-07:00

Champignons met roerei, vlees met paprika's en frite, flan

In de gite ontmoet ik in de morgen 4 Nederlandse fietsers, allemaal in Nederland begonnen. Eén gaf me nog een goede tip over een goedkope vliegtuig maatschappij die rechtststreeks naar A'dam vliegt. Gallicie laat zich op zijn mooist zien, de Camino slingert over natuurpaden door oude dorpjes en veel groen. Pittoresk en oud. Ook loop ik nu voortdurend naar beneden wat het lopen erg makkelijk maakt. De 14 km die ik moet maken vandaag vliegen voorbij. Ik ontmoet weinig bekenden vandaag. Omdat ik toch tijd genoeg heb neem ik een rustpauze met thee en Santiago taart ik raak er redelijk aan verslaafd. Rond half 1 kom ik aan in Arzua. En loop recht tegen de VVV aan. Mooi kan ik tegelijk info vragen. Weer een leermoment, de camping bestaat niet meer. Wat nu? De gite geeft weinig privacy en Nanda en ik kunnen die wel even gebruiken na 4 en een halve maand gescheiden te zijn. Als ik op een terrasje lunch belt Nanda, vlucht ok een uur vertraging. Ik ga opzoek naar een hotel. Dat is snel gevonden. Redelijk geprijsd. Terug naar het plein om Nanda op te wachten. Heerlijk ze is er na 10 minuten. We knuffelen kussen, praten bij, bij een boccadilla en de rest van de middag hebben we goed gebruik gemaakt van de privacy van de hotelkamer ;-) Nanda constateert dat ik ruimer in mijn vel zit, het voelt allemaal losser aan zegt ze :-) Morgen rustig opstarten voor Nanda, nog 40 km naar SdC. Gaan we in een dag of 3 doen.

12 september 30 km Melide Gite

2010-09-13T12:12:00.000-07:00

Paella, chocolade mousse

Niet als laatste op, 3 Spaanse Blitz-pelgrima's zijn ook aan het inpakken. Moeder, vriendin en dochter, zij nemen op zijn Spaans een kaffee con leche (koffie met melk) ik zet op zijn Hollands mijn eigen thee en eet mijn in de supermarkt gekochte brood, kaas en worst. De vrolijkheid borrelt in mij op, ik loop zingend rond. De serveerster vraagt met een grote glimlach of ik altijd zo vrolijk ben. Het is de Camino zeg ik. Zingend ga ik op weg ''Me and Bobby Mcgee'' niet zo druk als gisteren maar wel druk. Het vals plat laat zich goed merken. Ik heb papbenen vanmorgen, hellingen zijn zwaar om te nemen, ik kom niet in mijn ritme. Heb geen energie. Ik snap niet waarom. Ik zal toch zo'n 25 km af moeten leggen dus ik vertel mijn benen dat we toch een dag lopen moeten. Rond half 12 neem ik een rustpauze met thee en Santiago amandeltaart. En zowaar na de rustpauze is de energie weer terug voel ik. Zelfs de, de hele morgen, bewolkte, hemel trekt open! Na de lunch loop ik terug naar het pad en daar komt Hans aan. Relaxt lopend en dito uitstraling, heerlijk om te zien. Wat een verschil met een week geleden, toen was hij de correcte, gedisciplineerde strikte Duitser. We maken een praatje en gaan daarna onze eigen weg in ons eigen tempo. Het is wel de middag van ontmoetingen ik kom een moeder en dochter tegen bij een bar die ik ken. Als we elkaar tegenkomen zitten zij steevast aan een biertje en vraag ik een slok. De dochter ziet mij en houdt haar glas al uitnodigend uit. Na mijn water bijgevuld te hebben loop ik door. Na 2 uur zie ik Dominik de Poolse. Ze zit bij een gite in het laatste dorpje voor het dorpje waar ik wil stoppen. Het gesprek is gezellig en kwart over 4 ga ik weg. Was ik maar gebleven want de gite 5 km verder is verdwenen. Dus kan ik nog eens 5 km verder lopen dat wordt een latertje vandaag. Gelukkig is om de één of andere reden mijn energie opperbest, wat een verschil met vanmorgen. Ik loop dapper door en ben tegen 7uur in Melide. Waar een wijngooi feest is. Een heleboel jongelui lopen rond in T-shirts met rode wijnvlekken. Om bij de gite te komen moet ik door een compacte menigte feestende en drinkende mensen heen met mijn rugzak op mijn rug. Ik denk, nou het zal mij benieuwen. Als een tienermeisje mij ziet begint ze te roepen ''Een pelgrim, een pelgrim. Maak ruimte voor de pelgrim!!'' Ik krijg allemaal glimlachje en schouderklopjes en men laat mij door. Ongelooflijk wat een respect voor pelgrims! De gite is een verschrikking, groot, onpersoonlijk, koud en efficient. De stapelbedden staan 4 bij 4 tegen elkaar. Als man denk je dan laat die ene fors geschapen leuke vrouw van zonet alsjeblieft naast mij komen slapen. Het blijft bij dromen natuurlijk. Voordeel is wel, ze werken met weggooi hoeslakens en slopen, goed anti bedzwans beleid!

11 september 25 km Gonzar gite

2010-09-13T11:47:00.001-07:00

Insalata mixta, gegrilt vlees, taart Santiago

De tent waar ik in lig, staat verkeerd ik lig erg schuin. na 3 keer wakker geworden te zijn, besluit ik de tent te verplaatsen, dat gaat makkelijk met zo'n koepeltentje. Pikant detail is wel dat ik altijd naakt in mijn tent slaap, dus naakt loop ik met het koepeltentje door de tuin. Ik ben alleen de herdershond vergeten die even verder aangelijnd ligt in de tuin. Die meteen volle kracht aanslaat. Ik duik de tent in, en durf geen lawaai te maken, en hoop dat hij rustig wordt, ondertussen maar naar dat beest seinen, ik ben het, je kent mij, niks aan de hand! Het helpt weinig. Wat duurt dat geblaf lang zeg, ik hoop niet dat de baas komt kijken en de verplaatste tent ziet. Het allemaal uitleggen lukt mij ook niet 1, 2, 3 in het Spaans. Eindelijk is hij rustig, muisstil probeer ik in mijn slaapzak te komen. Af en toe klinkt gegrom buiten de tent. Dat wordt wat als ik plassen moet :-( Tot mijn verbazing slaap ik door tot mijn wekker afgaat. Ik hoefde niet naar de wc vannacht. Zodra ik de tent uitkomt slaat de herder weer aan. Affijn als ik later de tent terugzet heeft niemand wat gemerkt behalve de herder. In Spanje heb je officieel de Camino gelopen als je de laatste 100 km loopt. Dus vele Spanjaarden beginnen 1 stad voor het dorpje waar ik nu slaap Sarria, wat 103 km of zo voor SdC ligt, en lopen dan in een week door SdC. Ik heb ze Blitz-pelgrims genoemd. Dus nu is er een ongelooflijke mensen massa op de Camino. Allemaal schoongewassen frisgestreken pelgrims die er flink de pas inzetten na elke 2 a 3 km zijn er barretjes, de commercie draait op volle toeren het doet mij aan Le Puy en Velay denken. De Camino loopt door schilderachtige dorpjes waar regelmatig koeien doorheen lopen even later haal ik zelf een kudde Hollands stamboekvee in die ''verweid'' wordt. De koeienpoep ligt overal op de straat. Verder is de natuur uitbundig aanwezig, groen gras, bomen struiken. Alleen door de grote aantallen pelgrims zie je door de bomen het bos niet. Ik ga 7 km na het eindpunt van deze etappe door. Dan heb ik mijn 25 km gehaald en ik verwacht dat de grote meute op het eindpunt stopt. hetgeen zo is. Na het eindpunt is de Camino leeg. Nu voel ik wel dat de Camino vals plat loopt. Ze stijgt en daalt voortdurend de laatste 5 km eist dat zijn tol samen met de warmte. Het lopen gaat moeilijker en zwaar. Ik ploeter door naar Gonzales Mijn eindpunt. In de gite ontmoet ik zowaar een Hollander Luck, die net als ik in Holland, Eindhoven, begonnen is. Hij op 1 juni gestart en hij is over Vezelay gelopen gebruik maken van B&B en gites. De eerste keer dat ik een Hollander tegen kom die het net als ik helemaal lopend doet in één keer. Hoewel onder de 60 is hij net met pensioen (eigen bedrijf en zo) de reden dat hij besloten heeft de Camino te lopen. De gite ziet er schoon uit ik heb goede hoop op een beetvrije nacht.

10 September 20 km Barbadelo gite, met tent van de gite. Raad waar ik slaap!

2010-09-13T11:44:00.000-07:00

Pasta Ham/kaas noodrantsoen

Wat een heerlijke nacht in mijn tent het lekker fris. Na het plassen is mijn slaapzak een cocon van warmte als ik erin kruip, wat een zaligheid. De ochtend is vochtig, buitentent nat aan beide kanten en zowaar druppeltjes aan mijn binnentent, niet meer gehad sinds Noord Frankrijk dat is lang geleden! Als ik weg ga vraag ik ze boven of ik in gites kan slapen zonder bedzwansen, ik heb er genoeg van! Ik start langzaam op, iedereen is weg zoals gewoonlijk. Bij mijn ochtendmeditatie zet hij al in en hij verdiept meer en meer. Een innerlijke verstilling, ik heb geen haast. Vandaag kan ik maar 20 km lopen (of 30 en dat is geen optie). Mijn planning is om vandaag mijn tent opgestuurd te krijgen in Sarria Dat is 17 km lopen en de postkantoren sluiten om half 3. Onder het lopen is mijn innerlijke verstilling optimaal alles voelt goed volledige harmonie. Ik denk aan de komende tijd met Nanda, het voelt goed ik ga de laatste fase in. Ik realiseer mij dat ik de Camino aan het loslaten ben het einde nadert! Nou mijn vraag van gisteren wordt wel snel ingevuld hoor! Ik kom een groep Oostenrijkse jongens tegen, die bij een Christelijke gemeenschap horen. Ik krijg weer lof toegezwaaid als ze horen dat ik al 2500 km gelopen heb. Ich bin nur ein Pilger, is mijn antwoord. Een jongen van een jaar of 20 is nieuwsgierig en begint een praatje, het is een hoog energetisch gesprek over geloof, spiritualiteit, levenszaken en de Amsterdamse rosse buurt ons looptempo is navenant ook hoog we lopen ver voor de groep uit. Bij een Bar wordt ik voorgesteld aan één van de vaders als de man die in Holland begonnen is. Dat zijn de echte pelgrims zegt hij. Ik zeg erbij ik ben geen Christen maar heb wel mijn god ontmoet op mijn reis. Hij vind dat prachtig, want dat kan maar één god zijn in zijn beleving. Ik heb liefde gevonden op de Camino zeg ik. Ja zegt de vader dat is de liefde van JC het kan niet anders alle liefde komt van hem. Ik raak hem vriendschappelijk aan en zeg; ik weet dat u een Christen bent. Ik laat het hierbij, gelukkig willen ze wat drinken kan ik mooi alleen doorlopen. De jongen waarmee ik gesproken heb wil graag dat ik blijf en nodigt mij uit.toch maar niet ik wil zo lekker gaan mediteren en yoga gaan doen. Ik sla beleefd af, geef hem een hand en bedank hem voor het gesprek, hij is een mooi mens. Ik voel de druk om op tijd mijn tent op de post te krijgen en wil mijn yoga inkorten. Een klein stemmetje in mijn hoofd zegt; Donald waar ben je mee bezig? Hij heeft gelijk ik schiet in de controle, ik haal het postkantoor toch niet meer. Wist ik eigenlijk een uur geleden al. En iets zegt mij de tent nog even te houden. Ik geef er gehoor aan. Ik zink weg in 20 minuten meditatie, ik heb een schitterend uitzicht over de laagvlakte, wat steeds mooier wordt naarmate de meditatie en de yoga vorderen. Mijn tent staat te drogen. Langzaam loop ik verder, ik ben helemaal los en laat alles gaan. Ik kom er wel. Ik visualiseer mijn gite met een stuk gras erbij voor mijn tent. Tegen half 5 ben ik er. De gite ligt buiten het dorp, met een tuin waarin ik al 2 tenten zie staan. Ik slaap in één ervan. Dank je wel daarboven, daarnaast een gegarandeert bedzwans vrije nacht hoera, waar heb ik het aan verdient. Een paar bekenden zijn er al, de vrouw wiens knieen ik genezen heb en Hans. Er is een restaurant in de buurt, gaat pas om 8 uur open. Ik neem wel een noodrantsoen, die moeten toch op. Op het allerlaatste moment komen er nog 2 mannen binnen. Een Duitser Tom en een Amerikaan Ronald. We raken later op de avond in gesprek, Ronald is geinteresseerd in mijn lange tocht. Hij heeft S. Maclaine gelezen één en al onzin vindt hij! Ik vertel hem dat mij hetzelfde overkomen is. Hij biedt gelijk zijn excuses aan. Later verteld hij dat hij Psycholoog en Katholiek priester is. Het gesprek gaat dan al over reincarnatie. Hij wil mijn mening weten over iets en verteld een redelijke spookverhaal over een bevriende priester die een begrafenis mis leidt, in slaap valt door de bellen van zijn eigen kerk gewekt wordt. Hij schakelt ze af, electronica heeft een probleeempje?, en ziet de dode man naast zijn kist staan in de donkere kerk. Hij gaat naar hem toe en vertelt dat iedereen zijn dood geaccepteerd heeft en dat hij naar Jezus Christus kan gaan. De man verdwijnt dan. Ronald stopt. Ik vraag wat is de vraag? Hij zegt dat er een bepaalde mis bij een overleden persoon is waardoor dit soort dingen niet gebeuren. Hoe kan dat zegt hij? Ik vraag hem naar het doel van de mis. Na een omstandige uitleg zegt hij dat mensen oa accepteren dat hun dierbare overledenen dood is. Ik zeg, welnu blijven rouwen om een overleden persoon houdt zijn geest op aarde, zo te horen verbreekt die mis die band. Ik krijg een beleefde niet te peilen respons. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat hij mij aan het testen was! Wel voel ik bij hem, net als bij andere gelovige hoogwaardigheid bekleders die ik ontmoet heb, een houding van ik weet meer maar vertel niet alles want je bent niet een Christen. Gesprek was wel interessant verder.

9 september 26 km Triacastela Gite maar ik slaap weer in mijn tent

2010-09-10T09:45:00.000-07:00

Pasta salade, biefstuk frites, ananas

Weer een redelijke nacht in de gite, het raam waar ik bij lag kon weer open. 64 bedden met 2 wastafels en wc's dat wordt lachen. Ik sta op en ga eerst even mijn energievelden goed zetten. Bij de kerk ga ik zitten. En ja hoor ik voel hem weer de entiteit van gisteren, de energie van deze entiteit is goed, maar grappig deze doet niks. Hij gaat niet aan het werk met mijn energievelden. Voor het eerst dat ik dit meemaak. Op pad, nog 5 km stijgen tot het volgende stadje, daarna dalen, dalen, dalen. In het volgende stadje is het een drukte van belang, markt! Ik laveer tussen de mensen door met mijn rugzak. De Camino is nu schilderachtig mooi, bergpaden die langs berghellingen lopen. Schitterend weer, de schoonheid van het wandelen in de bergen! Wat een kado, ik loop nu door Galicië. Mooi weer is hier een zeldzaamheid, ik bof dus. Door het stijgen en dalen vorder ik minder maar dat neem ik voor lief. Tijdens de lunch geniet ik van een prachtig uitzicht over het dal met bergflanken die schuin weglopen, pure schoonheid. Onder het lopen ontmoet ik de mensen die ook in de gite geslapen hebben. Hier en daar een praatje makend loopt de dag voorbij. Het is een mooie wandeldag met vele sociale contacten. Volgens mijn boekje is het mogelijk bij een gite te kamperen, daar ga ik naartoe waarschijnlijk de laatste keer dat ik in mijn trouwe kleine tentje slaap. Ik ga proberen hem morgen terug te sturen. Nanda neemt maandag de 2 persoonstrekkerstent mee. Goh afscheid van mijn tentje na een kleine 4 en een halve maand. Hoe vreemd! Hij heeft mij trouw steeds weer warm en droog gehouden al die tijd, steeds kon ik op hem rekenen. Verder krijg ik weer insecten beten. Zijn het muggen of bedzwans beten ik weet het niet. Ik heb alle naden en ritsen van mijn slaapzak gecontroleerd niks te zien idem mijn danig gescheurde lakenzak. Een spray is niet te krijgen, niet bij de gite, het rode kruis of de apotheek (of eigenlijk wel, een katten- en hondenspray in een veel te grote bus.). Ik heb maar een lotion tegen de jeuk gekocht. Heerlijk het is weer lekker droog en zonnig weer. Al lopende overdacht ik vandaag het komende einde van mijn lange wandeling. Door dit te doen heb ik een droom in vervulling laten gaan. Nog een paar gezellige weken met Nanda en dan geen Camino meer. Ik heb ze boven gevraagd om mij te helpen de Camino los te laten zodanig dat het loslaten geen pijn doet en ik alles wat ik geleerd gedurende mijn reis mag gaan toepassen in mijn leven na de Camino.

8 september 25 km La Faba gite

2010-09-09T10:36:00.000-07:00

Ensalada Mixta, Lomo de cerdo con patatas, Tarte Santiago

Een redelijk goede nacht in de gite, de slaapzaal had één raam en ik sliep ernaast. Ik heb het open gedaan en er voor gezorgd dat het open bleef! Dus de kamer was redelijk fris. Alleen hebben de muggen mij nu opgegeten :-)Vandaag kan ik ergens tussen de 20 a 29 km lopen, ik zie wel hoe ver ik kom. De eerste 10 km heb ik de keuze uit een variant langs asfaltwegen of de Camino duro voor geoefende wandelaars zoals het waarschuwingsbord vermeld. Niet om te bewijzen dat ik het kan, maar eerder omdat ik niet weer langs asfaltwegen wil lopen neem ik de zware route. Ik kom Hans tegen, een duitse man die zijn 2e dag loopt en naast mij sliep in de gite, die ook de route dur neemt. Het eerste stuk is gelijk stijgen, dat komt goed uit kan ik gelijk de suikers van het ontbijt verbranden. De suikerenergie wordt gelijk omgezet in beweging, in een hoog tempo neem ik de berg. Na 3 kwartier stijgen ben ik boven, het pad slingert op en neer gaand over de bergtoppen, met prachtige vergezichten. Het weer is grauw, schijnt normaal te zijn voor de streek zegt mijn gids. Als de zon op een ander bergtop schijnt verschijnen de prachtigste groene kleuren. Het pad is mooi maar zwaar vertellen mijn benen mij, mijn knieen worden gevoelig van het steile klimmen en dalen met 17 kg op mijn rug. Ik gebruik elke truc die ik met mijn stokken ken om ze te ontlasten, verlengen of verkorten als ik stijg of daal, mij afzetten met mijn stokken of tegen mijn stokken oplopen, het gaat bijna automatisch. Na zo'n 3 uur ben ik na een stevige daling weer terug op de route. Die 10 km waren geen kattepis voel ik, ik vind dat ik wel een rustpauze verdient heb. In een bar neem ik een thee en een Santiagotaart. Een heerlijke conbinatie. Na een half uurtje later weer op pad. Wat nu dus weer langs een weg lopen betekent jammer. De camino loopt door een dal samen met een oude 2-baansweg en een snelweg. Het is dus een beetje dringen. Onderweg haal ik een echtpaar in. Haar rugzak hangt scheef op haar rug. Ik maak er, in het Engels, een opmerking over, zzat ist wot mij man also said, zegt ze. Waarop haar man zich omdraait en zegt, Yezz ai said zzat too se wont lissen! Klad dyou zay its too. Okee even snel doorlopen met een low profile denk ik. Als ik een yoga/lunchplek vind begint het te druppelen. Ik vraag naar boven of het alsjeblieft droog mag blijven voor een uur. Gisteren ook al geen yoga gedaan. Wat doe ik eerst eten, voor het echt gaat regenen, of toch yoga. Ok dan maar 1 minuuts yoga. Halverwege de 3e oefening breekt de zon door! Jippie! Na een uur ga ik weg, het begint weer te druppelen. De rest van de weg verdient wederom geen schoonheidsprijs. Te hard rijdende auto's wijken minmaal uit. In onoverzichtelijke bochten komen ze om de bocht gesjeest . Kortom zwaar pet! Ik heb al besloten om 25 km te lopen vandaag, het pad van vanmorgen heeft veel energie gekost en volgens het boekje gaan we flink stijgen de laatste km's. Ik ben blij dat ik van de weg af kan voor de laatste km's. Ik loop over een eeuwenoud pelgrimspad zie ik, de orginele bestrating is hier en daar nog aanwezig. De stijging die ik nu moet maken is nog erger dan vanmorgen vind ik, de vermoeidheid gaat meespelen. Ik ploeter het modder pad omhoog. Je kent me, inwendig vloekend bikkel ik door. Ik kom een Hongaar tegen, moegestreden, met zijn 2'n bikkelen we verder. Eindelijk boven is het een drukte van belang bij de gite, die bij de kerk staat. Er blijkt een begrafenis te zijn. Vandaar. De gite wordt beheert door een Duits Jakobus genootschap kan ik me weer eens verstaanbaar maken makkelijk. S'avonds naar de kerkdienst gegaan, een Franciscaner monnik doet een dienst voor alle geloven en Nationaliteiten en nodigt 5 mensen uit bij het altaar te komen zitten. Ik ga er ook naar toe, we moeten elkaars voeten wassen :-) Later moeten we in kring gaan staan en hij roept de zege aan. Ik voel meteen energie op mij neerdalen, weet deze priester wat hij doet? Ik ben verbaast, als ik de energie volg voel ik een entiteit. Ik krijg door dat hij al eeuwen bij de kerk hoort. Ik denk aan een heremiet of een overleden heilige. Later geprobeerd met een duitse Hospitaliero hier over te praten, hij snapte het niet. Heb het maar zo gelaten.

7 september 24 km Villafranca del Bierzo gite

2010-09-08T09:14:00.000-07:00

Salade Russia, karbonaadje frite, meloen

Zo vannacht niet wakker geworden met een waarschuwing van mijn moede voeten. Maar wel van snurkende mensen, een warme benauwde en overvolle zaal en rommelende mensen. Nee dat gite slapen is niet mijn favoriet, maar ok dat is het leven van een pelgrim. Tussen 6 en 7.30 moest iedereen eruit en weg. De gemeenschappelijke zaal was vol met pratende mensen, ik heb thee gemaakt en ben buiten gaan ontbijten. Is het vluchtgedrag? ik weet het niet, maar ik voel me veel prettiger in mijn eigen stilte. Voordeel is wel, ik was al om 8 uur onderweg. De looproute van vandaag was verschrikkelijk, veel autoweg lopen, weinig natuur want hij liep over asfalt van dorp naar dorp. Omdat ik met de grote meute mee was vertrokken waren er veel mede pelgrims. Tegen de middag begint het te regenen, jammer waarschijnlijk geen yoga. En dat klopt ik vind een droge plaats bij een gite om mijn lunch te eten, echter geen plaats voor yoga. Wel heb ik de kans om even met Elli te spreken, een Duits meisje wat ik in Sahagun gesproken heb. Toen was ze ontzettend met zichzelf aan het worstelen, nu is ze een stralend lachende meid. Na mijn gesprek heeft ze een dag met een andere (mannelijke) pelgrim gesproken en ze is in een boek gaan lezen wat haar vader haar meegegeven had. Dingen beginnen voor haar op hun plaats te vallen heerlijk voor haar! Daarna de regen weer in, mijn poncho heeft de regen en het veelvuldige gebruik niet overleeft. Ze lekt, ik voel na verloop van tijd het water over mijn rug lopen. De laatste 8 km zijn lang en door de regen saai. Verkeer wat langs mij heen raast, zon en dan weer regen. Ik marcheer gestaag door. Des te eerder ik er ben des te beter. Rond 3 uur ben ik bij de gite. Ik heb besloten binnen te slapen vanwege de regen.
Nu even heel wat anders, ik heb een vraag voor alle mensen die mijn blog lezen. Ik verwacht rond de 18e, in SdC, aan te komen. Ik kijk nu al uit naar de brieven en het lijkt mij daarnaast erg leuk als ik op de dag van aankomst allemaal gelukwens smsjes ontvang. Zodat mijn telefoon vastloopt! Of zoiets. Dit is mijn telefoonnummer, voor de mensen die het niet hebben : 0641248754 schrijf het op en hou mijn blog in de gaten. Over een kleine 2 weken ben ik er en een sms lawine lijkt mij leuk, maar brieven mogen ook hoor! :-) In ieder geval ''make my day'' als ik na 4 en een halve maand lopen in Santiago de Compostella aankom!

6 september 16 km Ponferrada gite

2010-09-07T09:25:00.000-07:00

Spaghetti, varkensvlees frite, creme caramel

De bekende routine, opstaan tent inpakken, ontbijt maken en weg. Ik voel veel innerlijke rust vandaag. De gebeurtenissen van gisteren werken nog (positief) na. Ik geniet in stilte. Ik ben gisteren vergeten nog wat te melden, s'morgens kwam ik op het bergpad een slang tegen (die aan het oversteken was) terwijl 40 cm van de slang vandaan een vogeltje op het pad zat. Alle 3 waren we muiisstil voor 30 seconden toen kroop de slang verder en vloog het vogeltje weg. Wat een rare ontmoeting als iemand hier mij de symboliek van kan duidelijk maken hoor ik het graag. Vannacht voor de 2e keer mijn moeie voeten gevoeld in mijn slaap met de gedachte, nee morgen niet weer lopen! S'morgens voelt alles echter ok en kan ik gewoon lopen. Mischien toch een teken dat ik wat meer rust moet nemen. De rustdagen schieten erbij in de laatste tijd. Maar wat kortere afstanden gaan lopen. Onder het lopen ''lopen'' nadenken over wat gisteren gebeurd is. Ik bedoel dit, de vrouw die ik gisteren Reiki gaf liep al 2 of 3 weken. Normaal mag je dan toch verwachten dat alles goed ingelopen is. Hoewel ze last had van haar rechterknie, speelde ineens haar linkerknie op gisteren. Ik heb haar vandaag gesproken en ze had geen knie problemen meer. Voor mij betekent dat, dat de kniepijn een teken van haar lichaam was, ze werd ergens opgewezen. Daardoor kon ik het zo snel weghalen, was de pijn puur lichamelijk dan had ik haar niet in 30 minuten kunnen helpen. Dus zij krijgt kniepijn als signaal toevallig gisteren, en ik krijg, ook toevallig gisteren, door dat ik mij mag overgeven aan mijn helende energieen als leiding en besluit toevallig haar Reiki te geven. Gisteravond was voor haar zowel als mij een leermoment. Dat zijn wel veel toevalligheden achter elkaar, het is net of het allemaal voorbestemd was. Twee mensen lopen de Camino, beiden hun eigen proces. Ze zijn klaar voor een stap verder en dus komen ze elkaar tegen op het juiste moment. We zijn allemaal met elkaar verbonden! Zo vielt het. In innerlijke rust loop ik op prachtige bergpaden, heerlijk alleen. Gisteren de bergen ingelopen nu kom ik eruit. Imposante dalen en berghellingen stijgen en dalen, doordat er weinig zon is gaat het allemaal lekker makkelijk. De rust van de bergen past goed bij mijn innerlijke rust. In de morgen besluit ik in Ponferrada te stoppen, het is 16 km anders wordt het 32 km tot de volgende slaapplaats. Voelt niet goed. Ponferrada is een grote stad, ik zou hem liever mijden, maar ik luister naar mijn intuitie dus stop daar ok! Wat heerlijke croissants gekocht en lekker geluncht op een stille plek, yoga en meditatie zijn heerlijk. Rond 2 uur loop ik Ponferrada in, de gite is gigantisch ik besluit niet buiten te slapen vraag me niet waarom, want ik heb wel toestemming gekregen. Ik kan er mijn was laten doen, dat is goed. Even een middagje relaxen. In de avond regen, aha daarom moest ik binnenslapen. Het regende net niet toen ik de stad inging. Nanda gebeld want die is jarig, toen regende het al en mijn poncho zat nog in mijn rugzak. Ik ben verwend met al dat mooie weer. Gegeten met 2 Zweedse en een Canadese vrouw ze zijn net begonnen als ik over mijn tocht vertel kun je merken dat ze de ervaring missen om te begrijpen wat ik meegemaakt heb. Pelgrims die al enkele weken lopen hebben veel meer ervaren en luisteren ook anders naar mijn verhaal. Het gesprek loopt dan anders. Na het eten een sprintje teruggetrokken door de regen met dekking van de balkons en uitstekende dakgoten. Slapen in een grote slaapzaal het zal mij benieuwen.

5 september 26 km El Acebo gite maar ik mag weer in de tuin slapen.

2010-09-06T07:32:00.000-07:00

Bonen met ham, geroosterd kalfsvlees, Santiago cake

Toen ik gisteren aankwam in de gite heb yoga gedaan in een soort zolderslaapkamer. Alles hout, de energie voelde zo goed ik heb er ook geslapen, de andere kamer was een betonnen slaaphol. Dus ik heb goed geslapen. Na het opstaan, jammer! De plaatselijke bar zou om 7 uur open zijn, nee dus geen boccadillas. Nu was bij de gite het ontbijt inbegrepen, dus toch maar de voorraadkast geplunderd. Zes boterhammen met jam en boter! In geen maanden meer gegeten. Een stuk kaas uit de koelkast soldaat gemaakt want de eigenaars waren toch aan het lopen. Vandaag zal ik het ijzeren kruis (Cruz de ferro) passeren, een ijzeren kruis op een boomstam. Ik dacht dat dat bij SdC stond maar eerder dus. De traditie is dat de pelgrims daar hun meegebrachte steen neerleggen als symbool voor de last of hun zonden die ze van zich af leggen. Rianne heeft mij hiervoor een prachtig beschilderde staan gegeven. Ik zal hem vast uit mijn rugzak halen en in mijn broekzak stoppen. Affijn mijn hele rugzak vak leeggehaald waar hij in moet zitten, maar geen steen. Ik ben hem dus de afgelopen maanden verloren! Mooi denk ik, ik ben eerder van mijn zonden en last afgeraakt dan ik zelf wist, ik ben verder dan ik denk. Het zij zo. Ik op pad volgens het boekje ga ik zo'n 300 meter stijgen. Het pad loopt over bospaden, ipv asfalt, ik loop als vanzelf. Tegen middag bij een dorpje, verdorie de bar is dicht geen boccadillas geen lunch. Ik verdwaal kortstondig en moet over asfalt lopen maar pik de Camino weer op. Dan maar geen lunch tot het volgende dorp. En dan komt opeens het ijzeren kruis in zicht, de commercie draait hier op volle toeren. Ik zie bussen met toeristen die de toeristen enkele km voor het kruis afzetten zodat er naar toe gewandeld kan worden. Ze vliegen mij voorbij in hun schone kreukvrije goed zittende kleren, ik zie er uit alsof onder een vrachtwagen heb gelegen vergeleken bij hun. Frustratie ik zie veel mensen, op en rond het kruis. Tegelijkertijd treft de energie mij in volle kracht wow! Dit is bekend! Ik voel de energie en emoties door mij heen jagen en sta stil zo'n 100 voor het kruis en huil! Ik zie de ridder waar ik enkele weken geleden al vage terugkerende beelden van kreeg, nu duidelijk. Hij steunt op zijn zwaard, zoals ik gewend ben op mijn stokken te steunen als ik stilsta! En hij geeft zich over, het woord ''overgeven'' roept allemaal emoties bij mij los. Ik ben in 2 werelden, daar als ridder die de emoties voelt van zijn/mijn overgave en Donald in het nu, die mensen langs ziet komen (met een aangelijnde kat nota bene!) touringcar bussen ziet rijden en ook staat te huilen met zijn rugzak op en ook steunend maar nu op stokken. Overgave, overgave, overgave emoties blijven me overspoelen. Overgave aan wat? Als ridder betekende het dat ik niet meer zou vechten, ik zou me niet meer door mijn kracht laten leiden. Ineens dringt het tot mij door, hier had Shirley het over tijdens de tarotlegging gisteravond! Kracht in combinatie met intuitie en overgave toen snapte ik niet aan wat nu wel; aan mijn helende energieen. Die mijn leven laten leiden. Toen als ridder werd ik monnik,waardoor ik mij uit de samenleving terugtrok. Wat niet de bedoeling was, het is de bedoeling dat ik in dit leven in de samenleving mijn helende krachten ontplooi door er mij aan over te geven. Ik word rustiger en kan weer doorlopen. Ik nader het kruis en voer uit wat ik vanmorgen overdacht heb wat door de ervaring van zonet een besluit is geworden. Ik ga bij het kruis de mij door, een onbekende man, gegeven zwarte toermalijn achterlaten. Niet voor mij maar voor de postbode van Sittard. De zwarte toermalijn was ter bescherming tegen negativiteit en kwaad. Na zonet voel ik dat mijn energieveld zo gegroeid is, dat ik voldoende zelfbescherming heb. Ik ben niet voor niks mijn eigen steen ongemerkt verloren! De postbode uit Sittard heeft er meer aan. Ik focus al mijn energie in een gebed, aan de Universele liefde, dat door dit ritueel de postman healing mag vinden. En gooi mijn steen op de stapel. Om mij heen zijn allerlei mensen druk bezig zichzelf met allerlei voorwerpen (bv fietsen) bij de steenberg te laten fotograferen. Busladingen toeristen worden uitgeladen mensen eten en praten. Ik loop in diepe innerlijke stilte naar mijn oude trouwe rugzak, stokken en gedeukte en gescheurde hoed. Voor de zoveel 1000ste keer in dik 4 maanden zet ik mijn hoed op, gesp mijn rugzak om pak mijn waterfles en stokken en loop alleen door ik voel me stil en in mezelf gekeerd en onder de indruk van wat er allemaal het laatste uur gebeurd is. Ik zoek het pad weer op en laat weer een plaats met belevenissen indrukken en mensen die in een andere realiteit zitten dan ik, achter en loop door, zoals ook zovele malen de afgelopen maanden...... There is no way to happines, happines is the way. Maar ja de eenzaamheid duurt niet lang, schijnbaar is dit ook het pun waar busladingen toeristen hun 7 km lange wandeling, naar beneden, naar het volgende dorp lopen. In file lopen ze over het bergpad pratend en lawaaierig. Ik zet mijn frustratie voorbij en groet ze met een glimlach. Ook zij mogen er zijn Donald. Er zijn veel meer dingen gebeurd, ik kampeer weer. Mijn tent staat vlak naast het terras in de tuin van een gite. Ik kreeg vreemde blikken toen ik mijn tent opzette van de kersverse pelgrims. Het kan me niks schelen, als ze het niet begrijpen. Later die avond besloot ik een vreemde vrouw Reiki te geven. Ze had last van haar knieen na 3 weken lopen. Het was miraculeus, de pijn was daarna VOLLEDIG! Weg! Dit is mij nog nooit overkomen, dat mijn Reiki energie zo puur fysiek heelt! Leiding vanuit mijn helende krachten. Ook de vrouw wist niet hoe ze het had.

4 september 27 km El Ganso Gite

2010-09-05T13:36:00.000-07:00

Roerei met champignons en garnalen, gebakken ei met frite, meloen na

Het is middag en ik loop uit volle borst alle liedjes te zingen die ik ken, ik haal mensen in en hoor dat ik langzaam ingehaald word. Ik ben nu zo vrij dat ik gewoon doorzing. Ik stop om wat bramen te pakken, de 2 spanjaarden halen mij in lachend. Eentje roept Pavarotti! ha ha ha. Wat heerlijk om hier te lopen! Ik sta, in de morgen relaxt op in een verder verlaten gite, tent opruimen en eens lekker ontbijten in de tuin terwijl de zon doorbreekt, het wordt een mooie dag. Ik loop langzaam de bergen in, het pad begint te stijgen en te dalen. Ik voel gelijk het gewicht van mijn rugzak in mijn benen. Het pad loopt vrij door het landschap wat toch weer erg mooi is, zoals gewoonlijk. Ik weet het klinkt afgezaagd. Ik ben hem al een paar keer tegengekomen een Japanner?, Koreaan? Die prachtige handtekeningen maakt terwijl hij de Camino loopt. Kunstwerkjes.elk uur stopt hij wel ergens volgens mij. Ik vraag hem of hij Rembrand kent. Ja. Dat ben jij zeg ik, hij lacht. Sindsdien noem ik hem Rembrand. Tegen lunchtijd vind ik Annieck langs de kant van de weg in de schaduw, we lunchen met z'n 2'n verder al pratend. Na de lunch is het nog zo'n 10 km naar de eindstop. Annieck stuift ervandoor, wat een tempo! De rest van de middag zie ik haar op het pad voor mij lopen. Na zo'n 2 uur lopen ben ik er, er zijn veel mensen van de vorige gite. Annieck, Jacky en een Braziliaanse, Shirley, die tarotkaarten leest. Ik kan het niet laten, en vraag of ze voor mij een kaartje wil leggen. Dat kan alleen, moet ik dan 78 genummerde papiertjes maken, ze heeft geen Tarotspel bij zich. Ik fiets wat in elkaar en dit is de uitkomst, ze pakt 3 ''kaarten'' De eerste kaart, het verleden waar ik vandaan kom, het verleden is een gevecht geweest tussen mijn intuitie en kracht/rationaliteit, op een gegeven moment besloot ik ze beiden te gaan gebruiken als aanvulling op elkaar. Tweede kaart heden, ik leef nu heel erg op mijn gevoel. In feite kan ik niet anders! Het sleept mij in feite mee maar dat is goed, daarom kan ik nu de Camino lopen. Derde kaart, toekomst. Ik kan een verbinding vormen tussen hemel en aarde een medium zijn dus. Alleen wil ik daar echt in groeien dan moet ik hier ook echt naar gaan leven ipv het af en toe te zijn, ik moet mij eraan overgeven. Verder gegeten in een bont gezelschap, een healster, yogalerares en de tarotkaart legster. Hoe spiritueel wil je het hebben?

3 september 22 km Santibaniez de Valdeiglesisa Gite hoera weer slapen in de tuin!

2010-09-05T09:20:00.001-07:00

Heerlijke hartige rijstpap, kip met aardappeltjes en kruiden en insalate mixte, meloen

Wat een heerlijke frisse nacht in mijn tent, de gite slaapzalen zijn zo bedompt en warm. Als ik mijn tent inpak gaan de andere mensen alweer op weg. Ik ga naar de bar voor een Boccadilla ontbijt. Hoewel de Camino over asfalt loop is het een schitterende morgen wandeling. De vroege morgen zon het landschap de energie, ik krijg een éénheidservaring. Snotterend van de emoties loop ik verder, ik mag er weer helemaal zijn in alle vol-ledigheid :-) Vandaag een korte etappe, kan ik tegelijk wat rust nemen ik heb het nodig voel ik, ik ben vroeg weggegaan dus ik loop relaxt. Op een gegeven wordt ik ingehaald door een oude Spanjaard op een oude vouwfiets. Hij stopt en geeft mij 5 pruimen. Poccas per ???? De rest versta ik niet. Hij maakt wind geluiden en wijst op zijn achterste. A ha ik krijg er niet veel want ze zijn te laxerend. Laxerend of niet ze smaken heerlijk. Ik eet ze achter elkaar op. De rest van de dag heb ik rommelende darmen en biogas aandrijving. Het wordt weer een mooie en ook warme wandeldag. En ik ben lekker op tijd in de gite rond 3 uur. En wat leuk Annieck (de Franse healster, van de mislukte Dinerdate) is er ook. Leuk om elkaar weer te zien een stevige knuffel en een diep gesprek bij koppen yogithee volgt. Ik had mijn bedenkingen over de gite maar daar blijft niks van over. Goede energie leuke mensen en een prive grasveldje. Dat wordt weer kamperen!! Ik maak kennis met een Australische yoga-lerares Jacky. De eerste die ik ontmoet die ook vorige levens ervaringen heeft. Als we de ervaringen delen is de conclusie dat het proces hetzelfde is. Beiden ervaren we eerst energie daarna emoties waarna lichamelijke ervaringen of beelden volgen. Zij heeft haar ervaringen niet alleen in kerken, tegen ik wel. Kon het niet nalaten om even de therapeut te zijn. Ze vertelde dat ze beelden had gehad van een leven waarin ze als heks verbrand is. Ik pakte haar hand en zag dat ''men'' bang was voor haar kunde. Ik vroeg; durf je in dit leven al je kennis te gebruiken? Antwoord; nee. Tijdens een tuinsessie bleek ze als heks te weten dat ze gedood zou worden om wat ze deed. Hierop zat een angst (in haar buik) die ver voor dat leven al ontstaan was, en gekoppeld was aan ik doe het toch want ik doe het goed. Ze klaagde dat haar buik zelfs met yogaoefeningen niet wilde verdwijnen. Nu weet je waarom zei ik eerst de angst eruit. We hebben Emails uitgewisseld, ze woont in Sydney in een groot huis, als ik naar Australie ga kan ik daar blijven slapen en sessies geven, zij zal wel voor mensen zorgen. Wat een aanbod , na de Camino nog een paar weken naar Sydney. Klinkt niet gek!

2 september 22 km Villar de Mazarife Gite maar ik kan in de tuin kamperen heerlijk

2010-09-05T09:18:00.001-07:00

Insalate mixte, vegetarische Paella, fruit

Bij het wakker worden merk ik dat ik heb geslapen met de Camino Bug, de Bedzwans (hoe schrijf je dat?) ik zit onder de rode bulten, mijn rechterschouder en boven arm zijn één en al bobbels en het gaat steeds meer kriebelen. Het Auberge personeel kan alleen maar verontschuldigingen aanbieden, maar heeft verder niks om mij te helpen. Geen spray om mijn rugzak, slaapzak en lakenzak te ontsmetten bv. Ze worden bedankt! De route die ik nu volg kent ook een variant langs alleen maar wegen. Die wil ik niet nemen! Hoewel ik goed oplet verzijl ik toch weer langs die klote weg. Ik laat me niet kisten en neem weer een tussendoor weg om op de juiste route te komen die niet langs de weg loopt. Als ik aan een man de weg vraag begint hij, net als alle Spanjaarden, te ratelen, maar ik bergijp de aanwijzingen, hij biedt mij zelfs water, bier en wijn aan! Ik ga voor het water en volg hem naar beneden de grond in. De mensen woonden hier vroeger ondergronds nu worden de ruimten gebruikt als opslagruimten. Alleen mijn wegzoeken zonder markeringen is weer leuk het geeft mij energie, vanwege de slechte kaart vraag ik veelvuldig de weg. Ik wordt altijd hoffelijk geholpen. Ik ben lekker vroeg bij de gite. Samen met een Italiaanse die goed Spaans en Engels spreekt. Zij kan de man uitleggen wat er gebeurd is. En hij helpt mij, of ik daar blij mee mag zijn? De beheerder sprayt mijn rugzak, slaapzak enz met een soort wit spul. Vervolgens moeten bijna al spullen in de was (moest toch gebeuren). Daarna ben ik aan de slag gegaan om het witte spul te verwijderen. Eerst borstelen dan met een vochtige doek de rest zo goed mogelijk weghalen ik ben wel 2 uur bezig! Niet overal lukt het goed. Mijn arme oude rugzak! hij bllijft witte vlekken vertonen. Nu heb ik hem al 20 jaar en ik moet eerlijk toegeven dat dit de eerste keer is dar ik hem een soort van schoonmaak! Hier en daar blijven de witte vlekken zichtbaar Het water is bruin erna niet wit! Aan het einde van de dag beginnen mijn beten te jeuken ik moet er vanaf blijven. Wat wel heerlijk is, is dat ik mijn tent in de tuin mag opzetten! Dat wordt lekker slapen!

1 september 25 km Leon Gite

2010-09-05T09:15:00.000-07:00

Insalate mixte, Bifstecca met gebakken aardappeltjes, flan

Standaard als laatste weg, als ik naar de kaart kijk ziet de route er erg onaantrekkelijk uit. Ze loopt voor 99% langs snelwegen dus over de route kan ik kort zijn, een onaantrekkelijke route om te lopen met al dat voorbijrazende verkeer. Het enige goede is dat er overal voetpaden langs de wegen lopen, ik hoef niet op het asfalt te lopen. Als vanzelf begin ik te denken aan ..... de tijd na de Camino! Ik begin de Camino een beetje los te laten lijkt wel. Dat is goed. In gedachten heb ik mijn wc verbouwd, met een hangpot en nieuwe tegels. Ook wil ik mijn woonkamer opnieuw van muurverf voorzien. Zo zie je maar elk trace in de Camino krijgt zijn eigen invulling. Voor de rest loop ik lekker door. Ik heb nu de Boccadillas (Spaanse sandwich) als ontbijt en lunch mogelijkheid ontdekt. Bij het volgende stadje sla ik er 1 in voor de lunch. De yoga in de middag is middelmatig teveel verkeer en te weinig natuur. In mijn gids staan 2 Auberges in Leon, met vermelding dat ze beiden veelvuldig vol zijn. Ik besluit de Municipal Auberge te nemen die ligt het verst van de route af en is hoop ik het rustigst. Het is nog een behoorlijk eind lopen. Ze bestaat uit een groot gebouw met allemaal slaapkamer met maximaal 8 bedden. Dat is mooi weinig mensen op een kamer is altijd rustiger. Ik val op het bed en slaap voor een uur. Daarna Leon in. Ik zit in de verkeerde hoek van de stad, de Kathedraal is te ver daar heb ik geen zin meer in, en puf meer voor. Wel vind ik een gigantische supermarkt waar ik voor morgen heerlijk brood, kaas en worst kan inslaan. En ook thee, in de kleine dorpjes drinken de Spanjaarden volgens mij alleen maar koffie! Dan de stad in voor een maaltijd, ik eindig aan een tafel met 4 onbekende Pelgrims uit; Belgie, Sweden, Noorwegen en Korea. Ik werd door ze uitgenodigd erbij te komen zitten. De Koreaanse zegt in het begin weinig, later kwam ik wat meer in gesprek met haar en wat een verhaal. Ze is 21 en haar ouders zijn gescheiden, dat is ongehoord in Korea. Mannen kunnen daar niet voor zichzelf zorgen dus zij verving haar moeder. Tevens heeft ze de leeftijd dat iedereen in Korea aan carriere en geld verdienen denkt, veel competitie dus waaraan ze niet mee kan doen. Ze is nog nooit Korea uitgeweest en besloot de Camino te lopen nadat een meester erover verteld had, ze wilde tijd voor zichzelf. Haar grootste cultuurschok was dat mannen en vrouwen in één zaal sliepen en ook dat ze nu niet meer tot een groep behoort en alles zelf moet beslissen. Ik weet uit mijn reizen naar Maleisië dat Aziaten altijd alles in groepsverband doen. Ik heb veel respect voor haar, wat een last om te dragen op zo'n jonge leeftijd, ze vertelde dat ze nu weinig kans heeft op een vriend omdat men verwacht dat ze ook zal gaan scheiden net zoals haar ouders. Wat een klein burgerlijkheid in Korea, ik zei: neem een Europese man die vinden het niet erg in een poging haar op te beuren.

31 augustus 33 km Reliegos gite

2010-09-05T09:12:00.000-07:00

Green beans with garlic (de ober spreekt Engels en de green beans zijn spercibonen), Pollo, twee sinaasappels

Rustig aan het ontbijten in een leeg gelopen gite. Alleen het Hollandse paar is er nog. We delen een thee en mijn sinaasappels. Rond half 9 op pad. Ik heb de keus tussen 18 of 33 km lopen. Toen wist ik nog niet dat ook deze beslissing voor mij genomen zou worden. Langzaam haal ik 3 pelgrims in, 2 Fransen en een Duitse, Angela. Ik loop achter ze het tempo verschil is niet zo groot. Angela komt naast mij lopen. Na een moeizaam beginnetje komen we echt in gesprek. Over christelijk geloof, persoonlijk geloof, geen angst hebben om te sterven, tantra van alles dus. Ondertussen liggen haar 2 medeloppers ver achter ons. Ze wil op ze wachten ik loop verder. Het valt mij ineens op dat er weinig andere pelrims zijn, hoe kan dat? Mijn gevoel voor timing zegt dat het eerst volgende dorpje zo moet komen. Eindelijk na een half uur, te laat?, het dorpje of niet? De naam klopt niet, hoe kan dat? Ik pak mijn gids en..... Ik zit op een variant route, verkeerd afslagje genomen! De eerst volgende stop is 24 km verder zegt het infobord! Echter als mijn kaart klopt en ik kan de juiste afslag vinden dan kan ik of het oorspronkelijke 18 km eindpunt bereiken of het 33 km punt. Alleen de variant staat bekend als moeilijk loopbaar en er zijn geen waterpunten. Grappig eerst komen de Fransen met Angela en daarna 2 Spaanse vrouwen langs. Geen van allen hadden ze door dat ze verkeerd zaten! ik wil de korte route lopen maar de Donald die van Maastricht naar Le Puy en Vezelay genavigeerd heeft komt in opstand. Staan we open voor verandering of spelen we op zeker? Zo zijn we de Camino niet begonnen! Ok we gaan voor de lange route met de onzekere afslag. Wel even wat extra water inslaan! Ik op weg de Fransen lopen voor mij, ook zij gaan voor de lange route. Mijn zelfvertrouwen groeit met elke stap, herkenningspunten in het landschap komen en gaan, dit gaat lukken. Gelukkig is er weinig zon, er is sluierbewolking anders was dit een snikheet pad. Eindelijk loop ik weer eens echt alleen, het landschap is ook anders vlakker en geen monocultuur van gemaaid graan. Tegen lunchtijd vind ik de Fransen en Angela op een goede beschaduwde plek ik ga er maar bij zitten dan maar geen yoga vandaag. Na de lunch ga ik nog even mijn energievelden goed zetten daar is het vanmorgen niet van gekomen. De meditatie is heerlijk ik voel de rust in mij opkomen. In die rust ga ik op weg. Ik loop over een oude Romeinse weg ik zie het aan de nog bestaande stukken bestrating. Het is wel zwaar lopen het pad is erg oneffen het breekt mijn loopritme. Ik ben lichamelijk over mijn 25 km punt heen merk ik het lopen wordt zwaarder. Ik neem een kwartier pauze en eet wat dadels. Mijn watervoorraad slinkt gestaag, weer het pad op. Mijn ervaring zegt nog 1 uur. Even later zie ik Angela en een Fransman lqngs de kant zitten, ze is op. Ik probeer haar op te fleuren, nog 3 kwartier meid! ik moet ze alleen laten,ook ik moet het halen! Nu komt het erop aan de juiste afslag te vinden. Dat valt mee, hoewel door de aanleg van een nieuw kanaal alle wegen overhoop liggen heeft iemand op strategische punten, een grote steen of een betonnen waterdoorvoer richtingaanwijzingn geschreven erg makkelijk! Moe maar voldaan kom ik zingend Reliegos binnen. De gite is gauw gevonden en Angela en de Fransman komen ook binnen. Nu heb ik een zekere faam als blarenprikker opgebouwd, ik mag de blaren van 3 mensen openknippen. De laatste is een jong 19 of 20 jarig meisje, alleen de blaar is oud zie ik. Ik denk dat ze het gefrutsel aan haar voet gewoon lekker vindt. Dus ik denk waarom ook niet en geef haar een voetmassage. Haar vriendin ziet het en wil ook wel, deze schrikt als ik haar vertel dat ze rookt en dat haar longen vuil zijn. Een Italiaanse vrouw vraagt later of ik haar voeten ook wil masseren. Het is nu een lopend vuurtje, haar hele stille vriendin vraagt of ik haar morgen wil masseren. Die vrouwen zijn wel genotsbeesten hoor :-) 31 augustus 33 km Reliegos gite

Green beans with garlic (de ober spreekt Engels en de greem beans zijn spercibonen), Pollo, twee sinaasappels

30 augustus 22 km Sahagun gite

2010-09-01T09:06:00.000-07:00

Ensalate mixte, karbonaadjes, chocolade mousse

Natuurlijk als laatste weg, rond 8 uur, de zon komt net over de heuvels een prachtig gezicht! Judit komt juist aanlopen, we nemen afscheid wat een speciale vrouw. Altijd vrolijk. Bij de plaatselijke bar een ''ontbijt'' gehaald. 4 geroosterde stukjes sokbrood 1 croissant 1 kuipje boter en jam. Maar ja het volgende dorp is 6 km verder en ik moet ergens op lopen. Bij het volgende dorp een Boccadilla Jambon gekocht, kop thee erbij en eten maar! Er is minder wind en hij is minder koud en geen wolken. Dit kon wel eens een warme middag worden. Ik heb weinig oog voor de omgeving, maar ervaar een soort innerlijke verstilling, in die ''verstilling'' loop ik verder. Mijn gedachten dwalen van hot naar her. Het valt mij op dat ik nu weer eens echt alleen loop! Nergens een mede pelgrim te zien. Later snap ik het, iedereen uit de gite loopt voor mij, en voor deze gite is 17 km niks dus het gaat even duren voor de vroege vertrekkers van de gite ervoor mij ingehaald hebben. In stilte, in mezelf loop ik verder. Rond 12 uur vind ik een goede yogaplaats en neem tegelijk mijn route door, als ik nu 5 km na het eindpunt van deze etappe doorloop kan ik overmorgen Leon halen! Als Nanda de 13 aankomt dan kunnen we de laatste 2, gemakkelijke, etappes gezamelijk lopen. Zo'n 40 km totaal, ze is natuurlijk niet zo ''ingelopen'' als ik. Tijdens de yoga komen de eerste pelgrims voorbij. Ik ook op weg, in de middag slaat de vermoeidheid toe, niet vanwege de warmte, die valt mee, maar omdat ik toch een onrustige nacht in de gite had. Het gebrek aan slaap nekt mij. Ik wordt ingehaald door 2 fietsers, de buon Camino's vliegen over en weer. Ze slaan af en ik hoor ze overleggen in het Hollands! Ik roep GOEDE REIS! Het werkt ze stoppen, en we maken een praatje. Ze zijn 4 weken geleden uit Arnhem vertrokken leuk weer eens Hollands te praten. De laatste 6 km zijn doodsaai. Een lang recht pad, naast de snelweg, van los zand en steentjes. Moeilijk lopen en zoals ik al zei saai en daardoor vermoeiend. Ik voel mijn energie afnemen. Na deze plaats nog eens 5 km Donald, is dat wel een goede beslissing? Ik twijfel. Ik kom in Sahagun aan en wil eigenlijk wel door maar moet eerst rusten. De beslissing wordt voor mij genomen, ik ontmoet Elli (Duits 18 jaar). Gisteren met haar over spirituele groei gesproken. Al lopende dacht ik vandaag ik moet haar wat boeken tips geven. We raken in gesprek, als ik haar vraag waarom ze spiritueel wil groeien ze barst in huilen uit. Ik moet aan de woorden van Judit denken, de energie van de Camino versterkt je emoties op dit traject. Haar verhaal komt eruit, ze is 2 jaar in Engeland geweest, is nu terug kan niet meer aarden, is tegelijk jaloers op haar vriendin die wel harmonie in haar leven kent en dus weer boos op zichzelf dat ze jaloers is op haar beste vriendin, die natuurlijk wel een vriendje heeft en zei niet.... Van doorlopen was dus geen sprake meer. Haar duidelijk weten te maken dat ze aan het transformeren is en daardoor onzeker en verward is. Ze ligt voor op haar leeftijd genootjes. Ze komt ook ouder over dan 18. Het gesprek in een notendop, het duurde wat langer. Ik ben dus weer aan het helpen, ik zoek het nu niet meer op. Het schijnt naar mij toe te komen. Kan er geen peil op trekken. Als ik s'avonds in bed lig hoor ik een bed verder weer Hollands! Nu een Hollands paar dat morgen begint. Zij heeft enkele jaren geleden de Camino gelopen vanuit Noord Holland en ze loopt nu met haar vriend een stuk. Wat een Hollanders ineens.

29 augustus 17 km Calzadilla dela Cueza gite

2010-08-30T12:43:00.001-07:00

Macaroni, lam met frite, flan

Opstaan met kamping routine heerlijk! Het is alleen erg koud, ik rits mijn broekspijpen aan en draag mijn dikke fleece. Ook in geen maanden meer nodig geweest! De zomer loopt naar zijn einde, het wordt kouder en het is nu na 7 uur pas echt licht. Calzadilla zondagmorgen vroeg, mijn stokken tikken door eenzame straten. De Camino kronkelt zich de stad uit. Er is minder wind dan gisteren en hij komt van achteren als ik buiten de bebouwing ben. Minder koud, ik durf zonder windjack te lopen. Mijn verkoudheid is zo goed als over maar ik blijf voorzichtig. Ik neem de volgende gite, er zou een wasmachine zijn, en dan de rest van de dag rust. Even buiten de stad kom ik Stefanie tegen, de 20 jarige Duitse. We lopen samen verder op. Ze praat veel, hoort bij de leeftijd, over haar vader, haar moeder, haar zelf. Hoe ze de Camino ervaart, regelmatig moet ze even rusten omdat haar voeten pijn doen. Ze is vandaag vertrokken op een paar stukjes brood uit het dorp hiervoor! Al babbelend loopt het tegen middaguur, de Meseta geeft het bekende beeld van gemaaide graan velden, heuvels, dorpjes en bergen in de verte. Ik vraag of ze mee wil doen met yoga en thee. Ze is verbaast dat ik warme thee drink bij deze warmte :-) De eerste yoga oefening is een openbaring voor haar, dit is zo ontspannend zegt ze! Ze vindt het heerlijk, weer iemand blij gemaakt :-) Als lunch heeft ze een zakje amandelen, ik deel mijn 2 Boccadilla's (Spaanse sandwiches) met haar. Wat een ervaring voor haar om gewoon eens goed te eten, haar energie stijgt met sprongen. Ze zegt tijdens de yoga realiseerde ik mij pas hoeveel honger ik had. We lopen daarna de 8 km door naar Calzadilla ze heeft geen pijn in haar voeten meer, mooi! Daar aagekomen gaat zij door ik stop, het voelt als een relaxte gite MET wasmachine en zwembad EN de Hongaarse die hem tijdelijk beheert geeft massages en heet Judit. Ik zit nu, na de massage, relaxt in mijn stoel en mijn was droogt, even lekker bij te tanken.
Die Judith is een speciaaltje, ze is een echte Healer, ze heeft nooit een opleiding in massage gevolgd ze volgt haar intuitie, voor mij zijn dat de echte. Ze vertelt dat de energie van de Camino, op dit stuk, je emoties versterkt. Dus je verdriet blijdschap of dat wat eruit moet komen gaat allemaal intenser! Wat ben ik blij dat ik mij momenteel zo vrolijk voel! Wel apart dit is de 2e vrouwelijke healster die ik tref kort na elkaar! In de middag, zie ik een Spaanse vrouw (in de zon! en die is scherp!) yoga doen. Ik vraag welke vorm het is; Hatha-yoga. Zou ze de vorm met mij willen doornemen? Natuurlijk! Dus voor de 2e keer yoga die dag nu als leerling. Later op de avond als ik van mijn kop yogithee zit te genieten kom ik in gesprek met Margo, Engels 21 jaar. Ik ben soort vader figuur in deze gite. Ze verteld mij haar verhaal, in december een Spanjaard ontmoet, ze zou met hem de Camino lopen (druk gespaard) en trouwen! Twee dagen na aankomst blijkt hij nog een vriendin te hebben en kon zij gaan! Arme meid ze is er nog kapot van. Maar heeft besloten door te lopen alleen! Het verdriet op de Camino.

28 augustus 20 km Carrion de los Condos kamping

2010-08-29T12:14:00.000-07:00

Macaroni, konijn met frite, chocolade taart.

Als laatste weg uit de gite, een redelijke nacht dankzij de oordopjes. En hoera mijn verkoudheid is op zijn retour, ik ga vanaf nu beter opletten dat ik niet teveel afkoel, de morgenwind is koud voor het eerst sinds maanden doe ik mijn windjackje aan. Op naar de Panaderia die is om 8.30 open. Ik zit in alle rust op een pleintje te wachten, een kat komt kennis maken van een afstand. Als de Panaderia open is, prachtig ze hebben croissants en een hele goeie grote pain au resain! Dat wordt smullen. Nu was ik nooit een fan van Schorizo maar er is niks anders. Na de eerste hap val ik ervoor de Spaanse Schorizo is veel smakelijker dan de Nederlandse! De kat vindt ze ook lekker! Om 9 uur weg, vandaag weinig keus voor afstand, 20 km of 37 km! Het wordt 20 dus. Het eerste half uur denk ik steeds dat ik iets vergeten ben mijn rugzak is zo licht! ik heb meer energie realiseer ik me, ik ben sterker de verkoud heid slokte behoorlijk energie wat op. Het kan niet anders. Verdorie die wind is echt koud, ik houd mijn windjack aan. In feite de hele dag ondanks de felle zon is de wind koud. Ze komt half achter en blaast hard tegen mijn nekspieren en dat voelt niet goed. Als de wind geblokkeerd wordt stijgt de gevoelstemperatuur met een kleine 10 graden. Ik zweet dan al na een paar minuten. De route is kort makkelijk te lopen en een beetje saai. 15 km langs de weg! Het fysiek zware zijn de temperatuurverschillen, nog niet zoiets meegemaakt sinds ik in mei begonnen ben. Gelukkig de hele dag geen loopneus dat is een goed teken. Ik kom een vage bekende tegen een Engels sprekende Parisienne. Ze is in Vezelay begonnen en loopt in etappes. De vorige keer vertelde ze een verhaal dat ze op haar weg naar mensen ''geleid'' wordt. Ik spreek haar, aan mijn intuitie was goed, ze heeft net als mij helende energie. We besluiten vanavond samen te gaan eten en verder te praten. Rond 12 uur een dorpje met zowaar een open kerk kan ik even lekker gaan zitten. Na de lunch zijn de laatste 10 km gauw gelopen. Rond half 4 ter plekke. En!!! dit dorpje heeft een camping! Mijn tentje staat al, jammer genoeg is de wasmachine kapot, gisteren kapot gegaan. Ik ben aan mijn laatste schone ondergoed toe. Morgen rustdag, maar daar komt dus niks van 17 km verderop is een gite met wasmachine, hopen dat die wel werkt. De Parisienne komt niet meer opdagen dan maar alleen eten. En wie lopen na een half uurtje het restaurant in? Lorna, Brian en nog wat Duitse meisjes. Je kan elkaar gewoon niet ontlopen.

27 augustus 25 km Fromista gite

2010-08-29T10:30:00.001-07:00

Paella

Senorito. Wat een heerlijke nachtrust, slaap als een blok en als ik wakker wordt dan hoor ik de wind door de bladeren ritselen en realiseer mij dat ik in mijn tent lig. Ik slaap diep en ongestoord en wordt relaxt wakker. De hele morgen is relaxt, zonder het gerommel van vroeg vertrekkende mede pelgrims. Ik moet me toch leren afsluiten van die vertrek/haast energie van een gite. Om 9 uur weg ik zie wel hoever ik kom, ik ga er geen gevecht tegen de verkoudheid van maken. Als mijn lichaam zegt dat de energie op is stop ik. Verlopig voelen mijn benen goed. Er is mij verteld dat er hier een winkel is met out-door spul. Die is er ook, echt zoals je in deze streek kan verwachten, klein donker tot de nok toe volgestopt met van alles en nog wat, een oude gebogen eigenaar die uit een overvolle doos vol met gespen dat vind wat ik nodig heb! En verder werkelijk gangbaar trekkingspul mooi ik heb een vervanger voor mijn half verloren bananenband. Het voordeel van een loopneus nu is dat ik zelf ook loop :-) hoef ik hem niet te dragen. De Meseta is op zijn mooist, ik kan het niet beschrijven, loop hem eens en je weet het. Mijn loopneus houd ik in bedwang met een oude hooikoorts truc, een papierprop in één neusgat. Dan stopt het ander met lopen. De wind maakt het weer erg aangenaam. Ik kom Japanners tegen, die ik gisteren ook zag, verbazend ze dragen zwarte mayo's met daarop een zwart sportbroekje, met deze temperaturen! Eerst een stevige klim, eens kijken hoe dat gaat. Op de top aangekomen is alles ok ik ben niet niet buiten adem. Aan de andere kant naar beneden, de Mesata ligt aan je voeten. Op de helftvan het traject ligt weer een dorpje, ik koop er kaas en zoete cakejes die zijn wel lekker. Het vinden van een lunchplaats blijkt moeilijk, na een half uur iets wat op schaduw lijkt vlak langs de weg.yoga gaat niet lekker stomme verkoudheid. Nog een km of 10, ik hou mijn grenzen in de gaten, maar alles gaat goed. Als ik eens stop om om me heen te kijken voel ik mijn rugzakbanden knellen, mijn linkerachileshiel is gevoelig, mijn neus loopt en de eenzame schoonheid van de Meseta komt bij mij naar binnen, ik ben gelukkig, ongelooflijk dat ik hier mag zijn! De laatste km's loop ik zowaar langs een langs een kanaal! Het lijkt wel Holland. Als ik Fromista in zicht krijg, slaat de vermoeidheid toe dat geeft niet ik ben er. Vanavond vroeg naar bed met een asperientje en oordopjes!

26 augustus 21 km Castrojeris KAMPING!

2010-08-28T08:23:00.001-07:00

(eindelijk een rustige nacht heerlijk!)

Insalate mixte, huevas con jambon, flan

Bij het wakker worden komt er een benauwd gevoel over mij, wie ben ik als ik niet help. Ik weet ik heb helende energie en ben al jaren bezig dit te versterken. Alleen nu dringt het echt tot mij door als ik doorga met mensen helpen zoals op de Camino gebeurt dan ga ik mezelf kwijtraken. Alleen ik ben bang mezelf kwijt te raken als ik niet help! Realiseer ik mij nu. Dit laatste is natuurlijk ego weet ik maar het voelt toch wel ongemakkelijk. Wie is Donald als hij niet in zijn Healer-rol zit. Ik heb geen idee. Ok ik heb nog minstens 400 km om hierover na te denken. De meeste vroege vertrekkers zijn weg, ik sta op en begin mijn ochtendritueel (mediteren, scheren enz) Bij de kerk loop ik Lorna, Brian en Stefanie (de Duitse) tegen het lijf, we nemen afscheid. De rugzak van Stefanie zit niet lekker, ik begin hem af te stellen tot hij goed zit. Hij weegt nu 3 kilo lichter zegt ze blij. Een Deen is erbij en vraagt of ik zijn rugzak ook af kan stellen. Ik ben dus weer aan het helpen! Verwarrend hoor! Na een rustig ontbijt vertrek ik met een lichte loopneus, ik kan vandaag maximaal 20 km lopen. Of ander 33 maar dat is mij teveel. Ik moet maar eens kijken hoe ik mij voel. Als het niet gaat stop ik eerder. Ik schijn dus nu de Meseta te lopen, gevreesd om zijn hitte, het is een hoogvlakte. Mooi om te zien, een grote ruimtelijke vlakte met de bekende gemaaide korenvelden. Er staat een straffe wind, ik moet er echt tegenop tornen, maar het is wel lekker verkoelend zo! Ik loop rustig, bij stijgen kan ik voelen dat ik minder energie heb. Na een dikke 2 uur het eerste dorpje op de helft. Lorna en de rest zit er al op een terrasje. Ik ga erbij zitten. Na verloop van tijd gaat iedereen zijns weegs. Stefanie wil in het dorpje blijven. Ik ga in het veld lunchen. Daarna verder, de wind is zo mogelijk nog harder de laatste km's vertelt mijn lichaam dat het eigenlijk wel welletjes is. Blij dat ik vandaag maar 20 km kan doen. Bij de aankomst blijkt er een redelijke kamping te zijn, heerlijk. Dan maar een paar euro meer. En wie zijn er ook Lorna en Brian ze slapen, met z'n 2'n in een hele grote zaal met wel 30 stapelbedden. Ook zij een rustige nacht. Ik ga me laten knippen. En als ik daarna op goed geluk een restaurant in loop zitten Lorna en Brian er ook. Met zijn 3
'n gegeten. Lorna verteld dat ze bij de ruine van een klooster warme handpalmen kreeg, en hoe een paar energetische zuiveringen bij haar bevallen zijn. Allemaal erg interessant, maar ik breek vroeg af ik wil naar bed met een asperientje de verkoudheid eist zijn tol.

25 augustus 10 km Hornillos del camino gite

2010-08-26T09:49:00.000-07:00

Insalate mixta, Runder stew, choclade mousse

ik sta relaxt op, want vandaag loop ik 10 km, daarna een rustmiddag. Alleen Silke en Ronald liggen nog in bed. Ik neem het ontbijt mee naar buiten en ga lekker eten aangevuld met een croissant en kaas en worst. Franse ontbijten zijn niks, Spaans ontbijten zijn een ramp qua voedingswaarde. Alleen wat voorverpakt spul. Silke komt naar beneden. We praten wat, ze wil hier een dag blijven, ze heeft een bloeiende roos in de grot van de liefdesgod, zoals de Indianen zeggen. Vandaar het moeilijke lopen gisteren. Als ik later naar beneden komt ligt ze languit op een bank in een warme trui die haar lange benen vrijlaat. Haar energie komt naar binnen bij mij. Tot nog toe voelde ze voor mij als een zus, een meisje met haar 21 jaar, nu is ze ineens een vrouw die daar ligt. Wonderlijk, haar energie, oogopslag, zoals ze daarligt alles heeft een onderhuidse sensualiteit. Van het ene op het andere moment is ze een vrouw voor mij, het mysterie van jonge vrouwen Pfoe! Ik geef haar een knuffel en loop weg rond een uur of 9. De lucht is nog koel. Tien km, 2 uur lopen. De weg loopt over een prachtige hoogvlakte, gemaaide korenvelden zover het oog reikt. Het goud van de korenvelden contrasteerd met de strak blauwe lucht. De weg is km's ver te zien met hier daar zwarte punten van medewandelaars erover uitegstrooid. In de verte zie ik mijn eindpunt al het dorpje ligt in de vlakte beneden al te blakeren in de zon. De laatste paar kilometers wordt ik ingehaald door een groep Italianen waarbij de Poolse loopt die ik net voor Pamplona ontmoet heb, ze heeft een soort van droevige oogopslag. Eindelijk kunnen we eens bijpraten na Pamplona kwam het er niet meer van. Ze blijkt Sociologe te zijn, we zetten een hele boom op over de kerk bekeken vanuit Sociologisch perspectief. Al pratend komen we het dorp binnen en stoppen bij de dorpswinkel daar zegt een uithangbord dat het nog 469 km naar SdC is. Ik zit onder de 500 km! Ze vraagt of ik een sandwich wil en ze maakt hem ter plaatse. Als ze met de Italianen verder gaat blijf ik alleen achter. We gaan de gite maar eens opzoeken, die is gauw gevonden. Hij is dicht, kan me niets schelen ik vind alles goed. Als hij open gaat laat ik mij inschrijven en plof op een bed waar ik op in slaap val. Als ik wakker wordt besluit ik dat het tijd voor yoga is, ik heb al een beschaduwde plek in het veld gezien. Heerlijk nu eens wat langer mediteren, de begin meditatie duurt een half uur. Verfrist van de yoga ga ik weer het dorp in. Daar kom ik Lorna en Brian tegen. Ik zit wel in de vrouwen vandaag! Ze begroet mij enthousiast. Bij hun is een duits meisje (21 jaar) wat haar eerste wandeldag heeft, ze kijkt op tegen ons ''ervaren'' pelgrims merk je. We besluiten met z'n 4'n een pelgrimslunch te nemen in het plaatselijke restaurant. Dat wordt weer bijpraten, de groep waar Lorna en Brian bij liepen is, door eindigende vakanties, uit elkaar gevallen. Na de lunch moet Lorna mij haar ervaring vertellen, ze had regelmatig ruzie, op het eind, met één van de Spanjaarden terwijl ze elkaar juist heel graag mochten. Ik had haar de vorige keer verteld dat je op de Camino de liefde vindt, voor haar was het een verwarrende liefde, hij leek op haar ex :-( Onder het teruglopen vraagt Lorna hoe het met mijn groei is gegaan, ik realiseer mij dat ik alleen maar over de mensen kan praten die ik heb mogen helpen groeien, goh wat voelt dat opeens éénzijdig! Als we terugkomen in het dorp blijkt de kerk open, ik ga naar binnen en voel heel zwak de onderhand bekende energie. Ik moet bij het Maria altaar gaan zitten (moeder Aarde energie :-) ) Wat doorkomt is niet heftig (raak ik eraan gewend?) een vrouw van adel (ik dus he he is geen ridder die vecht) met haar hart op de juiste plaats. Ze neemt haar taak als behartiger van de noden van de ''gewone mensen'' zeer ernstig. Ze is geroemd om haar goedheid. Maar cijfert zichzelf helemaal weg, want als ze niet helpt is ze niks waard vindt zij, ik dus. Zelfs als ze ziek is blijft ze helpen tot aan haar dood aan toe. Ik sterf verzwakt in bed. Helpen helpen helpen Donald wel éénzijdig hé? Stemt tot nadenken, ik hoor de stem van een vriendin van mij (Lidwien) die mij daar al zo vaak op gewezen heeft. Tot overmaat van ramp heb ik ook nog een verkoudheidje wat loskomt, heb ik weer. Verkouden in een land met temperaturen van 30 + graden :-( Eergisteren tijdens een stop voelde mijn shirt koud aan van het zweet, ik dacht nog gaat dat goed? Nee dus! ik heb zo weinig isolerend vet over op mijn body dat ik veel te snel afkoel!

24 augustus 28 km Tardajos gite

2010-08-25T11:00:00.000-07:00

Pasta, zalmmoot, meloen.

Na een redelijke nacht in de gite ben ik rond half 7 wakker (denk ik). Ik moet naar de wc maar wil er niet uit mijn wekker gaat zo en ik wil nog even liggen. De aandrang wordt te groot, ik besluit om tegelijk maar in de tuin te mediteren. Als ik daar zit slaat de kerkklok, zo komt het wekkertje van mij horloge verwacht ik. He? Niks? ik kijk op mijn horloge het is 6 uur ipv over zessen! Slimmerik! De meditatie afgemaakt en terug naar bed. Maar er is al inpak bedrijvigheid in de slaapkamer. Ik sta ook maar definitief op. Silke en ik lopen naar de Panaderia (bakkerij) waar het heerlijk verse brood al voor ons klaar ligt, kies uit en lekker ontbijten bij een kop thee. We gaan op weg, het loopritme van Silke en mij is vrijwel gelijk, we lopen voortdurend met elkaar op en eindigen altijd bij dezelfde gite. Eigenlijk is vandaag mijn rustdag, maar je mag in pricipe niet 2 dagen in een gite blijven. We komen door Burgos na zo'n 19 km net weer te ver voor een rustmiddag. Ik kijk wel wat ik doe. Het is zwaar bewolkt dus goed loopweer. Weer door mooi bosgebied. Voortdurend stijgend tegen een heuveltop op. Boven aangekomen is Burgos al zichtbaar in de laagvlakte, omringd door velden. Een bord geeft een lofzang op de schoonheid van de Spaanse velden. Het uitzicht mag er ook zijn, alleen kijk niet naar links anders zie je de ontsierende GSM-zendmasten en steengroeve. Het wordt een taaie loop, een uur of 4 door de industriegebieden en voorsteden van Burgos en Burgos zelf. We krijgen gezelschap van een Hollands sprekende Fransman. Na enige tijd lopen, waarbij hij het gesprek op gang houdt (Silke en ik lopen regelmatig in stilte) voel ik me moe. Deze man trekt onbewust energie! Als we weer alleen lopen vertelde Silke dat ze daarom al expres achterop ging lopen. Bij de eerste de beste Panaderia wat lekkers gekocht als we hem kwijt zijn. Daarna weer verder door Burgos. Silke wil rusten ik ga door. De drukte van Burgos komt binnen, nee hier wil ik niet een rustdag hebben. Ik ga ergens anders een rustmiddag houden. Ik ga nog even de Kathedraal in om te mediteren, ja hoor je moet betalen voor het centrale deel. Ik pak wel een zijkapel. Als ik eruit kom loop ik een bekende medepelgrim tegen het lijf. Hij is begonnen in Parijs toch ook geen kleine afstand, zijn naam is Ronald. We lopen wat op, in een park besluit ik te stoppen en wat te lunchen. Jammer genoeg te druk voor yoga maar dat had ik al ingecalculeerd. Geen yoga-lunch vandaag. Natuurlijk, al etend komt Silke voorbij. We lopen weer samen verder. Nog een 8 a 9 km. Eindelijk Burgos uit. Zwijgend lopen we naast elkaar, Silke heeft geen energie. Ze zegt ik stop ga alleen door als je wilt, wat ik doe. Door allerlei nieuwe snelwegen slingert de Camino vervelend en onnodig. Maar dan tegen kwart over 4 Tardajos Mooi. De ontvangst in de gite is aller hartelijks, mijn rugzak wordt van mijn schouders afgenomen en ik krijg een gekoeld citroenachtig drankje. Veel bekenden, de loper uit Parijs en na een uur ja hoor Silke komt ook binnen. Ze doet haar Frieze naam als Belgische eer aan. Heerlijk wat fruit gekocht in de plaatselijke fruitwinkel. Even relaxen en daarna het restaurant opzoeken. Mijn allereerste ''yogaleerling'' Mida (afkorting van Maria Magdalena in het Sloveens) is er ook. Nog even lekker bijgekletst. Voor 10'n in bed

23 augustus 20 km Atapuerca Gite

2010-08-24T13:21:00.000-07:00

Insalate mixte, Polle frites, Flan

In de morgen worden we gewekt met marsmuziek om 6.25! Een beetje te hard voor mijn smaak, later ''killing me softly with his words'' opera stijl. Kwart voor 6 ontbijt, het mag geen naam hebben. 2 voorverpakte cakejes en koekjes. Aan alles kun je merken dat de eigenaar wil dat we weggaan. Om half 8 geeft hij dat nog eens even extra vocaal aan, van beneden aan de trap! Ik pak mijn spullen verder in. Silke en ik worden min of meer buiten de deur geparkeerd met onze handen vol aan rugzakken en schoenen. De onderdeur gaat dicht, de stokken worden er nog even eroverheen aangegeven en dan gaat de boven deur dicht en op slot. Toch een beetje een knorrige oude man eigenlijk. Buiten trekken we onze schoenen aan. De zon komt boven de huizen en zet alles in prachtig licht de eerste pelgrims komen al voorbij. Hoera er staat nu wind en we hebben hem half tegen. Heerlijk! Op naar het volgende dorp daar kunnen we een ontbijt regelen, volgens mijn boekje is daar een bakker die ze nog bruin bakt op een echt houtvuur. Dat is ook zo, je kan het ruiken, alleen de winkel is nog niet open. Dan maar de bar in, ik bestel een sandwich met lekkere worst ertussen met een thee, Silke een kaffee con Leche. Daarna lopen we verder, een prachtig natuurpad deze keer door loof- en naaldbossen. Veel schaduw mooie natuur, bloeiende heide langs het pad. Het beetje stijgen en dalen kan mij niet deren, na een goede nachtrust zit ik weer helemaal in mij energie. Zo tegen het middag uur wreekt het gebrek aan eten bij Silke zich. Ze zegt dat ze moet rusten, als ik wil mag ik doorlopen. Ik voel me nog erg goed dus ga door. Voor mijn gevoel zijn we vlak bij het volgende plaatsje. En dat klopt na 5 minuten zie ik de kerk tussen de bomen door. Veel pelgrims strijken er neer, er is een bar. Ik neem een cola en chips, na dat ik even in de kerk gezeten heb. Genietend van mijn koude cola zie ik in de verte Silke aankomen. Zij koopt ook een cola. Ik zeg door te willen gaan en buiten het dorpje een plekje voor de yoga-lunch te vinden. Ze vraagt of ze mee mag, natuurlijk! Lekker met zijn 2'n in een weiland aan het mediteren en yoga'en geslagen. De wind blijft waaien waardoor de temperatuur aangenaam blijft. Op naar het eindpunt. Mijn boekje geeft op ons 25 km punt een dorpje met gite. We krijgen te horen dat die niet meer bestaat. Daarna is het 15 km verder naar Burgos te ver dus. We kunnen vandaag maar 20 km doen jammer. Hoewel niet vermeld in mijn boekje heeft de gite waar we overnachten een wasmachine. Ik moet weer wassen dus dat komt goed uit. Met deze temperaturen (+30) is het zo droog. In de gite loop ik mijn eerste ''yoga-leerlinge'' tegen het lijf. De Sloveense, Maria Magdalena is haar naam. Ze heeft de yoga oefeningen gedaan en is erg enthousiast. We besluiten met z'n 2'n wat te gaan eten in één van de 2 restaurants. Dat is gezelliger dan alleen eten, ondanks het gebroken Engels gaat de communicatie fijn. Ik hoop op een rustige nacht in deze gite.

22 augustus 25 km Espinosa del Camina gite

2010-08-24T11:08:00.000-07:00

Mallorcaans ei op zijn Spaans (met schorizo), pasta Paella, sinaasappel

Het bekende opstaan in een gite, voor 6'n begint het gerommel al van vertrekkende mensen. Die Spanjaarden kunnen goed feest vieren, de muziek en het lawaai van mensenis nu NOG te horen! Zelfs met oordopjes een onrustige nacht. Iedereen is bezig ik ga de tuin in voor mijn meditatie. Als ik terugkom valt mijn oog op mijn schoenen, die met vele andere schoenen vlakbij de ingang staat. Ik zet er altijd mijn 2 stokken in. Nu nog maar één! Godver de Godver de Godver één stok pleitte. Ik loop met mijn andere stok naar de ontijtzaal, er hangt een bel. Ik luid hem en vraag aandacht en vraag of iemand voor mij vertalen kan. In het Engels vertel ik dat ik een stok mis. Meer kan ik niet doen, als het licht is zal ik buiten de kerk gaan kijken. Het houd mij bezig, ik denk nog aan wat Ik schreef in Najera, ''hopen dat er binnenkort niks met mijn stokken gebeurt'', en nu dit! Ik ga me maar scheren en probeer het allemaal van me af te zetten en zend een hulpvraag omhoog om mijn stok terug te krijgen. Ik kan moeilijk 16 kg rugzak gaan dragen zonder stokken. Als ik weer de eetzaal in loop kijkt iedereen mij aan! Hij is terecht, hij is op het plein gevonden! Ik denk dat dronken feestende jochies binnen zijn gekomen (de deur is niet op slot) en hem meegenomen hebben. Gelukkig hij is terug bedankt daarboven. Als ik wegga merk ik dat mijn bananenband weg is, die is wel eens meer losgeschoten. Niet meer te vinden in de gite, heb maar een touwtje genomen. Kom nog even mijn yoga-leerlinge tegen ze laat merken dat ze blij is. De dag is na 9 uur al warm ik loop door. Vlak buiten het dorp zie ik iets wat veel indruk op mij maakt, 4 paren lopen voor mij. Waarvan 4 mensen blind, de andere 4 leiden hun. Wat een liefdevolle begeleiding om iemand zo de Camino te laten lopen! Het ontroerd mij ( ja even een traantje weggepinkt!). Heb er verder over nagedacht, dit zou ik ook voor blinde medemens wilen doen die de Camino wil lopen. Dus ik zet het maar in mijn Blog, wie weet komt er wat van ik merk het wel of iemand reageert. Later die morgen kom ik in gesprek met een Italiaanse Gestahlt Terapeute we bespreken elkaars vakgebied. Maar ze loopt traag na een tijdje ga ik alleen verder. Na verloop van tijd ontmoet ik Silke ze is in gezelschap van Philip een Duitser omdat we hetzelfde loopritme hebben blijven we bij elkaar. Tot aan Belorado, ik ben moe het gebrek aan slaap begint zich te wreken. We stoppen bij een gite waar we water en koude thee krijgen. Ik wil mediteren en yoga doen en daarna eten. Ik vertel beiden dat ik door wil gaan voor yoga, lunch enz. Als ze willen kunnen ze mee. Graag ze willen allebei. Ik vraag aan de gite beheerster of er een schaduwrijke tuin is die we mogen gebruiken. Maar natuurlijk. Dus ik kan weer voor yoga leraarspelen voor Silke en Philip deze keer. Vooral Silke vindt veel innerlijke rust zie ik aan haar gezicht en dat voor een 21 jarige meid! En na de yoga is er yogithee :-) We lopen verder, nog 10 km, er is wind (voelt als een föhn) mijn zweet droogt op. Na een paar km is Philip bij zijn eindpunt Silke en ik gaan verder. Dan kom ik bij mijn eindpunt, Silke wil nog een plaatsje door. Ik besluit mee te gaan. En ben blij toe, we zitten nu in een plaatsje van 25 inwoners in een Alberge €16,- met diner en ontbijt. Met zijn 2'n in één kamer, heerlijk zo hebben we beiden een goede rustige nacht. Raar hoe het eea zo loopt, ik ontmoette Silke gisteren en nu delen we een kamer met zijn 2'n als broer en zus. Alsof we elkaar al jaren kennen.

21 augustus 30 km Granon Gite

2010-08-22T10:05:00.000-07:00

Carpazzio (soort koude soep), couscous met groenten en linzen. Niks na zat yoghurt in.

Ik heb vandaag de keuze uit een korte route 21 km of een lange van 30. 21 vind ik eigenlijk tekort, maar 30 is een stevige ruk. Er zit niks tussen. Daarom vanmorgen vroeg weg, ik wil in de morgen minimaal weer 15 km maken. Half 6 gaat mijn wekker, tja niet bij stilgestaan het is nog donker! Maakt tentje inpakken toch wat moeilijk :-) Eerst maar wassen, mediteren en eten. Het wordt al lichter, om kwart over 8 weg. Nu eens geen wolken, een uur later is de warmte al voelbaar, dat beloofd wat! Een half uurtje korter dan aangegeven in het boekje kom ik bij het volgende dorpje Azofra dat schiet op. Onderweg kom ik een Poolse priester tegen we praten wat in gebroken Italiaans. En worden ingehaald door een terreinwagen van de politie die bij ons stopt? De rechter portier zwaait open en op de passagierplaats staan allemaal flessen water. Neem! neem! Zegt de man, neem vooral de grote (1,5 L) flessen. Wat een briljant gebaar. Ik kan mijn watervoorraad aanvullen. Het is onder de hand snoeiheet en, net als de afgelopen dagen, heb ik wind mee! Dus geen wind als ik loop. De Poolse priester loopt sneller en gaat verder. Na 3 uur lopen ben ik bij Ciruena Het 15 km punt heb ik uitgerekend, alles gaat goed, ik had gehoopt weer fruit te kunnen kopen maar dat gaat niet, geen winkels.ik pauzeer een kwartier bij een waterpunt en ga door. Rond half 1 een goede lunchplek, redelijk afgeschermd en genoeg schaduw. Nu geen ''éénheidservaring'' wat zou die toch triggeren? Kan er geen pijl op trekken. Het 21 km punt Santa Domigno de la Cazada komt in zicht, het is rond 2 uur. Ok wat nu doorgaan of stoppen?, voeten? ok dat kan!, achilleshielen wel gevoelig maar doorgaan!, lichaam het is warm maar we kunnen het aan! Prachtig we gaan door voor nog eens 9 km. Vlak voor het dorp loop ik Silke tegen het lijf, althans zij zit in de schaduw. Een jonge Belgische vrouw met een Frieze naam. Heerlijk voor haar en mij, kunnen we Hollands spreken. Ze weet niet of hier zal blijven of doorgaan. Ze besluit mee te lopen. Best wel een speciale griet ze is 21 en mediteert af en toe hoor ik later, ook komt ze erg zelfstandig over voor haar leeftijd. Ze wil nog even de kerk van Santa Domigno de la Cazada Bekijken. Je moet voor de entree betalen, wat een killer. Als ik voor een kerk moet betalen hoeft het voor mij niet meer! Ik wacht wel buiten, denkende dat het 10 min zal duren. Een klein half uur later is het 3 uur, ik besluit alleen verder te gaan. Ik wil voor 5'n aankomen in de gite. Als ik na een tijdje omkijk komt daar Silke aangestapt. Ik wacht op haar en gezamenlijk gaan we verder. Het wordt geen warme maar een hete tocht. Stoffig, dorstig en een niet lekker lopend pad. Ik ga stug door, Silke houdt zich kranig moet ik zeggen, ze loopt op blaren maar gaat door. De gite is in een kerk (omgebouwd) en de ontvangst is aller hartelijks en warm. Een leuke vrouw staat ons te woord. Als ik om een stempel in mijn pelgrims paspoort vraag, lacht ze en geeft mij 3 kussen! Dan vraagt ze aan Silke, jij ook een stempel? (IK!!! wil er nog wel eentje!). Het is wel de dag van vrouwelijke energie voor mij, een Spaanse vrouw vliegt mij bijna in mijn armen en geeft me ook 3 kussen? Ze is helemaal weg van mij om de één of andere reden. Ze heet Anna en weet dat ik in Nederland begonnen ben, ze kan niet van me afblijven. Ik heb haar wel gezien op de Camino hier en daar. Als ik haar energie voel, ik hou haar hand vast (ze legt gelijk spontaan (?) haar hand op mijn rug) voel ik hoe ze energie trekt. Hmm die is gewend te krijgen wat ze wil, wat een brok temperament. Het doet mij denken aan de masseuse van gisteravond, zijn alle Spaanse vrouwen zo aanrakerig? (vind het niet erg). Omdat het een parochiale kerk is, is het eten gezamelijk met gebed. De maaltijd wordt geleid door 2 Spaanse vrouwen met veel pit. Hun liefde straalt de gite in en zorgt voor een goede sfeer. Ik zit tegenover een gebrekkig Duits en Engels sprekende Hongaaarse of Sloveense vrouw. Ze is een beetje gesloten, in de loop van de avond opent ze wat, ik begin te merken dat ze een slechte relatie heeft waardoor ze, begrijpelijk, met een gekleurde bril naar mannen kijkt. Op een gegeven moment maakt ze duidelijk dat ze nog nooit een man als mij ontmoet heeft. Omdat ik heb verteld dat ik yoga oefeningen doe en mediteer, zegt ze ik wil je yoga oefeningen doen. Okee wij naar buiten het grasveldje op. Mijn 6 yoga oefeningen doorgenomen, prachtig die ontspanning en sereniteit in haar gezicht. Ze opent zich meer en meer wordt relaxter. Iedereen wordt door de Spaanse gastvrouwen uitgenodigd deel te nemen aan het avondgebed, omdat hun energie zo goed voelt doe ik mee. Daarna naar bed. We slapen in een aangebouwd gebouw aan de kerk. Aan de andere kant viert het dorp feest, het zal mij benieuwen hoe ik zal slapen.

20 augustus 29 km Najera kamping

2010-08-21T09:40:00.001-07:00

Pastasaus, Entrecote en flan

Om de één of andere reden slaap ik onrustig in de kerk, ik lig eigenlijk met 3 vrouwen in een bijkamer van de kerk. Eerst werd ik weggestuurd, want mannen en vrouwen moeten apart slapen, maar later hoefde dat niet meer :-) Ik ga lekker rustig in het park eten, mijn schoenen lopen weer stabiel met hun nieuwe hakken. Vandaag een grote afstand te gaan gezien de hitte wil ik minimaal 15 a 20 km lopen in de morgen. Dan 's middags de resterende 10 a 15. In de morgen merk ik aan mijn tijden dat ik mijn normale tempo loop, zo'n 5 km/h. Maar ik loop niet soepel voor mijn gevoel. Ik ben mooi op tijd op mijn tussenstop Navarette, ik besluit hier een half uur te rusten en fruit te kopen. Ik koop, een sinaasappel, een perzik en een nectarine. Alles even heerlijk, ik haal nog een extra nectarine die spannen de kroon. 2 slaapgenoten hebben hetzelfde gedaan. Het zijn jonge duitse meisjes die goed Engels kunnen. Nog een stevig uur lopen en dan plunch. Het is al goed warm, maar houdbaar want de lucht is gortdroog, voor het zweet de kans krijgt aan neuspunten te gaan hangen of in ogen te lopen is het al verdampt. Dat was in Frankrijk wel anders. Na een uur vind ik uiteindelijk een redelijke plek, een afdakje met bankjes op een betonnenplaat. Sommige yogaoefeningen zijn heerlijk, waarschijnlijk door een staartje van de massage van gisteren. Na die oefeningen ben ik helemaal stil van binnen en kan ik alleen maar voor me uit kijken in alle rust. Onder het eten slaat de ontroering ineens toe. Alles is perfect, het landschap, mijn innerlijke rust, de wind op mijn huid noem maar op. De tranen komen van puur levensgeluk, dat ik hier mag zijn, dit mag beleven, ongelooflijk! Om met Tolle te spreken, ik leef compleet in het nu! Ik ben er, hoef nergens meer naar toe. Ik hoor mezelf zeggen: Donald dit is ''volledig ZIJN''. Of is het VOLLEDIG zijn? Een vriendin heeft mij eens uitgelegd dat volledig een heel tegenstrijdig woord is. Vol-Ledig vol en tegelijk leeg. Het toppunt van dualiteit vol tegenover leeg. Volledig zijnde stijg ik boven de dualiteit uit dat is wat me gebeurd! Ik heb een woord voor bedacht, een ''éénheidservaring'' het gevoel één te zijn met alles! De tranen blijven komen alles om mij heen is mooi. Als ik weer besluit verder te gaan ben ik 1,5 uur verder. Dat wordt toch in de hitte lopen. Het geeft mij allemaal niks, ik merk dat ik soepeler loop dan vanmorgen. Ondanks de hitte loop ik te zingen van plezier. De hitte eist zijn tol bij andere pelgrims, een koppel zit in de schaduw langs de kant van de weg, ik probeer ze bemoedigend toe spreken; het is nog maar 8 km. Zij; 8 KILOMETER! Dat is teveel. Oke deze goede kwam dus niet over. Even later een andere vrouw oververhit langs de weg. Is dat het eindpunt, ze wijst naar een dorpje. Euuhhh nee ons eindpunt is nog niet te zien. Alweer teleurstelling! Gaat wel lekker zo Donald! Dan Najera we worden aan de rand al opgevangen, de gites zijn vol de gymzaal is geopend, daar kan geslapen worden. Ik ga kamperen geef ik aan, eindelijk kan ik mijn tent gebruiken waarvoor ik hem meesjouw! Kamperen lekker prive en rustig, kamping prijs valt mee €9,90. 'S avonds krijg het hele terras waar ik zit een aubade van een Mariachi (schrijf je het zo??) groep. Heerlijk die gitaren, trompet en mannenstem. Wat is deze muziek toch mooi!

19 augustus rustdag Logrono gite

2010-08-20T11:31:00.001-07:00

Paella mixte

Toch wel lekker om weer alleen in mijn tent te slapen. Heerlijk die privacy na al de gemeenschappelijke slaapalen. Ik sta relaxt op doe yoga oefeningen en ga eten. Nu ik weer na een tijdje kampeer kijk ik met andere ogen naar mijn kampeerspullen. Het langdurige gebruik laat zijn sporen na. Mijn tentje is vuil, zo ook mijn matje dat echt veel gebruikt is maar nog altijd comfortabel slaapt goed spul eigenlijk, mijn slaapzak ziet er smoezelig uit aan de buitenkant de binnenkant is zwart of je ziet het niet of mijn lakenzak houdt het vuil tegen. Mijn lakenzak is weer gescheurd die begint dus echt te slijten, mijn rugzak is vuil en heeft slijtplekken maar ik ben er zo aan gehecht ik heb haar al 20 jaar en er zitten allerlei herinneringsplaatjes op genaaid van al mijn trekkingvakanties. Mijn wandelstokken blijven functioneren en daar heb ik best wel respect voor want ze worden iedere dag gebruikt en echt zwaarbelast bij gelegenheid (nu hopen dat ze niet binnenkort kapot gaan!). Mijn kleren zijn niet meer schoon te krijgen, vlekken gaan er niet meer uit, er komen gaten in mijn sokken en onderbroeken, de vorm is nu wel uit mijn shirts. Het gasbrandertje blijft ook probleemloos functioneren ook goed spul. Ja die kleine 4 maanden continu gebruik laten hun sporen na in mijn uitrusting. Vandaag ga ik kijken of ik een gaspatroon kan kopen tot nog toe weinig geluk. Bij de VVV geven ze 3 mogelijke locaties op één is een Decathlon, daar hebben ze zeker mijn patroon alleen die ligt zo'n beetje net buiten de stad. Op de 2e opgegeven locatie weer mis, dan maar gelijk naar de Decathlon. Zonder rugzak ben ik er in marstempo in 20 minuten. Na wat gezoek de Decathlon gevonden en ja hoor ze hebben van mijn maat gaspatroon NET de laatste verkocht Grrrr. Ik probeer de Alcampo een gigantisch warenhuis, bij de informatie laat ik mijn gaspatroon zien. Nee die hebben ze niet. Ok het is schijnbaar niet de bedoeling dat ik een gaspatroon koop. Als ik wegloop denk ik, ik kijk zelf wel even, kan het niet geloven dat ze hem niet hebben en ...... Bingo gevonden. Vanavond toch maar terug naar een gite, de kampingprijs is te hoog voor 2 nachten. Bij een andere gite heb ik een voetmassage geregeld rond half 6. De masseuse is er al als ik aankom en het klikt gelijk als ik haar energie voel en ze raakt mij zonder schroom aan en spreekt Engels. Ze vertelt dat ze de massage met Reiki mixt, ik ben verloren. Doe maar een complete massage van 20 minuten. Voor de duidelijkheid het is natuurlijk een normale (niet sexuele!) massage maar het is heerlijk om weer eens door een vrouw aageraakt te worden en ze is goed!!! Ik heb haar al verteld dat ik 2200 km gelopen heb met rugzak. Ze raakt mijn rug onderzoekend aan en zegt; deze rug heeft geen masaage nodig (hoe kan dat?, is de ondertoon). Ik vertel haar dat ik mediteer en aan yoga doe. Aha zegt ze dat is het geheim. Al na een paar minuten voel ik de energie door mijn lichaam stromen als ze begint te masseren de tijd staat stil ik zweef in een bel van harmonie. Als ik weer terugkom zegt ze ik heb je 45 minuten gemasserd , want je energie voelt zo goed en je bent zo gezond. Ik realiseer me weer eens hoe heerlijk het is als je als man en vrouw zo'n hoog energetisch nivo met elkaar kan ervaren en delen. Als ik haar €30,- aanbied ipv 20 wordt dat resoluut geweigerd, dit is een echte energiewerker. Ze doet nog even mijn boordje van mijn shirt goed voor ik wegga, terwijl ze mannen mompelt :-) Ik ga in ieder geval NU mijn yogalerares bedanken voor de yogaoefeningen (ik hoop dat ze dit leest). Annet bedankt voor jouw bijdrage aan mijn tocht, die begint mij nu pas duidelijk te worden. In feite komt nu pas de realisatie binnen, dat trilling van mijn energieveld en de zuiverheid ervan, voor mij onmerkbaar, maar behoorlijk gestegen moet zijn. Echter omdat ik geen referentie heb, heb ik het niet gemerkt! Tot nu toe dus. Het is nu 2 uur later en nog voel de effecten. En ik ruik nog altijd naar de massageolie. De gite is overvol mensen moeten op de grond slapen of in de kerk. Er is een man of 80 en maar 2 douches! Ik ben lekker in de stad gaan eten als ik terugkom is iedereen nog aan het eten en is de mannendouche vrij mooi! Daarna ga ik rustig zitten wachten wanneer we de kerk in kunnen. Ik zit nog helemaal in de massageroes, heerlijk ik zie wel wat er gebeurt. Zo wil ik me voor altijd blijven voelen!

18 augustus 20 km Logrono kamping!!

2010-08-19T08:01:00.000-07:00

Salade van ei, hamsoorten, asperge en olijven, varkensvlees in stoofpot, fruttas na

Stel je voor ik besluit om 1 mei aan mijn pelgrimage te beginnen. In Amsterdam is een echtpaar, Jacqueline en Ab, wat de Spaanse Camino wil lopen, ergens in augustus. Enkele weken voor hun vertrek vindt Jacqueline mijn blog en leest hem regelmatig. Ze kent het boek van Shirley Maclean en leest mijn gelijksoortige belevenissen en is geinteresseerd. Wat is de kans dat wij elkaar ontmoeten? Op de Camino worden de meest onwaarschijnlijke toevalligheden realiteit! Na een karig ontbijt, dorpje heeft geen bakker, stap ik in het volgende dorpje in een bar om een spaanse sandwich te kopen en een kop thee, in de bar wordt leuke miziek gedraaid. Het raakt me, ontroering, tranen, welt in mij op, ik weet dat als de emoties zo dicht onder de oppervlakte zitten er meestal wat te gebeuren staat. Er komt een echtpaar aan, hij spreekt onvervalst Amsterdams. Ik zeg, dat heb ik lang niet gehoord. We raken in gesprek zij lopen net een kleine week. Zij zegt, ik ken je want ik heb je blog gelezen, ik herken je hoed! Zoiets kan alleen op de Camino! Jij ervaart allerlei dingen zegt Jacqueline , ze is ook erg aardig. Want ze voegt eraan toe, je lijkt in het echt jonger dan op de foto :-) Hij is Fries zij Noord Hollands, voor de verandering gaat het gesprek over reincarnatie. Hij is als Fries heerlijk sceptisch, zij nieuwsgierig. Aan het eind van het gesprek, er moet nog wat gelopen worden, wisselen we adressen uit. Ik bied een proefsessie aan, als ik terug ben in Holland. Zo'n onwaarschijnlijke ontmoeting KAN geen toeval zijn. Ik heb voor de verandering eens lopen nadenken en mij gerealiseerd dat ik momenteel veel beter in mijn leven pas, als Pelgrim, als in een groot deel van Franfrijk. Minder innerlijke strijd geeft minder groei, dat zou de reden kunnen zijn dat ik op de Spaanse Camino zo weinig vorige levens flashbacks krijg. De groei is even gestopt! In ieder geval op naar Viana daar kom ik rond half 12 aan en kan ik lunchen. Ik loop totaal 20 km vandaag en hoop in Logronos te kunnen kamperen en een rustdag te houden. 20 km dus voor 4'n daar, voor de echte hitte. De eerste 10 km loop ik in de ochtend weg, het landschap is onveranderlijk droog en dor met zijn eigen rauwe schoonheid, voor mijn oog heeft het wel iets van de Australische outback. Ik loop lekker en kom medepelgrims tegen. Het landschap wordt vlakker minder heuvelig maar wel met venijnige klimmetjes. Rond 12 uur Viana, nou het is wel de dag van ontmoetingen aan een terrasje zitten de Ier uit Roncevalles, Lorna de vrouw met WO I interesse met wie ik een halve sessie heb gedaan, en een Spanjaard uit de laatste gite in Frankrijk. Lorna vliegt me om de hals, de Ier moet even wachten. Of ik erbij kom zitten, ook is er een jonge Australier (toevallig geinteresseerd in WO I, energie trekt gelijksoortige energie aan realiseer ik mij nu) die ook het landschap hier op de Australische outback vind lijken. Nieuwtjes worden uitgewisseld, heb jij die en die nog gezien, waar is zus en zo gebleven? Leuk gezelschap, na het eten lopen we gezamelijk verder. Lorna wil even alleen met mij praten, de halve sessie op het pleintje heeft veel op zijn plaats gezet. Ze ziet in dat als ze intern orde op zaken haar carriere ook zal gaan lopen zoals zij het wil. Al wandelend praat ik heel wat af, ook met de Australische jongen. Wat hebben die Australiers toch een heerlijke layback mentaliteit. De laatste 10 km schieten lekker op zo. In Logrono gaan we uit elkaar ik zoek de kamping zij een gite. De eerste is nu eens dichtbij, hij doet mij denken aan mijn jeugd kampings in Spanje, stoffig en veel schaduw. Jammer wel 2 maal zo duur als een gite. Lange tijd geleden zeg, kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst gekampeerd heb. Pfoe wat ruiken mijn tent en slaapmatje muf. Het lukt mij om mijn schoenen bij een schoenmaker te krijgen, de in Le Puy aangezette hakken lopen na zo'n 800 km alweer scheef. Morgen kijken of ik een gaspatroon kan vinden. Er is wel kampinggas alleen niet met mijn aansluiting in het klein, of wel maar dan te groot voor mijn rugzak.

17 augustus 27 km Sansol gite

2010-08-18T10:38:00.000-07:00

Tortillas met salade

Dit is nog niet eerder overkomen ik heb moeie voeten als ik opsta vreemd even in de gaten houden. Deze gite heeft wel ontbijt maar ja ik heb nog zoveel brood over, ik eet wel ergens buiten dan kan ik gelijk mijn Merkaba velden goed zetten tijdens mijn ochtend meditatie. Leuk om vroeg door de stille straten van Estella te lopen het is nog heerlijk koel zo zelfs dat ik mijn windjack aan heb. Bij de uitgang van Estrella is een wijnverkoper die een kraan in de muur heeft, hier kun je gratis wijn drinken. Hij is ontdekt door..... twee Italiaanse dames, door wie ander!. Ik vind hem vrij scherp smaken, zij ook. Ik kom langs de tweede kamping, misschien heeft de supermarkt wel gaspatronen. Ze zijn om 9 uur open ik neem mijn ontbijt op het eveneens gesloten terras. Als ze open zijn, geen gas wel een stuk kaas kunnen kopen. Na een uurtje een bordje Los Arcos 15 km. Het is tegen elfen, mijn mogelijke einddoel voor vandaag het volgende dorpje ligt 7 km verder. Ik zie wel hoe ik mij voel als ik in Los Arcos aankom. Ik loop erg goed vanmorgen. Een pittig tempo en ik blijf goed geconcentreerd. Daardoor begin ik mede pelgrims in te halen die eerder gestart zijn, veel bekende gezichten. Er komt een stuk aan van zo'n 10 km zonder waterpunt. Ik haal ook de 2 Amerikanen in oma (70+!) en kleindochter ze zijn in Saint Jean Pied de Port begonnen respect hoor. Ik ben weer op zoek naar een yoga lunchplaats. Laat een paar goede schieten, na een half uur een goede plaats. Een grote stapel hooibalen die schaduw werpen en waar ik ongezien achter kan gaan zitten. Ik zink weg voor 10 minuten meditatie heerlijk. Als ik mijn ogen open komt het Spaanse landschap weer in beeld zinderend in de zon prachtig. Het komende uur is het toppunt van wandelgenot, vrijwel alleen loop ik door het geblakerde landschap. Alle velden zijn gemaaid of geploegd, droog dor en stoffig. Geflankeerd door stenige heuvels waarop kleine boompjes groeien. Vraag me niet waarom maar dit landschap in zijn droge dorheid vind ik mooier dan Franse landschap merk ik. Ik loop zwaar te genieten van alle vergezichten. En dan een klungelig bordje bar, wat blijkt iemand heeft wat blikjes en fruit op een tafeltje gezet voor de pelgrims, en zit zelf in een hangmat. Ik neem een sinaasappel en geef een donatie. De jongeman blijkt Australisch. We praten wat de sinaasappel smaakt heerlijk. Tegen half 3 kom ik in Los Arcos, ik loop door de hoofdstraat en zie overal zware borden in het plaveisel staan. Als bij een stierengevecht denk ik. Dan zie ik vlekken van koeienstront op de straat en realiseer mij wat het is. Er worden koeien door de straat geleid de zware borden zijn bedoeld om de deuren te beschermen. Ik voel me nog goed en besluit door te gaan, ik ben er voor 5'n nog maar 7 km. Waterfles bijvullen en there you go. Het landschap wordt vlakker ik zie mijn eindpunt al als ik Los Arcos verlaat, over een afstand van 7 km. De eerste 3 kwartier gaan goed en dan maak ik kennis met de ECHTE Spaanse warmte. Die mijn energie aantast. Ik heb het niet echt warm maar het is wel warm. Ik zie een medepelgrim al uitgeput langs de kant zitten. In de zon nb! Heel veel water drinkend loop ik door. Het dorpje komt tergend langzaam dichterbij in de zinderende hitte. Op een gegeven moment moet ik ook zitten, wel in de schaduw. Energie!! mijn laatste stuk chocola gaat erin (met stukjes sinaasappel!) en het pakje nootjes gaat open 3 handen hup in mijn mond. Ik loop door mijn linkervoet doet pijn, ik begin er gele energie naar te zenden het helpt wat. Het laatste half uur kom ik op 3/4 kracht het eerste dorpje binnenzetten. Het volgende dorpje heeft gites. Hee deze ook! Een nieuwe volgens het bord, ze wordt niet genoemd in mijn boekje. Als ik zie dat het andere dorpje ver in de diepte ligt weet ik genoeg terug! Het enige jammere is dat de gite daar adverteerd met voetmassage, het leek mij zo heerlijk! Ik zit nu in een klein dorpje zonder restaurant, maar de gite heeft wat voor ons geregeld, lees boven. Erg aardig maar ik voel me niet echt vol. Wat ben ik een veelvraat geworden!

16 augustus 23 km Estella gite

2010-08-17T09:00:00.000-07:00

Insalata mixte, Polle frite, cake na (en deze was erg lekker)

Dankzij mijn oordopjes weinig last gehad van de snurkers. Voldoende geslapen. Vandaag kan ik 2 stadjes bereiken waar ik kan kamperen, dat wil ook graag weer eens doen. Dit is een gite zonder ontbijt, ik sta op en loop naar de 8-hoekige kerk Eunate ik wil daar ontbijten en mediteren. De afstand naar die kerk valt tegen verder weg dan ik verwacht had. Temeer daar ik terugloop op mijn route, maar het moet maar. Ik merk dat ik meer ingetuned raak op de Spaanse Camino, het genieten gaat makkelijker. Het is een heerlijk frisse morgen met een zon die net boven de bergen uitkomt en kiekeboe speelt met de wolken. Eindelijk Eunate in zicht, de 8-hoekige kerk ligt prachtig in het landschap in de opgaande zon. Ik kan er niet in, dit had ik ook wel verwacht. Als ik eromheen loop voel ik de bekende energie. Maar daar blijft het bij. Omdat ik er niet in kan, loop ik terug een heuveltje op met uitzicht op de kerk en ga daar mediteren. Ik krijg weer beelden van een biddende ridder, zijn zwaard staat met zijn punt op de grond (of is het nu een kruis?) hij houdt overeind in zijn rechterhand terwijl hij op zijn rechterknie leunt met gebogen hoofd. Zelfde leven als gisteren weet ik. Dan stopt het verhaal, vreemd ik krijg dit leven in brokjes door, is het de energie van de Spaanse Camino? Of ben ik er nog niet klaar voor? Het is mij nog even duidelijk. Na het ontbijt op naar Punta le Rey, waar ik rond 10 uur aankom. Het stadje is oa bekend om zijn ME'se (12e eeuwse) brug. Ik koop wat brood en ben laat weg half elf. Ik heb nog zo'n 20 a 25 km te gaan. Het Spaanse landschap is nu zo anders, droog en rauw op een bepaalde manier. Velden en rotsachtige bergen. De velden doen hard en droog aan. Het heeft zijn eigen rauwe schoonheid. Het geeft wel een probleem merk ik, er is nauwelijks schaduw want er groeien geen bomen. Het is moeilijk een lunchplaats te vinden de zon is erg sterk. Al zoekende loop ik door tot aan het volgende plaatsje als ik wat koop komen er 4 pelgrims aan. Waaronder Brian (uit Roncevalles), hij is met een Belg en 2 Engelse vrouwen. Deze vragen honderd uit over mijn lange pelgrimstocht we kopen wat te drinken en gaan zitten. De gesprekken zijn erg boeiend, omdat Brian het boek van Shirley Maclaine (Brian, I still got it, she is now in Atlantis) op tafel legt komt reincarnatie vanzelf over tafel. Ik merk dat 1 van de 2 vrouwen (Shawn) een erg open geest heeft en makkelijk en met kennis van zaken meepraat. Ik kom mensen, met zo'n open geest, niet vaak tegen. Ik merk dat ik veranderd ben, ik laat de lunch met yoga en meditatie schieten om met deze groep een stuk mee te lopen. De energie is zo goed dat ik geen honger meer heb. Al pratende met Shawn komen we in Lorca. Hun stop, voor mij is het te vroeg (half 3), ik loop nog een etappe door. De volgende stop is zo'n 7 km lopen, ik geniet van het Spaanse landschap, de (tafel)bergen op de achtergrond, de droge gemaaide velden, de diep blauwe hemel en de sterk schijnende zon. De waterfles van Nanda wordt vaak gevuld en veel gebruikt. Het is best wel een zwaar trace als ik Estella binnenloop vindt ik het wel goed, de volgende stad met kamping is 3 km verder. Kan alleen de kamping van Estella niet vinden op een informatiebord! Door naar de VVV, wat blijkt? De kamping ligt buiten de stad aan een zijweg van de Camino waarlangs ik binnengekomen ben! Getvrrr dat ze daar nu even geen duidelijk bord neerzetten! Ik ga die weg niet teruglopen, hij is mij te zwaar geweest. Dan maar een gite, ik raak eraan gewend. Al met al moet ik toch eens gaan nadenken over mijn tent, kampings zijn dun gezaaid en de gites die ik tegengekomen ben, liggen in de bebouwde kom. Daar kun je geen tent opzetten in noodgevallen zoals de bedoeling was. Blijf ik nog met mijn tent rondsjouwen? Weet niet wat slim is, ik wacht wel af voor ik een beslissing neem hem terug te sturen.

15 augustus 24 km Obanos gite

2010-08-16T13:40:00.000-07:00

Stevig gevulde groentesoep (of was het toch een natte salade?) en vissoep vooraf, varkensvlees stoofpot met frite er doorheen, ananas na.

Zowaar een goede nacht geslapen, geen snurkers of mede pelgrims die al om 6 uur weg willen. Tegen 7 uur de eerste tekenen van activiteit. Onder het ontbijt een beetje kennis gemaakt met mijn mede gite-genoten. Ze komen zo'n beetje uit alle landen; Italie, Polen, Duitsland noem maar op. Allemaal vrij jong maar het is gezellig. Dit is een goede gite gebleken. Rond 9 uur weg. De eerste 2 uur lopen ik alleen maar door voorsteden Pamplona in. Al die verstedelijkte gebieden niks voor mij. Gelukkig is het zondagmorgen lekker rustig. Pamplona is een mooie oude stad, jammer genoeg is de kathedraal dicht, de route voert mij door de oude straten met statige gebouwen. En wel heb je ooit de bakkerijen zijn WEL open. Ik maak van de gelegenheid gebruik om wat lekkers te kopen. Tegen de tijd dat ik Pamplona uit begin te lopen zie ik een bekende Pamplona ingaan. De gehandicapte Duitser die naar SdC reist met een hand--aangedreven-rolstoel-fiets. Hoe bestaat het. Ik maak een praatje, althans hij praat ik luister. Hij heeft hele verhalen dat hij geen slaapplaats kon vinden. Daardoor overdag in slaap viel waarop de mensen dachten dat hij ziek was en hem naar het ziekenhuis brachten, waar ze hem niet wilden laten gaan en zelfs vastbonden. Pfoe hij maakt wat mee! Na enige tijd toch maar weer verder gegaan. Het loopt tegen 12'n tijd voor meditatie, yoga en lunch. Een tijdje al niet meer gemediteerd en yoga gedaan het was daardoor extra lekker. Doorgegaan ik moet een berg over des te hoger ik kom des te mooier het uitzicht. Pamplona wordt zichtbaar in de vallei die zich op een gegeven moment aan mijn voeten uitstrekt. Zwaar genieten. Het waait hier flink ik zie tientallen windmolens op de bergkammen staan. Op een gegeven moment ben ik boven op de Puerto del Perdon waar de Pyreneeen prachtig zichtbaar zijn. Het weer wordt ook beter, warmer meer zon. Ik ren de Puerto del Perdon aan de andere kant af. Letterlijk! een nieuwe techniek, ik verleng mijn stokken zodat ik ze ver vooruit kan steken en mezelf goed op kan vangen. Als ik daarna voorover ga leunen met mijn 16 a 17 kg rugzak kan ik de snelheid regelen door met mijn stokken, en armen, mijzelf in balans te houden en tegelijk het teveel aan snelheid te absorberen. Zonder stokken doe je dat met je knieen wat erg belastend voor ze is, met stokken en door op juiste manier voorover te leunen belast ik nauwelijks mijn knieen merk ik en ren ik echt de berg af in een fractie van de tijd. Om een uur of 5 kom ik Obanos binnen. De laatste halte voor Punta la Rey, een bekende stad. De meeste mensen lopen daarnaar door. Mij is al aangeraden in dat soort plaatsen vooral geen gite te nemen ivm de drukte. Bij Pamplona werkte het goed, nu zo te zien ook. Vlak voor Puenta la Rey staat een vrij mysterieuse 8-hoekige kerk staat. Het is onbekend waarvoor ze dient Tempeleirs-, bedevaartskerk of dodekapel en wie ze gebouwd heeft. In Frankrijk bij de energetische gite van Uharte Mix werd mij daar al de aandacht op gevestigd. Ik ga er maar eens aan voelen. Ik houd jullie op de hoogte.

14 augustus 10 km Villava gite

2010-08-16T13:38:00.000-07:00

Ensalada mixte, gehaktballen in een soort tomatensaus en flan na

Vanmorgen ging om half 7 het licht in de gite al aan. Ik krijg echt te weinig slaap zo. Iedereen dook de weinige douches en wc's in, na verloop van tijd toch maar opgestaan en naar de bakker gelopen. Zondags is hier alles dicht, dat was wel weer makkelijker in Frankrijk zondags daar is alles open, dus ik moet extra brood inslaan. De bakkersvrouw vroeg zich verbaast af wat ik met 4 croissants, 2 pain au chocolat, en een klein stokbrood moet. Zo goed en zo kwaad als het kon uitgelegd. Aangekomen bij de gite een ontbijt gemaakt terwijl de eerste vroege vogels al vertrokken rustig aan gedaan en bedacht wat te doen. Ik ben door mijn schone kleren heen en wil een rustdag. De ANWBgids ingedoken. Komt mooi uit na zo'n 10 km vlak voor Pamplona is een stadje waar een gite een wasmachine heeft. Een korte wandeling en danlekker de middag rusten. Klinkt goed! Rond 8'n weg. De Camino was nu mooier, meer uitzichten en de natuur is lieflijker. Kan het niet anders zeggen. Ik zit weer in mezelf te wroeten. Het vorige leven wat met martelen te maken heeft is een slachtofferleven. Ik werd door Marianne er al op gewezen dat daarvoor een belangijker daderleven moet zitten. Dus ik ben daarnaar op zoek. In de drukte van de gite viel mij op dat ik erg wantrouwig wordt door al die mensen om mij heen. Stelen ze niet?, alles bewaken. Zo heb ik de afgelopen maanden niet geleefd. Iets zegt mij dat ik met dat wantrouwige gevoel wat moet gaan doen. Het klopt niet! Ik merk ook dat de kerkjes hier in Spanje gesloten zijn. De heerlijke momenten van bezinning die ik daar kon vinden mis ik. Nu vandaag toch eindelijk langs een kerkje gekomen dat open was. Er was een non bij die de pelgrims opving en van informatie voorzag. De kerken zijn hier Barokker dan in Frankrijk. Meer beelden en tierelantijnen. Ik voelde de energie al toen ik binnenstapte toen ik mij erop concentreerde kwam een vorig leven, vrij zwak, door, weet niet waarom. Eerst verdriet daarna beelden van een ridder gekleed in maliënkolder met een schild waarop een rood kruis stond op een witte achtergrond. Het verhaal kwam niet verder, het enige wat regelmatig terugkwam was dat ik steeds hoofden aan het afhouwen was met dat zwaard. Hoe verzin ik het, langzaam ging het concentreren over in mediteren, ik kreeg door dat ik toen gedreven bezig was iets te beschermen en dat de gedrevenheid mij overeind hield en belangrijker werd dan dat wat ik moest beschermen. Ik kan er niet veel mee. Misschien komt er later langs de Camino meer. Wel had ik daarna een heerlijk sereen gevoel over mij terwijl ik liep. Daar in die kerk te kunnen zitten heeft al mijn gedrevenheid weggehaald. Van de Camino genietend naar Villava gelopen. De dichtst bijzijnde gite (in een oud klooster) heeft alles wat ik nodig heb EN er is nog niemand eindelijk even alleen, heerlijk. De ingang is nogal speciaal een soort sluipweg door het gebouw die door de kloosterkerk loopt, deuren door op en afstapjes in het half donker. De was gedaan en de stad in. Dooie boel waarschijnlijk siësta tijd. Op een terras wat gedronken daarna mijn lakenzak genaaid die is gescheurd de rust en eenzaamheid doen mij goed. S'avonnds gegeten in een soort bar waar een stuk of wat oudere vrouwen luidruchtig en met veel plezier aan het kaarten waren en de televisie aanstond. Die Spanjaarden die leven wel! Toen ik de serveerster om een menu vroeg, vroeg ze mij om even te wachten. Even later kwam ze met ''het menu'' Een aantal voor- tussen en nagerechten zelf geschreven op een bonnetje. Maar op goed geluk wat gekozen. En dat was best lekker. Wat ook erg plezierig was, was de persoonlijke bediening die ze in haar werk legde. Ik voelde me echt op mijn gemak daar. Was gewoon even fijn om te ervaren. In de gite nog wat gelezen en voor 10'n in bed ik moet even goed slapen. Er zijn wat extra mensen gearriveerd maar niet te veel. Even na 10 lag iedereen in bed.

13 augustus 26 km Larasoiana gite

2010-08-16T10:35:00.001-07:00

Ik begrijp dat het verslag van 13 augustus niet doorgekomen is, hier is het dan na het verslag van de 14e
Pasta salade, runder Stoofpot en niks na de rijstpudding was met melk gemaakt.

Dat gite-leven is wennen hoor! Om 6 uur gaat het licht aan in de grote slaapzaal, nogmaals ik ben van tevoren gewaarschuwd maar de realiteit is wennen. Mede omdat één van de Hollandse Hospitallieros een praatje komt maken ben ik zo rond 8 uur weg. En dan komt een moment wat moeilijker is dan ik verwacht, afscheid van Cecyle, zo een paar dagen met elkaar optrekken smeedt toch een band merken we beiden. Haar reis is voorbij en het laatste deel van mijn reis begint. Ik weet ik heb nog 1,5 maand te gaan het is eerder de aanpassing die moeite kost. De Spaanse Camino is zo anders massaal en druk, met het afscheid erbij maakt het, het allemaal een moeilijk moment. Op naar het volgende dorp daar is een bakker kan ik eten inslaan. Ik merk de tegenstrijdigheid in mij, door het afscheid en de veranderingen schiet ik in mijn patronen, ik begin weer te regelen en te plannen om stabiliteit in mijn leven te brengen. Ik word de gediscplineerde soldaat om mijn emoties niet te voelen, ik wil dat niet meer merk ik. Eigenlijk een goed teken realiseer ik mij ik verander. In het volgende dorp een prettige verrassing ze hebben er croissants en.... Pain aux resaints. Ook merk ik de taalbarriere, in Holland kun je in de grensstreek met Nederlands redelijk terecht. Maar (mijn?) Frans en Spaans verschillen zoveel communicatie is terug naar gebarentaalnivo :-) Het weer is droog (gelukkig) en koel dus dat loopt makkelijk de Camino loopt door bossen en velden over aagelegde paden. De leuke voorvallen komen voorbij, in een dorp zoek ik de supermarkt en neem een afslag. Een spelend klein meisje 6? 7? Zegt op zijn Spaans op een klein meisje manier (en ik snap het) maar de Camino naar Santiago loopt hier helemaal niet? Ze ziet mijn rugzak, ik probeer het Supermercado? Ze snapt en omstandig wordt mij uitgelegd met begeleidende gebaartjes hoe ik lopen moet. Ik vind de supermarkt, een georganiseerde chaos, ik zie een goede kaas liggen en wil een stuk kopen. Jammer dan ze verkopen of het hele stuk, 4 kilo, of het halve stuk. Niet een stukje. Wat een land. Het afrekenen gaat met de hand, de kassa is stuk. Door naar naar Larasoiana er is daar iets van een kamping en een pension met een wasmachine. Dit is mijn 4e loopdag ik ben toe aan een rust- en wasdag. Bij aankomst zie ik een bord met een rood kruis, geen kamping. Na enig zoeken vind ik het pension, er is alleen nog maar een 2-persoons kamer over prijs is 16 euro pp maar ik mag het hebben voor 30 euro. Vind ik toch te duur. Zo te zien morgen geen rustdag. De gemeente gite heeft nog 1 bed over, voor €6,- Ook goed. Tijdens het eten kom ik in gesprek met een jonge (28 jaar) Engelse vrouw die zegt in vorige levens te geloven en een fascinatie heeft voor de WO I. Al pratende vertel ik een RT te zijn. Als ik wat doorvraag komen de inzichten hoe de belevenissen als WO I frontsoldaat nog altijd doorwerken in het nu. Moeite hebben met authoriteit, in werk er altijd voor moeten gaan, geen relaties aan durven gaan want die duren nooit lang aan het front. Dit ben ik trouwens vergeten te vertellen, in Roncevalles sliep een Engelsman naast mij, Brian, die het boek van Shirley Maclaine leest, waarin ze de Camino loopt en vorige levens ervaart. Hij had het al gelezen, maar een vriendin, die voor een lokaal radiostation in Manchester, werkt, had hem gevraagd het mee te nemen om te zien wat er zou gebeuren. Ik heb hem verteld wat mij overkomen is. En hij heeft mijn naam telefoon enz doorgegeven aan haar. Hij zei ze is zeker geinteresseerd in een intervieuw! Misschien moet ik toch maar een praktijk in Engeland opstarten :-) Ben benieuwd wat ervan komt.

12 augustus 20 km Roncevalle (Spanje) gite

2010-08-14T03:50:00.000-07:00

Pasae Salade, gefrituurde forel met frite, appel na

Oh wat ben ik blij dat ik mijn was binnengehaald heb! Ik hoorde de regen op mijn tent tikken gedurende de nacht tot aan de morgen. De verhalen van de regen en de Pyereneeen schijnen toch waar te zijn! Blij dat ik in de tent van een ander lig, nu is die van mij droog! Na het ''ontbijt'' weer op pad met Cecyle. Het is haar laatste dag ze is een beetje down. In onze poncho's lopen we door de regen, stevig klimmend, het landschap is onzichtbaar we lopen door een grijze drieselregen die regelmatig of wegvalt of over gaat in echte regen. Dit heb ik lange tijd niet mer gekend, nat van de transpiratie van binnen en van regen buiten. Na verloop van tijd beginnen mijn schoenen ook weer te lekken het feest is compleet. De weg is vnl asfalt en slingerd eindeloos door en steeds omhoog. Ik kan niks door mijn bril zien, die beslaat, door de vochtig warme lucht die zich onder mijn capucon verzameld en de regendruppels die eraan blijven kleven. In de verte een vage vorm in de mist, het blijkt een auto met een soort dekzijlen tent! Waar je warme thee koffie enz kan kopen. Ter ondersteuning van de pelgrims, wat een lumineus idee, Cecyle en ik maken er gretig gebruik van. Het is een witte auto waarop de man met filtstift allerlei dingen bijhoudt. De nationaliteit van pelgrims en hoeveel, de groet per taal, het vervolgtraject. De hele zijkant staat vol met aantekeningen! Grappig. We lopen verder, net als ik denk dat we altijd op een asfaltweg blijven lopen gaan we er vanaf. We lopen even later over het ergste modderpad ooit. Wat een slik en baggerpad. Na verloop van tijd doemt, uit de grijze mist, de grensaanduiding op. Ik ben in Spanje!!!!, het laatste deel van mijn reis! Het nadert tegen lunchtijd. We lopen al de hele morgen, alles is nat je kan nergens gaan zitten. Ik visualiseer een droge windvrije lunchplaats voor ons binnen een half uur. Na verloop van tijd moet Cecyle even een boom omarmen :-) Ik zie tussen de bladeren een dak, het zou toch niet? Als ik naar beneden loop, een huis met een afdak waaronder het droog en windvrij is, wel een beetje krap. Maar het werkt wel dat visualiseren! Ik zet thee en we eten onze handen warmend aan de theekoppen. Na de lunch verder, na een halve minuut een bordje; abri (schuilhut) 250 m! Ha ha toch niet helemaal goed gedaan Donald dat visualiseren. In de schuilhut zitten een man en drie meisjes, zomers gekleed, dun kort broekje en mouwloos elegant T-shirtje. Te rillen van de kou, het is ook geen kleding voor dit weer. Die gaan nog een koude tocht tegemoet! Richting Roncevalles glibberen en glijden we een zwaar bemodderde helling af. Ik hou me overeind met mijn terrein schoenen en stokken. Ik zie echter verscheidene mensen onderuit gaan in de modder Inclusief Cecyle. Eindelijk komen we in Roncevalle aan. Het bestaat uit een klooster met gite, 2 restaurants en een hotel. We nemen de kloostergite. Als ik mij aanmeld wordt ik in het Nederlands te woord gestaan! Loop ik daar 2000 km van Nederland naar Spanje wordt ik in het Nederlands ontvangen :-) Het blijken mensen van de Jacobus vereniging te zijn die de gite geadopteerd hebben en dmv vrijwilligers draaiende houden voor pelgrims. Het is een slaapzaal van het klooster met prachtige gotische bogen en met 100 bedden! Er is 60 a 80 man. Wat een drukte! Ik was hiervoor gewaarschuwd maar toch overvalt het mij! Ik wil weg, weg, weg. Overal druk doende mensen, kleding die te drogen hangt, 2 douches, 2 wasbakken en 3 wc's voor mannen en ook voor de vrouwen gepraat en gedoe. Na drie en een halve maand ruimte en eenzaamheid is dit een cultuurschok! Wat wel grappig is om te zien, is dat de Hollandse ordelijkheid erg herkenbaar is. In 5 of 6 talen hangt aan een muur allerlei informatie duidelijk en overzichtelijk. Mensen worden bij het binnenkomen opgevangen, van slaapspullen voorzien EN worden gevraagd hun modderschoenen uit te doen en worden medegedeeld dat het licht uit is van 10 tot 6 en de deur op slot. Verder liggen er allerlei pullen op schappen, met een bordje (in Engels en Spaans) ''laat achter wat je niet nodig hebt en neem wat je gebruiken kan''. Van mensen die na de zware etappe over de Pyreneeen van alles achterlaten om hun rugzak lichter te maken! Wat een verschil met de Franse aanpak die is van; iedere Fransman weet hoe het hoort dus we zeggen verder niks. Om 10 uur gaat het licht uit. En begint een nacht met veel gesnurk, gelukkig heb ik oordopjes die helpen iets.

11 augustus 6 km Orisson gite

2010-08-14T03:36:00.000-07:00

Legume potage, viande agneau met een baskische bonenschotel (mijn arme gevoelige darmen), Baskische taart na (erg lekker)

Laat de gite uit, de gite baas is een beetje knorrige, hij had zijn slaapzaal eerder leeg willen hebben. Het is een christelijke gite dus ik geef een royale donatie. Op naar het postkantoor om mijn brieven en pakketten op te halen, Cecyle gaat mee. Ik kreeg weer veel brieven en kaartjes en natuurlijk thee dank je wel Gina ook voor alle leuke kaartjes korte briefjes enz die je erin gedaan hebt. Ook de briefschrijvers bedankt voor de vele brieven, ik ga ze lekker lezen vanavond. Rond half 10 de laatste dingen ingeslagen (Baskische worst) en met Cecyle op weg. Het is 6 km lopen en 500 m stijgen. Ik heb veel klaag verhalen gelezen over het slechte weer van de Pyreneeen, waardoor ze niet te zien zijn op deze weg. Maar nu schijnt de zon. Des te hoger we komen des te mooier de uitzichten. We lunchen in een wei waar prachtige grote roofvogels majesteus op ooghoogte voorbij zweven. De Pyreneeen zijn prachtig! Ik sjouw wat af met mijn 16 a 18 kg zware rugzak. Gelukkig zijn er redelijk veel waterpunten onderweg hoef ik maar 1 liter mee te nemen. Het is alleen wel jammer dat het eerste deel van deze route een lange asfalt weg is met storend veel verkeer. Ik ben blij als we ervanaf kunnen de natuur in. Door het late weggaan en de lange lunch komen we om een uur of 4 bij de gite aan. Hé dat is een leuke ze verhuren ook tenten scheelt een paar euro met een kamer en word ik niet gestoord door vroeg vertrekkende medepelgrims. Voor €21,- heb ik een slaapplaats, diner en ontbijt. Die groentesoep schijnt een lokale nummer 1 te zijn, ik krijg hem weer. Hij is net zo lekker als die van gisteravond gevuld oa met aardappels. Vlug nog een shirt uitgewassen nu de zon schijnt. In feite ben ik nog altijd in Frankrijk, morgen steek ik pas de grens over. Het uitzicht vanaf het terras is adembenemend.

10 augustus 20 km Saint Jean Pied de Port gite

2010-08-14T03:31:00.000-07:00

Worteltjes, tomaat, krab sla salade, gegratineerde aardappels met tomaat, kip uit de oven, appeltaart na

Een beetje rumerige nacht in de gite van Ostabat een 400 jaar oud huis met krakende vloeren, leuk dat die fietser zo laat aankwam. En dan pelgrims die vroeg weg willen en ik die 2 keer moet plassen. De morgen was weer wonderschoon, je kan merken dat de nachten al weer langer worden, de zon komt net over de bergen. Bij de Boulangerie-Bar-Epicerie brood gehaald en op het ''terrasje'' ontbijtje gegeten. Toen het pad weer op, dit trace loopt door een vallei en je kan gewoon voelen dat hier al eeuwen pelgrims lopen. Mooi die majestueuse bergen op de achtergrond. Onderweg nog een leuk gesprek gehad met Quilliaume (hoop dat ik het goed schrijf) over jezelf zoeken en vinden. De aankomst in S J P de Port overspoelde mij, wat een toerisme wat een mensen massa's ik voelde me helemaal verloren in het stadje. Wat trouwens wel prachtig ME is. Even een domper, postlkantoor sluit om 5 uur ik ben net te laat :-( Dat wordt morgen een latertje hij gaat om 9 uur open. En wie loop ik daar tegen het lijf Cecyle! Hoe is het mogelijk na al die tijd dat we gelijktijdig in St J. p. De Port aankomen, over 2 dagen eindigt haar tocht in Ronceveau. Gezellig bijgepraat en besloten om met z'n 2'n de Pyreneeen te nemen. Cecyle zou Cecyle niet zijn als ze er geen Christelijke verdieping aan zou geven er is op de weg naar Ronceveau een erg heilig Mariabeeld en daar moet je natuurlijk overnachten. Ik ben gemakkelijker, voor mezelf, geworden merk ik. De klim naar Ronceveau is 1000 m! Door de tussenstop breek hij komfortabel in 2 etappes. Vroeger zou en moest ik voor die 1000 m gaan nou niet meer. En morgen vroeg naar het postkantoor gaan is nu niet zo erg meer! Dit is een hele leuke, als ik op een pleintje stilsta komt er een heel klein meisje met een heerlijk onschuldig gezichtje en prachtig blond haar naar mij toe en vraagt wat. Ik snap hem niet. Gelukkig is Cecyle er, ze vraagt; ''waar gaat u naartoe met uw rugzak?'' Als ik SdC zeg is ze tevreden en loopt ze terug naar haar glimlachende ouders. Die mij later aanspreken en vertellen dat ze juist uitgelegd hadden wat de schelp betekent. Waarop het meisje zei, daar zie ik een schelp (mijn rugzak) en gelijk wilde vragen waar ik naartoe ging om te kijken of het klopte. Heerlijk die onschuld en die oprechte nieuwsgierigheid! Ik weet niet of morgenavond ontvangst heb als ik op een kilometer hoogte zit, jullie merken het wel!

9 augustus 6 km Ostabat gite

2010-08-14T03:23:00.000-07:00

Potage de Legume (weer lekker), karbonaadjes en rollade met pasta en harricoverts, groene salade en kaas
(door slecht ontvangst is het niet mogelijk geweest om, een paar dagen, berichten te sturen, ik ben nu in Spanje en ga hetnogmaals proberen)

De gite van Uhart Mixe blijkt toch wel een speciale. Ten eerste komt er een gehandicapte Duitser aan in een rolstoel-fiets. Hij kan niet lopen zonder stokken en fietst (arm aangedreven!) naar SdC! Zoals echte Fransen betaamd wordt hij hartelijk uitgenodigd aan de Pelgrimstafel vlak bij mij. Dus ik mag gaan vertalen van Frans <-> Duits. Ik kom erachter dat als ik Duits gesproken heb Frans bijna onmogelijk is geworden. Ik ben steeds bezig mentaal de knop om te zetten. Deze Duitser is toch ook wel een speciaaltje, als ik Om Mani padmi um neurie herkent hij het. Ik vraag of hij mediteert? Ja dat doet hij. We raken in gesprek hij vertelt dat hij in Frankrijk door een auto, met rolstoel en al, van de weg gereden is. Dat werd een ziekenhuisopname vanwege 2 gebroken ribben. Al pratende vraag ik of ik zijn hand vast mag houden. Dat kan, als we elkaar een hand geven dan voel ik de energie van mij naar hem stromen. Ik ben verbaasd want hij lijkt mij geen zuiger. Dan zie ik dat de Universele Energie mijn lichaam instroomt alsof hij de energie aantrekt! Nog nooit zoiets meegemaakt. Als ik hem erna vraag zegt hij dat het klopt, hij kan de Universele Energie naar zich toe trekken. Later, bij het ontbijt, praat ik er met Antoinette over, eigenaresse van de gite. Ze zag ons bezig en vertelde dat ze de gite energetisc heeft laten reinigen. De gite voelde dan ook goed aan. Ik kon er ook niet wegkomen, ik had nl bedacht om vast 6 km voor te lopen naar Ostabat, vandaar is St J P de Port maar 20 km. Rond kwart voor 3 eindelijk mezelf daar los kunnen maken van het relaxte sfeertje. Een mooie wandeling door het steeds bergachtiger wordend landschap volgde. Geen heuvels meer maar bergachtig steile hellingen. Met schitterende uitzichten en een zon die nu eens achter de wolken zat dus lekker koel maar wel zweten. Ondanks deze schoonheid merkte ik bij mijzelf een bepaalde emotionele matheid. Al dat gewroet in vorige levens begint zijn (emotionele) uitwerking te krijgen. Ik ben bekend met de volgende stap in het helingsproces maar impact heeft het wel. De route in stilte en met mezelf worstelend gelopen. In Ostabat de gite opgezocht, er is geen kamping, het is ook een klein plaatsje. Ontstaan doordat de Hospitalierridders hier een ziekenhuis voor de pelgrims bouwde. De huizen zijn echte boerenhuizen, dikke muren kleine ramen beetje donker en somber binnen. Maar goed er staat een bed en ik kan in de bar eten. Een eenvoudige maar smakelijke maaltijd, je kan merken dat je in argrarisch gebied ziet, ook aan de vele vliegen. Affijn morgen in St J P de Port het einde van het Franse stuk van de reis, ben benieuwd wat ik in Spanje ga beleven de 2 komende maanden. Aan de tafel zat een Fransman die de tocht omgekeerd loopt. Hij had eindelijk eens positieve verhalen over de Spaanse Camino. Speciale wandelpaden naast de autowegen en de gites liggen op korte afstand en zijn altijd gezellig.

8 augustus 13 km Uhart Mixe gite/kamping

2010-08-09T02:27:00.000-07:00

Potage de Legume, saucisse avec le Pipperade, fromage avec confiture, creme de caramel

Na een fijne nacht in mijn tent opgestaan voor 7 uur. De zon is nog niet boven de bergen, wolken flarden drijven in het dal het uitzicht is adem benemend. Ik pak mijn komozak en ga in het natte gras zitten voor een heerlijke ochtend meditatie. Bij het vertrek een split of the moment decision. Ik ga niet naar Saint Palais maar naar Uhart Mixe. De laatste ligt dichterbij, geen 15 km en heeft ook een kamping. Hopen dat ze een wasmachine hebben. De gite/kamping staat niet aangegeven in mijn boekje maar er hangen informatiebladen in de gite. Vanaf daar is de loopafstand naar St J de Pied de Port 25 km. Een makkelijke kort loopdag voor mij dus vandaag. Onder het lopen komen de processen die de afgelopen dagen opgestart zijn opgang. Het nu volgende stuk gaat over een onderwerp wat niet alledaags is, nl martelen. Op mijn opleiding voor Reincarnatie Therapie is dit behandeld vanuit therapeutisch oogpunt. Omdat deze blog toch ook een soort dagboek is geworden waar ik dingen in vermeld voor mezelf (alleen de hele wereld kan het lezen). Wil ik opschrijven wat ik aan inzichten binnenkreeg onder het lopen, voor iedereen die het onderwerp te bizar vinden stop hier met lezen...:...........:........... Gisteren kreeg ik beelden over martelen door en het drong tot mij door dat de gedreven energie, die mijn leven beinvloed, wel eens door een marteldood ontstaan zou kunnen zijn. Vanmorgen vielen zoveel dingen op hun plaats dat dit wel het geval moet zijn geweest. Het was anders nu geen kerk en energie maar gewoon inzichten onder het lopen. Ik ben doodgemarteld om informatie in een vorig leven waarbij ik niks vrij heb willen geven. Ik ben dus gedreven bezig geweest om aan de effecten van de martelingen te ontsnappen. Hier is de oneigenlijke koppeling ontstaan dat als ik in mijn gedrevenheidsenergie zit, ik andere delen van mezelf uitschakel. Toen om aan de eindeloze pijn te ontsnappen, nu bijvoorbeeld door gevoelens af te schakelen als ik gedreven scheppend bezig ben, zoals gebeurde tijdens mijn opleiding realiseer ik mij nu. Wat was ik gedisciplineerd bezig zeg!. Ook het gedisciplineerd volhouden komt hier vandaan. Opgeven zou het einde betekenen, ik ben toen zwaar over mijn grenzen heen gedreven en doe dat in dit leven nog. Ik heb alleen geleerd dit te kompenseren door meditatie en yoga te gebruiken wat werkt, echter er is geen harmonie. Ik ben erg ''gedreven'' in yoga en meditatie! :-) Ook moet ik toen erg mijn best gedaan hebben om vol te houden, echter waarvoor? De situatie was uitzichtloos, ook nu nog moet ik altijd mijn best doen, terwijl niemand dat van mij vraagt! Veel van deze onderwerpen zijn gedurende mijn pelgrimage afzonderlijk de revu gepasseerd. Nu eindelijk komen ze samen in één vorig leven! Het ''leuke'' is dat ik voor mijn laatste tentamen niet geslaagd ben omdat....... Ik mijn examenclient niet goed naar haar sterfmoment leidde! Ik moet toen gedacht hebben dit zal ik nooit een ander aandoen! De inzichten zijn er ik hoop dat ik ook de vastzittende emoties ervan mag verwerken. Ik heb zo'n gevoel dat mijn steeds terugkerende keelpijn hier wat mee te maken hebben. Staat voor niks durven zeggen, zoals tijdens de martelingen, ik wilde niks zeggen.

7 augustus 25 km Aroue gite/kamping

2010-08-09T02:19:00.000-07:00

Lentille avec sauccise en de Odyssee tonijn bonensalade en appelmoes na. Plus een glaasje wijn van Traugott

Als ik s'morgens opsta is mijn kampeerplaatsje wonderschoon. De vroege zon filtert door de bomen en laat alle dauwdruppeltjes fonkelen. Het ontbijt is een feestje de lucht is heerlijk koel en de beek murmelt. De eerste pelgrims komen al voorbij stevig doorstappend maar zien mij niet staan. Als ik op mijn kaart kijk kom ik tot de ontdekking dat ik gisteren toch nog redelijk vroeg gestopt ben. Ik moet vandaag tegen de 28 km lopen ipv minder dan 25. Toch eens kijken of ik niet wat kan inkorten joepie dat kan! Loop dan wel langs een autoweg maar dat is nu eenmaal het risico van afsnijden. De invloed van de Pyreneeen is merkbaar, mijn beenspieren zeggen dat ik gemiddeld, ondanks het regelmatig klimmen en dalen, stijg. Ik ben door mijn brood heen, Navarrenx is de volgende stad daar even wat inslaan. Het blijkt een leuk stadje te zijn jammer dat ik er niet een nachtje kan blijven. De afsnijtruc werkt weer fantastisch, de weg is heerlijk rustig en in het begin met veel schaduw. Eigenlijk ben ik helemaal mijn nummer zoekerij vergeten, als een auto passeert valt mij op dat de nummerplaat 888 bevat. Wat zou die combinatie betekenen? Vanavond even kijken. De lunch was weer goed en om 3 uur sta ik weer op de Chemin met nog zo'n 10 km te gaan. Dat gaat lekker. Ik kom de Belgische zusters weer tegen, je kan zien dat ze het warm hebben en de weg zwaar vinden. Omdat het jonge meiden zijn hebben ze veel energie en raken we elkaar niet meer kwijt. Soms loop ik voor soms zij. Ik haal ze weer in, in een dorpje, linksaf de Chemin, wij gaan rechtsaf vanwege het water zeggen ze. In een reflex besluit ik mijn fles ook bij te vullen. Het Point d'Eau is op het kerkhof van het dorpje. Heerlijk fris, water ik vul mijn fles. Als ik het kerkhof verlaat valt mijn oog ongewild op een grafsteen, het jaartal van overlijden is 1999! Ik stop en kijk nog eens ja hoor de combinatie 999! Nou dat gaat lekker. Deze combinatie was te verwachten na de 333 van gisteren. Maar waarom eerst de 888? Zou er een verband zijn? Als ik er die avond mijn boek bij pak zegt dat het volgende, 888 voltooiing van bepaalde speciale lessen van de Mystery school, 999 afronding van bepaalde speciale cyclisch wederkerende gebeurtenissen. Nou nou ik ben wel lekker bezig hoor, je zou dus kunnen zeggen dat ik de juiste beslissingen genomen heb (333) de hiervoor benodigde lessen zijn afgerond (888) en hierdoor stoppen cyclisch wederkerende gebeurtenissen in mijn leven (999). Ik ben daarvan dus bevrijd en mag een stap verder, mijn leven wordt vrijer. Alleen wat heb ik als juist besloten? Processen zat de afgelopen weken, ik weet dat ik besloten heb om de energie die mij al verscheidene levens voortdrijft te leren toepassen in harmonie met mezelf. Ipv om mij erdoor mee te laten sleuren. Als ik het juist zie, zal deze beslissing mijn leven veranderen. Is zo'n beetje het enige wat ik kan bedenken. Nou ik ben benieuwd! De kamping/gite blijkt het enigste te zijn in een verder piepklein plaatsje. De epicerie bestaat uit een kast en een ijskast waarin het eea staat. Het hele gezelschap van pelgrims duikt erin als de beheerder de deuren opent. Iedereen eet soep uit zakjes, pathé, linzen of cassoulet uit blik en ontdooit stokbrood. Ook nu moet ik dus weer leven op blikvoer. Affijn ''C'est la Vie d'un Pelerin'' Morgen de laatstee etappe en dan een rustdag. Daarna ben ik in 2 dagen in Saint Jean Pied de Port, mijn laatste stad in Frankrijk. Geeft een vreemd gevoel.

6 augustus 23 km 4 km na Sauvelade kamping chauvage

2010-08-09T02:14:00.001-07:00

Ravioli met mexicaanse tonijn bonensalade.

Het slapen in de bakkersgite was best wel apart, zeker wat het ontbijt betreft, deze werd geserveerd door Cecyle (nee niet degene die ik ontmoet heb) er kwam ook een blinde man bij zitten. En we zaten midden in de bakkerij, allerlij heerlijke baksels kwamen voorbij. De tafel was ook rijk voorzien van heerlijk brood. De blinde man deed iets met nummerologie en zei dat de naam van Cecyle omgerekend 333 betekende. Ik was één en al aandacht want ik ben een esoterisch boek aan het lezen waarin uitgelegd word, dat wanneer je tegen cijfer combinaties aanloopt van 3 keer hetzelfde cijfer, dat wat betekent. 333 betekent dat je een beslissing moet nemen en met een proces bezig bent. Als je daarna 999 tegen komt dan heb je het proces volbracht en 666 (ja het nummer van het beest) dan dus niet, maar er kunnen dan ook soort fysieke/energetiische aanpassingen plaatsvinden. Ik ben dus nu voortdurend op drie gelijke nummer combinaties aan het letten in nummerborden, telefoonnummers, tijdsaanduidingen enz. Ik ga vanavond maar eens wild kamperen, de nu volgende eappe is weer tegen de 30 km. Daarna echter 18. Ga proberen zo'n 5 km eerder te stoppen morgen dan maar de rest. Het ontbijt was zo gezellig dat ik laat weg was tegen 10'n. Het weer betert, meer blauwe lucht en geen regen tegelijk wel warmer. De Camino laat zich weer van haar mooiste kant zien. Ik begin de nieuwe gezichten al te kennen, de 2 Belgische zuster, ook heel wat oudere echtparen. Ik nader de Pyreneeen meer en meer. Waren ze enkele dagen nog wat vage bergen aan de horizon nu vullen ze al de horizon op majestueuse wijze. Een indrukwekkend gezicht. Bij Sauvelade mijn laatste stop het is laat in de middag en nog snoeiheet, de wind is weggevallen. Tot mijn grote vreugde is er een kleine epicerie kan ik wat eten inslaan. Mijn doel is een riviertje wat de route kruist, het bekende recept. Met 2 liter water en extra blikvoer is mijn rugzak erg zwaar tegen de 18 a 19 kg. Samen met de hoge temperatuur wordt het toch nog een stevige sjouw de weg daalt en reist veel. Maar het is de moeite waard, waar het riviertje de route kruist is een mooi stuk grasland met redelijk kort gras (geeft weinig ongedierte) en het beekje is bereikbaar. Na een verfrissende was is het kokkerellen geblazen, de blikjes opwarmen :-) De plaats is rustig en sereen ze voelt goed.

5 augustus 25 a 28 km Arthez de Béarn gite de boulangerie

2010-08-05T13:45:00.000-07:00

Potage, Lentille le Puy, Baskische kip en kalkoen schotel met gele rijst, cake met caramel

Vandaag tegen de 30 km lopen ik wil vroeg weg zijn. Vannacht goed geslapen, geen koorts. Maar ik slik nu ook asperines. In ieder geval voel ik me goed genoeg om te gaan lopen. Eerst nog wat brood halen en met mijn poncho onder handbereik (afgelopen dagen wel telkens buien gehad) ga ik onderweg. Ik kan het natuurlijk niet nalaten hier en daar wat af te snijden. Het levert altijd vermakelijke reacties van mijn Franse mede pelgrims. In dit geval 3 oudere echtparen die ik ingehaald heb en net achter mij lopen. Als ik van de route afwijk en ze komen even later aanlopen beginnen ze te roepen en te wuiven om aan te geven dat ik verkeerd ga. En ik maar gebaren dat ik weet wat ik doe. Werkt dus niet. Het komt omdat bijna alle Fransen als gids de Miam-miam-do-do hebben. Het is een wandelgids, maar zonder wandelkaarten, wel beschrijvingen van overnachtingen enzo. Mijn wandelgidsje heeft topografische kaarten waarop alle wegen te zien zijn. Erg makkelijk om je route te bepalen. Wat me,steeds weer, opvalt is de gezagsgetrouwheid waarmee de GR65 gevolgd wordt. Elke meter wordt gelopen :-) De zon is voor het grootste deel van de dag achter de wolken het blijt heerlijk koel! Toch is het een lange maar mooie tippel.ik nader de Pyteneeen en het land wordt glooiender geeft erg mooie vergezichten. Na de laatste klim kom ik rond 6 uur in Béarn. De kamping ligt beneden in het dal. Geen probleem voor de vakantieganger met een auto, wel voor een pelgrim met 2 stokken, een rugzak en moeie voeten. Dus dan toch maar een gite. Ik slaap nu in de Boulangerie-gite. Ben benieuwd wat het ontbijt is. Verder vandaag eens rust gehad op het spirituele groeivlak. En oh ja vandaag mijn poncho niet nodig gehad, geen enkele bui. Goed voor mijn keelpijn

4 augusts D'Arzacq-Arraziguet preventieve uitziekdag zelfde kamping

2010-08-04T11:34:00.000-07:00

Salade met sla en tomaat, Lentille en Assiet Parmentier (beiden vers uit blik), nectarine (diner in de keuken van de gite)

bericht uit de ziekenboeg, vannacht een beetje koorts gehad (ik had het best wel warm), mijn keel is duidelijk beter aan het worden, de spray helpt in ieder geval. Zover ik kan nagaan gedurende de dag geen koorts van betekenis gehad. De dag gevuld met karweitjes, wat kleren wassen zodat ik voor 4 dagen voorraad heb. Eindelijk de scheur in één van mijn afritsbroeken genaaid. Geluierd en gelezen. Het is wel vreemd om op een kamping te staan met wandelaars en fietsers je hoort ze weg gaan terwijl je in je tentje ligt. Daarna is het opstaan een beetje eenzaam, helemaal alleen op het veld. Doet me denken aan mijn eerste 2 maanden, toen was het ook zo eenzaam. Maar ik was er toen beter tegen gewapend. Die ''bewapening'' ben ik dus kwijt geraakt kan nooit slecht zijn :-) ik ben, gevoeliger opener geworden. Affijn, heb van een 2 bevriende Reincarnatie Therapeuten (Mandy en Marianne) leuke reactie gehad op mijn laatste vorige leven en de reden van mijn keelproblematiek. Bedankt! beiden heb er veel aan.

3 augustus rustdag D'Arzacq-Arraziguet zelfde kamping

2010-08-03T12:32:00.000-07:00

Canard confit bij de buurtjes en Salade fermiere in het restaurant.

Vannacht een beetje rauwe keel, het zal toch niet hé. Heb natuurlijk wel 2 dagen bezweet en nat in erg vochtig en koud weer rondgelopen. Ik ga niet weer angina krijgen! Vandaag naar de apotheek voor een spray. David is al weg als ik de tent uitkom, we hebben afgesproken dat ik hem een kaart stuur uit SdC als ik er aankom. Zou leuk zijn als ik hem nog eens ontmoet Gisteravond vroeg ik mij af waarom ik hier, in een uitgestorven dorp en gite, een rustdag moet houden. Nu is het mij wel duidelijk. Hier is in alle rust tijd om na te denken en bij mezelf te komen. De inzichten beschreven in het verslag van gisteren kwamen als vanzelf omhoog vanmorgen. De dingen regelen zichzelf. Zelfs mijn was, de gite beheerder zei dat de wasserette houdster soms wassen voor pelgrims draait. Ik met mijn meest charmante bruinverbrande glimlach bij haar geinformeerd en ja hoor hij wordt gedaan. Voor de rest wordt ik aan alle kanten volgestopt met eten. Met de lunch had ik een avocado pathé salade gemaakt, maar ik moest ook een bordje spaghetti mee eten met het etende Franse gezelschap. De buurtjes, ook Fransen, hadden nog 2 eendepoten en wat kaas over of ik nog wat wilde. Later in het plaatselijke restaurant nog een salade genomen. Verder weet ik even niet wat te doen. Ik heb duidelijk tekenen van een ontstoken keel en wil niet weer een angina oplopen. De symptomen zijn nog niet erg vervelend, ik kan normaal eten, maar ik herken ze wel. Ik zit er aan te denken even dag langer hier te blijven. De schrik van de angina in Le Puy zit er nog goed in, dan liever uitzieken. Ga eerst eens kijken hoe ik de nacht doorkom.

2 augustus 28 a 30 km D'Arzacq-Arraziguet gite/kamping

2010-08-03T06:17:00.000-07:00

Heerlijke gevulde groentensoep, Marokkaanse stoofpot (zo nog lekkerder), Baskische taart na (ik zit toch in Gascogne?)

Weer een droom, ik loop met een medepelgrima naar een oude heilige plek. Daar aangkomen, de plek ligt op een heuvel, zijn 2 locaties van belang. Ze moeten verbonden worden via een uitgegraven sleuf in de aarde. Een groep jongelui (ook pelgrims?) graven. Zal niet meevallen in die rotsige bodem van Frankrijk denk ik. Maar toch het lukt de verbinding is gemaakt! Einde droom. Vannacht regen gehad, wat lag ik lekker in mijn slaapzak! Ik wil proberen de volgende kamping te halen, 33 km is te veel maar ik kan 3 a 5 km afsnijden heb ik berekend. Michel die trouwens David heet kom ik achter :-) wil mee lopen merk ik. Hij heeft een andere gids zonder stafkaarten als die van mij. Gezamenlijk op weg, zowel hij als ik willen even de kerk bezoeken. Ben er gisteravond al langs geweest maar ze was toen dicht. We lopen het kerkplein op, hoe is het mogelijk? Gisteravond niks te voelen en nu! energie die mijn keel dichtknijpt en in mijn borst voelbaar is! Ik loop de kerk in en weer uit hier moet ik alleen in zijn ik laat David voorgaan. Ik zie een man met een grote ringsleutel naar binnen gaan. Ik vertel David dat ik alleen wil zijn in de kerk, hij gaat vast op weg. In de kerk wordt ik naar banken links van het koor getrokken. Vaag registreer ik dat er mensen achter een doek aan het werk zijn. Ik zit; de, onder de hand herkenbare, emotionele energieen spoelen over mij heen. Ontroering met een beetje verdriet, vage beelden van een gotische spits. Het wordt niet helderder, concentreer me op de emoties en wat mij de afgelopen dagen bezighoudt. Een pilaar van een kerk en een huilende vrouw, ik voel haar verdriet ze zit op haar knieen. Twijfel, ben ik dat? Ja, nee? De benen van een man ernaast. Verbinding dat ben ik! Zo zeg! dat is wat je noemt het verbreken van een verbintenis, eerder voor eeuwig afkappen. Ik vind dat ik moet kiezen tussen een leven met haar of mijn drive volgen om constructeur/bouwer te worden aan kerken en kathedralen. Beide levenswijzen gaan niet samen. Ik ben goed en gedreven ik kan en ik wil mooie dingen creeeren. Vrouwen staan een soort van in de weg. Ik wordt beroemd dankzij mijn kundige gedrevenheid, ik wordt rijk mensen kijken naar mij op. Ik ben hun voorbeeld, ik leef zelfstandig en vrij. Alleen in mij is de hunkering naar iets, wat zich niet op laat vullen met aanzien en geld. Ik krijg het ook niet gevuld met het scheppen van bouwkundige wonderen. Ik snap het niet wat mis ik? Mijn leven gaat uit als een nachtkaars, na mijn dood besluit ik om niet meer zonder vrouwen te leven. Als ik mijn ogen open zie ik hoe rijk deze kerk versierd is, er blinkt veel goud op het koor. Dan zie ik dat de rest van de kerk onder constructie is! Voor alle bogen hangen grote stukken plastiek en er staan steigers. Hier wordt gebouwd! Dezelfde energie als in mijn vorige leven, rijkdom en bouwwerkzaamheden! Drie zaken komen samen in dit vorige leven. Ten eerste de behoefte om eenzaamheid op te vullen met vrouwelijke aandacht als actualisatie meegekregen na de dood naar mijn huidige leven, ten tweede geld is niet voldoende; ik weet dat ik zuinig ben terwijl dat niet nodig is en maak mij regelmatig zorgen of ik wel genoeg verdien en ten derde gedreven scheppend bezig zijn. Ik heb 20 jaar lang als hobby modelonderzeeers gebouwd. Tot grote frustratie van mijn toenmalige relaties. Mijn relatie met mijn onderzeeer was continuer dan met vrouwen. Mijn langste relatie duurde 7 jaar. Ik begin nu te snappen waar het allemaal vandaan komt. Ergens heb ik trouwens het gevoel dat ik na de droom, waarin een ssort verbinding is gemaaakt, klaar was voor de kerk, dus niet gisteravond. Wat mij verder opvalt is die gedrevenheid, ze komt regelmatig om de hoek kijken en bezorgt behoorlijk wat narigheid! Hoe komt het dat ik zo'n gedreven persoon ben? Uit verscheidene vorige levens blijkt dat telkens als ik mijn gedrevenheid aanwend om een bepaalde gave in de wereld te zetten, zoals nu kerken bouwen, dan sluit ik delen van mezelf af! Maw de gaven zijn niet slecht maar mijn gedrevenheid is ongecontroleerd. Aan de andere kant het is wel een energie die van mij is en die ik in harmonie mag leren gebruiken. Waar ben ik die harmonie met mezelf kwijtgeraakt? Wat heeft mij zo eenzijdig gedreven gemaakt? Van mijn studie weet ik dat er ergens een sleutel vorig leven is geweest waarin mijn gedrevenheid en ik uit harmonie zijn geraakt. Waardoor ik in allerlei levens schiet waarin ik éénzijdig leef! Ik ben eigenlijk best wel blij met dit inzicht, het voelt voor mij alsof een belanrijk thema in mijn leven duidelijk wordt. Zolang ik al pelgrimeer en tegen vorige levens aanloop heb ik het gevoel dat ik een soort sturing mis, iets waar ik naartoe kan werken ipv her en der over vorige levens te struikelen. Nu alleen oppassen dat ik niet gedreven wordt :-) Zo dit is toch wel een lange bespiegeling geworden. Maar ik kon niet ophouden met schrijven. Verder met de dag. Het lopen en het afsnijden gaan goed. David kom ik om de één of andere reden niet meer tegen, net als gisteren is het pad verlaten. Ik kom bijzonder weing medepelgrims tegen. Laat staan bekenden. Ik raak even het spoor bijster maar pik het na een half uur al weer op. Ook nu is er regen, poncho aan, poncho uit. Het is benauwd en vochtig en toch ook weer koud. Rond een uur of 4 heb ik er 25 km opzitten denk ik en moet nog 5 gaan. In Pimbo (wat een naam hé?) Neem ik een rustpauze en schuil voor de regen. Ik trakteer mezelf op een cola en 2 (!) marsen. Ze smaken wel lekker. De laatste 5 km zijn zwaar ik loop langs een drukke weg waar de auto's onprettig hard langs mij rijden. Rond half 6 ben ik er, wie loop ik tegen het lijf David! Net aangekomen! Samen op weg naar de gite/kamping. Die heeft potverdrie geen wasmachine! Jammer ik zie morgen wel hoe ik dit oplos, dan is het mijn rustdag. De kamping is een eenzaam veldje met eigenlijk een prachtig uitzicht. D'Arzacq-Arraziguet is een klein plaatsje, dit wordt een hele rustige rustdag morgen er is hier niks te doen. In het restaurant loop ik Traugott tegen het lijf, met zijn 2'n gegeten en over geloof gepraat.

1 augustus 25 km Aire sur l'Adour kamping

2010-08-03T02:15:00.000-07:00

Salade Gersiers, confit de Canaerd slade/frites, mousse de chocola

Vanmorgen een hele vreemde droom gehad: ik praat met een man, meer een vriend met donker haar en snor. Het gesprek gaat over in een regressie sessie. Hij verteld dat hij vastgebonden zit aan een stoel en dat hij iets ziet wat verschrikkelijk is maar waar hij naar moet kijken. Ik leid hem door de sessie, een vrouw van een jaar of 60 onderbreekt de sessie. Ze is een soort examinator maar ik voel dat het haar aan ervaring ontbreekt. Ik ben op de goede weg! Jammer van de onderbreking. Ik wordt wakker maar wil de droom voortzetten. Wie is de persoon die vriend? Dat ben jezelf! Hoor ik. Half slapend/wakend denk ik, ik pleeg een sessie op mezelf? De droom gaat door, er is sprake van een vloek die van invloed is, de oudere vrouw verdwijnt uit de droom. Dat was hem, ook ''weird'' ik pleeg een sessie op mezelf, maw ik ben mezelf aan het helen. Dat klinkt wel lekker eigenlijk, ook typisch dat er over een vloek gesproken wordt. Een paar dagen geleden is de energie van 3 vloeken uit mijn energieveld verwijderd! Misschien dat de energie ervan vrijkomt. De etappe van vandaag begon lekker bewolkt. Maakte het lopen makkelijk. Had 27 km te gaan, kon het niet nalaten hier en daar wat af te snijden. Ik loop door mooie loofbosstukken, weer eens wat anders. In de loop van de morgen laat de donder zich meer en meer horen, vandaar de wolken. Op het eind van de morgen de eerste druppels. Ik ga onder een boomzitten. Na 10 min toch maar mijn poncho aangetrokken. Als het wat mindert gaan lopen, ik heb een poncho-systeem. Ik bind de ponchozak aan mijn rugzak en leg de poncho in mijn nek tussen rugzak en nek. Kan ik er makkelijk bij. Na zo 10 min lopen denk ik, waar is de ponchozak? Ik voel onder mijn poncho. Gvd, weg. Okee dan maar terug hij is redelijk onmisbaar. Na 2 min lopen zie ik hem al liggen. Gelukkig, ongelooflijk hoe goed mijn intuitie functioneert. Op een rustige plek geluncht en yog. Het laatste stuk is langer dan ik dacht ik arriveer rond 5 uur. Op een parkeerplaats vkakbij de kamping, snel een lekkere koude cola gekocht, 3 jonge mannen, groot fors en licht van kleur, staan bij mij. Ik vang iets op van cowboy, duidelijk Hollands uitgesproken. Kan het natuurlijk niet laten, heb je het over mij? vraag ik. Ze zwijgen een beetje beschaamd. Maar het ijs is gebroken en we praten. Het zijn 4 vrachtwagen bestuurders die vrijdag aangekomen zijn en pas maandag weer weg kunnen. Zij zien het als oponthoud ik zou het als gratis vakantie zien! aire s L'Adour is een leuk stadje. Maar ik snap het wel ze zijn de taal niet machtig. Uiteindelijk leuke gasten ze komen uit Emmen. Op de kamping wordt ik uitgenodigd door een Hollandse man, hij loopt met zijn vrouw en schoonzus naar SdC. De luxe toer, 2 caravans en 2 auto's. Ze zetten de auto's op eind- en beginpunt en lopen van auto naar auto en gaan dan terug naar de kamping. Ook een systeem, leuk om onze ervaringen uit te kunnen wisselen. Ik heb ze mijn uitrusting laten zien. De schoonzus wil graag ook met rugzak lopen, maar weet niet of ze het gewicht dragen kan. Het was mooi om te zien hoe ze alle 3 gegrepen zijn door het ''Santiago loopvirus'' zo herkenbaar voor mij. Ze lopen zo al een gedurende een aantal jaren van Amsterdam naar SdC knap hoor! Ondertussen is Michel ook aankomen lopen. Morgen 33 km, dat wordt weer efficient lopen, dwz kijken of ik nog wat af kan snijden.

31 juli 20 km Nogaro kamping/gite

2010-08-01T11:18:00.000-07:00

Pizza Exotique met kaas na.

Dit ben ik gisteren vergeten te melden, gedurende de etappe Condom-Eauze ben ik onder de 1000 km grens gekomen! In de kerk van Condom hing een plakkaat waarop stond dat de afstand naar SdC 1006 km was. Dus ik zit nu onder de 1000 km grens. Begonnen in Nederland met bijna 3000 km op de teller 4 getallen. Nu nog maar 3 goh! Vandaag ook voor het eerst de Pyreneeën gezien. Op de horizon als een donkere grijze band in de verte met een witte piek. Het herinnert mij eraan dat ook deze reis eens gaat eindigen. Maar dat wil ik eigenlijk nog niet. Het maakte mij een beetje weemoedig Vanmorgen Pauliene gevraagd of ik in hun gebedsruimte mocht mediteren, maar natuurlijk ga je gang. Ik weet niet of het daardoor komt maar een groot deel van de dag in een bel van serene meditatieve energie gelopen heerlijk. Na een kleine anderhalf uur lopen gewoon langs de kant van het pad gaan zitten en weer aan het mediteren geslagen. Heerlijk, de vogeltjes, de koele wind, de rust en harmonie in mij. Daardoor haalde de jonge pelgrim mij in die ik gisteren al zag en in die dezelfde gite als ik sliep, hij heet Michel. Hij vertelde dat hij later wegging omdat hij met Pauliene over ''conversion'' had gepraat. Later snapte ik pas dat dat bekeerd worden betekend. Waarom vroeg ik, ik ben zoekende zegt hij. Petje af hij is 22! Van het één kwam het ander, hij vroeg waarom ik mediteerde er ontspon zich een heel gesprek. Ik moest me inhouden om hem niet te overladen met allemaal informatie! Zal misschien toch wel een beetje gebeurd zijn, ben ik bang. Op de tussenstop met z'n 2'n fruit gekocht en dat lekker opgegeten. Hem later weer kwijtgeraakt. De kamping van Nogaro is gesloten, maar vertelde Pauliene je kan bij de gite kamperen. En dat is ook zo daar sta ik nu. Michel staat naast mij. Toen ik terugkwam van het eten bleek een Hollands paartje naast mij te staan met baby, het zijn fietsers en komen uit Brabant. Nog even leuk meegepraat onder het genot van een kopje yogithee.

30 juli 27 km Eauze Accueill Pelerin Bethane

2010-07-31T10:22:00.000-07:00

Koude groentensoep; tomaat, paprika, komkommer, rijst met vlees, le Fromage, cake

Bij het opstaan ziet het weer er goed uit, het wordt een mooie wandeldag. Ik heb de ingekorte route in mijn GR65 boekje aangetekend slechts een klein stukje is mij onduidelijk. Het scheelt zo'n 6 a 7 km lopen. Anders had ik 33 km moeten lopen. Na een uur kom ik de eerste Pelgrim al tegen, een man 10 jaar ouder dan mij schat ik. Hij loopt langzaam, die heeft een lange weg te gaan denk ik. Maar schijn bedriegt. Nog wat later haal ik een echtpaar in. Ook zij zoeken de kortere route in het begin is dat altijd even lastig. We praten erover, de vrouw is mooi. Gitzwart haar, Spaans uiterlijk, mooie haakneus. Ze maakt een grap en buigt zich naar mij. Haar energie komt bij mij naar binnen en doet een soort van emotioneel pijn? Eventjes maar. Het moment gaat voorbij. Ik loop verder en denk na, de laatste dagen heb ik mij ontheemd gevoeld eenzaam. Ik realiseer mij dat ik tot nog toe eenzaamheid altijd opvulde met vrouwelijke aandacht. Eén van de structuren in mijn leven, dacht dat ik die kwijt was, nee dus. Ik zie ineens de polariteit van het geheel. Aan de ene kant komen vrouwen die ik mooi vind bij mij naar binnen en dat doet een soort van pijn (heeft te maken met aandacht krijgen) aan de andere kant wil ik de eenzaamheid in mijn leven opvullen met een vrouw. Dat laatste moet ik natuurrlijk vanuit mijn eigen energie opvullen niet van buiten af. Deze polariteit wil ik uit mijn leven hebben, ik ga de komende tijd hier maar eens aan werken. Weet nog niet we zien wel. De tocht loopt lekker de ingekorte route is makkelijk te volgen en zelfs hier en daar aangegeven. Kwam ook nog een Duitser tegen in kleren naar ME ontwerp (zei hij), die de tocht achterste voren loopt. Het grote voordeel is dat je de mensen maar één keer tegen komt zegt hij. Er lopen veel prettig gestoorde mensen op de chemin. Tijdens de lunch zat ik in een weide, ineens komt er een hert aan. Met prachtige gracieuse sprongen, ik blijf doodstil zitten. Hij ziet mij en stopt 25 m van mij vandaan, de wind is goed hij kan mij niet ruiken. Wel 5 minuten drentelt en springt hij om mij heen. Ik zit bij een beekje waarschijnlijk bij zijn drinkplaats. Dichterbij komt het niet maar wat een prachtig dier. Het verdwijnt het bos in. Weer de weg op, ik passeer een jonge pelgrim, aan zijn lopen kan ik zien dat hij geblesseerd is hij loopt moeizaam. We praten wat. Na enige tijd ben ik weer op de GR65, en wie kom ik daar tegen? Die oude man van vanmorgen, respect hoor het is een taaie! De laatste 7 km zijn aangebroken, makkie denk ik. Nou dat viel tegen, aan de topografische kaart zag ik het al een oude spoorweg. Alleen het stijgt voortduren, 7 km tot aan Eauze! Voor die oude stoomlokomotieven zal het wel een efficiente hellingshoek zijn voor mij niet. Na de eerste 20 min denk hé? Ik schiet niet op. Ik merk dat het langzaam gaat maar snap waarom. Ik kan niet het juiste ritme vinden voor deze helling. Als ik mijn tempo loop kost het veel energie, als ik aangepast loop dan ga ik te langzaam. Om gek van te worden, mijn achilleshielen raken overbelast, ze gaan pijn doen. Wat een kl... stuk! Ik worstel me er doorheen 7 km langzaam stijgend, energie zendend naar mijn achilleshielen. Door de vermoeidheid heen bijtend, die 7 km kosten mij dik 1,5 uur. Ik kom moe en enigszins mank lopend boven, arme protesterende achilleshielen. Ik ga voor de christelijke gite gerund door Pauliene en Marcel. Wat een aardige mensen en zo standvastig in hun geloof. Ik mag ze graag en voel veel respect voor ze. We mochten meedoen aan een een avondgebed als we dat wilden. Ik heb ja gezegd, hun gebedsruimte is een houten blokhutje, waar een heerlijke energie hangt. Alsof ik in een zachte koele wind zit die mij langzaam schoonwaait, ongelooflijk! Jammer Pauliene er zo moe uitzien, ze werkt zo hard dat ik bang ben dat ze zichzelf vergeet ze loopt krom van vermoeidheid zonder dat ze het zelf merkt. Spijtig dat ik niet echt met ze kan praten. Grappig trouwens ik wil mijn eenzaamheid opvullen met een vrouw, dat zie ik nu in en.... Ik kom in een gite met bijna alleen maar vrouwen :-) Toeval bestaat niet

29 juli Condom Rustdag zelfde kamping

2010-07-30T10:14:00.000-07:00

Salade de moules, tagliatelli a la boulognese, ille flottant

Een zware droomnacht gehad heb van alles bij elkaar gedroomd weet de dromen niet meer. Vanmorgen vrij vroeg eruit, ik wil de kathedraal bezoeken als deze nog rustig is zonder toeristen massa's. Alberti komt zijn tent uitgestrompeld, duidelijk zijn benen gisteren overbelast, toch wil hij doorlopen. Ik maak thee voor hem terwijl hij inpakt, net als mij gaat hij ''laat'' weg. Ik zal hem nog wel tegenkomen ergens op de chemin. Ik wandel naar de stad, voel me een beetje verloren en alleen, de kathedraal is leeg en er speelt klassieke muziek prachtig. Wel een uur gezeten en rondgelopen het is echt een mooie gotische kerk. Veel sporen van de beeldenstrom, beschadigde beelden die in de muur verwerkt zijn. Het is ook een pelgrimskerk met zijn rondgang achter het koor langs. Daarna lekker aangelummeld, terrasje gepakt, overbodige wandelboeken op de post gedaan enz. Ook lunch gekocht bestaande uit Pathé, avocado, meloen, stokbrood en perzik smullen bij de tent. Alleen ik at als een varken, die avocado gleed steeds van mijn lepel op mijn kleren. Vond in de kerk ook een andere (kortere) route naar mijn volgende stop. Een beschrijving hij is niet aangegeven. Komt goed uit want volgens het boekje is de afstand 32 km, nu komt ze onder de 30 uit. Gaan we maar eens lopen morgen. Ook is in mijn volgende stop een Accueil de Pelerin zoals in Lectoure, die is toch goed bevallen. Misschien dat ik het weer doe. Nou nog een laatste iets meegemaakt. Al dagen denk ik steeds iets uit mijn ooghoek te zien bewegen. Zittend vanavond op een bank bij het water weer nu met vorm. Ik denk kom maar, met mijn ogen dicht zie ik een donkere zwarte gedaante. Geen heldere kleuren is niet goed, even contact gemaakt direct doorgestuurd. Later na het eten nog even de Kathedraal in. Mooie orgelmuziek. Weer rechts een gedaante, nu zijn de kleuren helder en licht. Het wil contact, dat kan. Er wordt aan mijn energieveld gewerkt, normaal op specifieke chakra's nu alleen aan de buitenkant van mijn energieveld. 3 zwarte banden die mijn energieveld omknellen worden verwijderd. Het contact wordt liefdevol verbroken. Eén keer meer heb ik meegemaakt dat er zwarte banden op deze manier uit mijn energieveld verwijderd zijn. Tijdens een ritueel door een sjamanca, zij zei dat ze zo een oude vervloeking weghaalde. Ben benieuwd.

28 juli 28 km Condom kamping

2010-07-30T10:10:00.002-07:00

Pizza met bier

Ik wil een rustdag in Condom houden alleen qua afstand is het ongunstig. De GR65 stuurt mij over La Romieu (19 km) en vanaf La Romieu is het 16 km naar Condom. Bij elkaar maar 35 km, teveel om in één keer te lopen te weinig als je gepland hebt om rond de 25 km per dag te lopen. Condom is kwa beroemdheid gelijk aan Rocamadour en Moissac. Ik kreeg echter in de gite hulp er is een afwijkende route die minimaal 5 km van de afstand Lectoure Condom afhaalt. Hij staat nb in mijn boekje! 30 km maximaal dat ligt zo'n beetje op mijn grens van wat ik kan lopen zonder te forceren. Dus dat doen we dan maar. Bijkomend voordeel Condom heeft een kamping! In een gite slapen heeft als nadeel dat je altijd vroeg wakker wordt van mensen die vroeg vertrekken, dat is dus iedereen behalve ik :-) Ik was als enige nog aan het ontbijten toen 2 pelgrims in de gang een afscheidsserenade gaven. Ze zitten duidelijk in een koor en het klonk tear-jerking mooi. Iedereen stond te luisteren, mede pelgrims de staf van de gite, ze eindigden met het pelgrimslied dat we gisteravond na het eten ook moesten zingen. De teksten kwamen te voorschijn en iedereen zong mee ook ik. Ongelooflijk wat een ambience, en wat klonk het mooi al die mannenstemmen. Toen we klaar waren en afscheid genomen hadden was ik blij dat ik daarna alleen in de eetzaal even een servetje had om zogenaamd mijn mond maar vooral mijn ooghoeken af te vegen. Dat gezamenlijk zingen ontroert mij diep. Dat Franse ''ontbijt'', is voor mij echt niks, al die zoetigheid! er zit geen spatje energie in. Ik moet vet, suiker en koolhydraten hebben. Een uur of zo nadat ik gestart was kon ik stoppen bij gebrek aan energie, ik voelde het aan mijn lichaam. Eerst een vette croissant genomen met worst en schapekaas, toen kon ik weer lopen. Het is wel lachen als de Fransen mijn, wat in de gite hiervoor gebeurde, eetgewoonten zien. Een croissant met worst en kaas eten is voor hun een onmogelijke combinatie en een pain au Résain eet je om 5 uur 's middags bij de thee! Niet bij ontbijt en lunch. Rond kwart over 8 vertrokken ik wilde in de morgen de eerste 15 km maken. Hetgeen goed lukt, zei het met de nodige muggenbeten. Toen ik ergens stopte om te plassen werd ik belaagd door muggen als je dan al alle sluizen open hebt staan weet je dat wanneer je begint te slaan met je enige vrije hand, dat dat gegarandeerd een natte broek oplevert! Onder het lopen gaan de processen steeds verder, ik begin zo'n beetje alles als een structuur in mijn leven te herkennen. Verwarrend want hoe kan ik leven zonder? Goh ik zie ineens de overeenkomsten tussen ego en structuren. Structuur verliezen is ego verliezen, nou in dat geval ga ik nog even door. Affijn rond 12 uur de eerste 15 km achter de rug, ik heb het afwijkende pad gevonden en het is goed aangegeven. Natuurlijk even yoga, als ik bezig ben passeert een mede pelgrim mij. Deze komt later, toevallig, naast mij op de kamping staan! Hij heet Alberti is een goed Engels sprekende Italiaan, hij vertelde mij dat toen hij mij yoga zag doen en mijn serene gezicht zag hem dat ook gelukkig maakte. Veel mensen kijken boos of verdrietig vind hij. Was voor mij toch even een opstekertjes. Leuk met hem staan kletsen. De middag was erg warm boven de 30 graden. Goed dat ik de helft 's morgens al gelopen heb. Tegen 4'n komt Condom in zicht, normaal zou ik doorgestoven zijn om de kamping te vinden, nu voelde ik hoe moe mijn lichaam was. Ik besloot terplekke te stoppen voor een half uur rust! Liggend in het gras heb ik een paar hazeslaapjes gedaan van 5 minuten heerlijk. Daarna door Condom in. Via de VVV de kamping gelocaliseerd. Daar de tent opzetten, vuile kleren wassen enz routine gedraaid. En de stad in voor een restaurant. Ik voelde me een beetje eenzaam, het was daarom fijn dat ik een bekende tegenkwam Traugott. Met hem, een Zwitser en nog een Duitser die hier een gite runt pizza gegeten. Daarna mijn moeder gebeld, was een beetje schrikken ze heeft weer last van haar spijsvertering daar heeft ze een hele tijd mee getobt en het was over toen ik wegging, nu lijkt het weer terug te zijn. De doktoren kunnen niks vinden. Gaf mij geen goed gevoel, zal haar regelmatiger gaan bellen (doe ik toch al te weinig).

27 juli 23,5 km Lectoure prebyteriaanse gite

2010-07-27T12:39:00.000-07:00

De gratis maattijd in het Prebyteriaanse pelgrimshuis;
Heerlijke soep vooraf, (2 keer opscheppen!), verse bonen salade met tomaat en mais en radijs (trek in nog een hapje?), kip uit de oven (3 maal nemen), pasta (heerlijk maar ik raak vol), verse fruitcompote (vers en een heleboel), pelgrimscake (wie wil er nog een 2e stuk?)

Na gisteren in Dream-time gelopen te hebben kwamen vandaag de inzichten. Vanmorgen realiseerde ik mij dat ik zo graag in mijn tentje rust en stilte wil ervaren, omdat ik wil vluchten! Na de bezoeken aan, toch wel een paar, hoog energetische plaatsen; Rocamadour, Lascabane en Moissac. En de bijbehorende missen, is de structuur van mijn leven aan het veranderen voel ik en dat maakt dat ik nu geen houvast heb. En wat doet Donald als Steenbok? Die gaat oude structuren in leven houden, als steenbok ben ik daar goed in (dank je wel Lidwien je hebt het mij zo vaak gezegd tijdens onze astrologische gesprekken ik hoop dat ik het nu ga zien). En dus wil ik de rust en eenzaamheid in, dat is ook structuur in mijn leven brengen. Alleen zie ik nu in dat het vluchten is. Maar ja er wordt natuurlijk van boven ingegrepen, vandaar dat ik gisteren toch in een gite terecht kwam :-). Niks wegvluchten in rust en eenzaamheid ik moet de verandering aangaan en het leven in! Het is net of iets mijn leven aan het leiden is nu en het het beste is voor mij omdat toe te laten. Brrrr moeilijk hoor voor dit steenbokje om de controle los te laten. De enige structuur die ik nu nog heb is elke dag lopen, kan (en moet) ik wel over mezelf nadenken. Vanmorgen dus op pad, ik loop veel bewuster. Wat erg mooi is zijn de zonnebloemvelden immens grote goudgele velden, naast gemaaide koren velden die oud-goud-geel zijn. De zomer is op zijn hoogtepunt, in de winkels en op de markten ligt het meest zalige fruit. Sinaasappels, nectarines, perzikken, meloenen als ik tijd heb eet ik me ongans aan fruit. Onder het lopen overvalt mij een soort leegte waarom doe ik dit? De zin ontgaat me even. Ik realiseer mij weer eens, structuren die tegen de vlakte gaan. De oude Donald zou de ''we gaan ervoor en ik laat mij niet kennen'' knoppen ingedrukt hebben. Nu doe ik...... niks ik loop en laat me leiden. Door God, de Universele Liefde, mijn hogere zelf geef het maar een naam. De etappe vandaag heeft een hoog natuurgehalte, prachtige uitzichten soms zie ik het volgende dorpje al km's van tevoren liggen. De lappen deken van het zacht glooiende landschap strekt zich voor mij uit, een feest voor het oog. Na Moissac is de chemin weer veranderd, bekende gezichten zijn bijna allemaal verdwenen, gestopt in Moissac en nieuwe pelgrims dienen zich aan. Zowaar ook eens een lange afstand wandelaar pelgrim als ik tegengekomen. Een Zwitser die bij de Tjechisch-Slowaakse grens begonnen is. Hij gaat totaal 3200 km lopen. Ik zie de overeenkomsten tussen ons. Allebei een verfromfraaide strooijen hoed, twee wandelstokken, stevige athletische lichaamsbouw met veel energie, diep gebruind, maar alleen gezicht onderarmen en onderbenen, kamperen heeft voorkeur want is het goedkoopst, gewicht rugzak 16 (zonder eten) tot 18 kg (met eten). Grappig dat gelijke gewicht van de rugzak schijnt zo'n beetje het best haalbare te zijn met de huidige lichtgewicht kampeerspullen. Gedreven en gefocust in zijn doen en laten.ik ben op weg naar Lectoure. De eerst grote stad na zo'n 25 km, alleen geen kamping, onrust bij mij. Weer een gite is wel duur, 2 a 3 keer een kampingprijs, maar wat dan? Wild kamperen voelt niet ok zegt mijn intuitie. Tja Donald laat de controle varen je weet het he? Ik vraag boven om leiding en die is er. In Lectoure aangekomen, geen bordje camping, ja één maar die ligt ver buiten de stad. Naar de VVV, die geeft mij een lijst met gites. Het meisje zegt, hiertegenover is een Accueil de Pelerin. Het zegt me niks ik ga er maar naar toe. Het is dus een christelijke (Prebyteriaans) gite. Gerund door vrijwilligers, Prijs mag je bepalen adv een donatie. Oh ja als je er slaapt moet je er ook eten zegt Monique.nou dat was Bourgondisch zoals jullie lezen kunnen! Dank je wel daar boven ik heb mijn lesje geleerd ik wordt geleid van bovenaf. De reis door de wereld is ook een reis naar binnen!

26 juli 27 km Saint Antoine gite

2010-07-27T09:15:00.000-07:00

Goulash (noodrantsoen) met een restje pasta van een paar vriendelijke Fransen

Ik voel mij vanmorgen aangeslagen om de één of andere reden. Na al die dagen in gites geleefd te hebben. En ik denk dat alle missen van de afgelopen dagen ook hun impact hebben. Ik wil eenzaamheid en rust om mij heen. Alleen ik en mijn tentje! Vanavond ga ik lekker wild kamperen (famous last words :-)). Ik loop alsof ik aan het ''Dreamt-ime-walken'' ben. Mijn lichaam loopt automatisch en ik zie weinig van de omgeving, ver weg in gedachten echter zonder vorm. Kun je aan niks denken? Ik loop door een boomgaard en pak een nectarine. Heerlijk fris en fruitig! Tegen de middag kom ik uit de rare apathie, heb geen idee wat ik aan het verwerken ben. Ik loop een dik uur langs een oud kanaal met aan beide zijden prachtige platanen. Een prachtig gezicht! De dag glijdt voorbij ik wil naar Saint Antoine lopen daar een diner eten en dan doorlopen naar een riviertje wat de kaart aangeeft en daar kamperen heerlijk in mijn tentje! Het weer is lekker koel dus dat loopt lekker. Zeker langs het kanaal. Zo'n 4 km voor mijn eindpunt krijg ik te horen dat het restaurant in het volgende dorp erg duur is : -( Dan maar een noodrantsoen. Ik kijk nog even of ik in de plaats waar ik nu ben kan eten, nee dus restaurants gaan om half 8 open. Ok dan maar lopen, mijn benen blijven wonderlijk goed. Die rustdag was nodig! Rond half 8 bij de rivier. Dat ziet er goed uit. Plekje gevonden riviertje lekker bereikbaar. Ik besluit correct te zijn en aan de boer te vragen of ik daar mag staan. Ik krijg de boerin tegenover mij. Ze zegt als je 700 m doorloopt ben je bij de gite en kun je daar slapen met alle comfort. Ik kom er niet onderuit. Ik slaap dus weer in een gite :-( Nou ja!

25 juli Moissac rustdag zelfde kamping

2010-07-26T13:21:00.000-07:00

Linzen met vlees uit blik, meloen, perzikken en een Leffe

Hoewel ik maar 3 dagen gelopen heb toch maar een rustdag ingepland. Ik was gisteren toch wel moe en volgens het boekje worden de afstanden tussen de kampings erg groot. Ik wil al mijn klerem gewassen hebben. Cecyle neemt mij mee naar de speciale pelgrimsmis het is geloof ik de geboorte dag van de heilige Johannes. Ik krijg zowaar een lift geregeld, door een gedreven pratende Fransman, kon er geen touw aan vast knopen. Later vertelde Cecyle mij dat hij zichzelf filosoof vond. Haar aan het uitleggen was hoe je een vrouw moest versieren (?) dat god niet bestaat en dat het helemaal ok was dat ik als NIET christelijk persoon juist pelgrimeerde. Affijn prettig gestoord zullen we maar zeggen :-) De mis was aan de ene kant prachtig, natuurlijk vooral weer het zingen. Aan de andere kant vond ik het een Katholieke poppenkast. Kleine kinderen in het wit met kaarsjes enz. Geeft allemaal genixte gevoelens. Na de mis ging Cecyle door en ik kwam weer bekenden tegen. Dus kwam uiteindelijk veeeeels te laat op de kamping. Gelukkig had ik al gewassen. Zoals jullie gemerkt hebben zelfs geen tijd gehad voor mijn blog.

24 juli 24,5 km Moissac kamping

2010-07-26T13:01:00.000-07:00

Pizza Reine met een bier.

Door het gite leven is het moeilijk om mijn blog bij te houden. Alleen op een kamping met mijn tentje is gewoon meer tijd om een uurtje te schrijven. In een gite raak je meer tijd kwijt aan de sociale omgang. Affijn op weg naar Moissac, in de gite Cecyle tegengekomen. Ik had nog wat brood op te halen dus ik was de laatste om weg te gaan. Na een uurtje kwam Cecyle al tegen en Malite (de jongste pelgrim die ik ken 17 jaar). Met z'n 3'n opgelopen. Heel leuk midden in de natuur een kartonnen doos meloenen, doe 2 euro in het kleine doosje en neem er één mee. Later onder lunchtijd met z'n 3'n opgegeten heerlijk rijk van smaak! Na de lunch mijn eigen tempo weer aanghouden en alleen doorgelopen naar Moissac. De laatste 7 km waren zwaar, ik weet niet waarom maar geen energie. De warmte zorgt ook voor het nodige energie verlies. In Moissac aangekomen eerst een uurtje suburb lopen, saai en vermoeiend. Ha! een bordje kamping! Half uur later verd... waar zijn de bordjes kamping gebleven? Weg! Dan maar naar de VVV, deze is midden in de stad bij de prachtige kathedraal. Ik realiseer mij dat het een speciaal Sint Jacques weekend met allemaal activiteiten is en Moissac schijnt een bekende pelgrimsstad te zijn. Daar zitten allemaal bekenden, Traugott, Carla en moeder, Cecyle komt later aangelopen. Gezellig ik laat alle gedachten aan een kamping, kleren wassen, tent opzetten maar varen en laat me meeslepen door de gebeurtenissen. Het kan me even niks schelen. Traugott, Cecyle en ik eindigen bij een concert in de kerk. Prachtig de stemmen die de gotische ruimte van de kathedraal vullen. Wat een heerlijke muziek. Cecyle is Christen dus we gaan ook naar de mis. Tegen negenen heb ik nog niets gegeten en geen slaapplaats geregeld! We komen na de mis in gesprek met een Fransman, althans ik luister en Cecyle doet het woord. Wat kunnen die Fransen praten zeg, maar als de man hoort dat we pelgrims zijn voel je zijn respect. Cecyle heeft het voor elkaar de man is zo enthousiast dat hij ons naar de kamping brengt. Hij wil zelfs mijn rugzak dragen en is apetrots als ik hem in mijn rugzak help. Op de kamping wil ik Cecyle niet weer een koude nacht mee laten maken. Ik haal mijn binnentent weg zodat we met z'n 2'n in mijn tent kunnen liggen. Kost even wat overredingskracht want ze is Christelijk maar ze raakt overtuigd van mijn eerbare bedoelingen :-) De pizzeria is dichterbij dan we dachten om half elf nokken we af.

23 juli 23 km Lauzerte Gite

2010-07-25T09:16:00.000-07:00

Salade des tomates, Entrecote frites

Opgestaan onder het wakende oog van Maria, toch wel apart slapen in een kerk. Als ik buiten mijn thee aan het zetten ben op de trap van de kerk komen de eerste vertrekkende Fransen de gite uit. Iedereen wenst iedereen ''Bonne Route'' en gaat op pad. Ik vertrek als laatste. Het is droog heerlijk koel weer, een graadje of 20-25. Goed loop weer. Na een uurtje kom ik de eerste bekenden tegen een stevige Duitse vrouw die haar 2e dag loopt en een ontzettend grote dikke man die Duits, Engels en Frans spreekt. Kan zijn nationaliteit niet plaatsen. Hij wil graag contact maken, maar ik liever niet. Hoe kom ik hier beleefd vanaf? (een beetje) Pratend lopen we verder, tot we bij het oude St Jean kappelletje komen. Iedereen stuift naar binnen ik wacht en ga ook. Ik voel, een onderhand bekende, energie door mij heen stromen ik kan er tegen leunen! Ok ik ga naar buiten en wacht tot iedereen buiten is. En zeg dan dat ik 10 min alleen wil zijn. Het is een goede smoes om mensen kwijt te raken maar het is waar. Als ik alleen ben ga ik het kapelletje weer in. Dit keer weinig emoties of beelden maar een erg lichamelijke gewaarwording. Het voelt alsof er een houten balk uit mijn keel getrokken wordt letterlijk. Ik sta een beetje kokhalzend en zwaar ademend in de kerk. De lichamelijke gewaarwordingen zijn sterk aanwezig. Langzaam krijg een ander gevoel, ik ben een vrouw en zit gebogen kokhalzend op mijn gevouwen benen. Waarom kokhals ik? de reactie is heel sterk en alles overheersend. Een buikwond, iets gedronken? Alles loopt door elkaar, verschillende levenslijnen tegelijk? Ik concentreer mij op het lichamelijke gevoel van kokhalzen, de ervaring geldt, niet waardoor het komt. Ik zie mannen om mij heen, ze kijken toe terwijl ik schok met mijn lichaam. Er is alleen de lichamelijke ervaring van zwaar kokhalzen zonder ophouden alsof ik mijn maag eruit wil spuigen. Als het te erg is treed ik uit, ik zie de mannen en voel rust er is nog een klein contactje met mijn kokhalzende lichaam. Ik ben niet dood, als Donald weet ik dat ik toen niet wist wat uittreden was. Ik begreep niet wat er gebeurde. Eén van de mannen houwt mijn hoofd eraf. Ik weet niet dat ik dood ben en zoek mijn lichaam het is er niet meer! Ik dool uitgetreden niet begrijpend rond. Er komen mensen binnen, de beelden verdwijnen dat was het. Onder het lopen komt de verwerking, als vrouw dissocieerde ik kompleet omringt door die groep soldaten. In dit leven hou ik niet van grote groepen mensen, ik dacht altijd datik te open sta voor de groepsenergie. Ik realiseer nu dat ik in grote groepen mensen waar de groepsenergie sterk is, zoals bij soldaten, ik dus dissocieer overgehouden aan dit vorige leven. Ook heb ik het gevoel dat ik uitgetreden toen behoorlijk wat groepsenergie binnengekregen heb! Misschien wordt dat nog duidelijk. Ik weet nog dat ik als puber in grote vreemde groepen alleen, bv pauze bij de film, aan hele rationeel technische dingen ging denken omdat ik mij dan beter voelde. Ik probeerdde niet te dissocieren door mijn gevoelens te onderdrukken. Weer een stapje verder. Na zo'n 10 km het eerste dorpje ik piep een kerkje in. Prachtig 2-stemmig gezang, de Hollandse priester zingt met een paar meisjes van zijn groep. Schitterend!!! hun stemmen vullen de ruimte, genietend blijf ik staan tot ze uitgezongen zijn. Ik wil hem spreken, terwijl zijn groep (jongens en meisjes tussen de 18 a 20 denk ik) doorloopt spreek ik hem aan. Hij heeft veel energie waardoor hij erg gehaast is. Al lopend spreken we wel 2 uur, over filosofie, theologie ik snap nu waaarom beiden belangrijlk zijn voor het geloof. Theologie is alleen bespreekbaar en argumenteerbaar met mensen die een geloofsbelijdenis hebben afgelegd. Om toch met ''gewone'' te kunnen praten over geloofszaken word fikosofie gebruikt. Dat pretendeert gestoelt te zijn op alledaagse ervaringen van de ''gewone'' mens. Ik merk dat Clemens een scherp rationele geest heeft, ik mis het werken met gevoelens en intuitie zoals ik oa op mijn therapeuten opleiding en bij mijn sjamanenopleiding geleerd heb. Eén ding hield mij al lange tijd bezig en dat was Johannes de Doper. Hij doopte Jezus waardoor de goddelijke geest in hem daalde. Logische gezien staat Johannes de Doper dan een stapje hoger dan Jezus. Ik kreeg er een lang dn beetje wazig verhaal over hoe de geschriften geinterpreteerd noeten worden, je moet de sleutel ervan hebben die in bezit is van mensen die het wel begrijpen door hun theologische opleiding. Klinkt een beetje als het kip en ei verhaal. Clemens merkte wel op dat ik in mijn denken Gnostische denkbeelden heb. Verbaasd mij niks heb een tijd lang veel literatuur over de Katharen gelezen. Oa van Bram Moerland en dat zijn Gnostici pur sang :-) Schrift onderzoek naar de persoon Jezus schijnt ook belangrijk te zijn, het voelt zwaar rationeel allemaal. Clemens verteld dat de wijsheid van Jezus op 12 jarige leeftijd bleek doordat hij met de schriftgeleerden sprak en voornamelijk luisterde en vragen stelde. Het teken van ware wijsheid zij Clemens. Ik realiseerde mij dat hij al 3 kwartier aan het woord was en ik vragen stelde en luisterde. Hij schijnbaar ook want hij stopte en zei, hmm ik praat en jij luistert en stelt vragen . Ik zeg; ik ben maar een éénvoudige pelgrim :-) Toch kon ik voelen dat onder al de rationele denkbeelden en de regels van een strenge kloosterorde (hij liep in een soort monnikspij) een echt goed mens zit. Ik mag hem wel. Bij aankomt in Lauzerte blijkt de kamping 3 km uit de stad te liggen, terwijl het oude stadje bovenop een steile heuveltop ligt. Dan maar de gite genomen dit is geen doen.

22 juli 22 km Lascabane dormire dans L'Eglise

2010-07-23T09:41:00.000-07:00

Ravioli uit blik, tomaat, Salade Nichoise, sardientjes.

Nou Cahors uitkomen valt niet mee voor de 2e keer in mijn even zit ik er helemaal naast. Ik verwissel noord met zuid en loop helemaal verkeerd. Eerst denk ik nog dat ik op de verkeerde brug zit hoewel er toch de rood/witte tekens van de GR65 staan. Denk ik maar dat blijkt een lokaal pad te zijn. Als ik dat door heb denk ik goed te zitten als ik de Lot maar blijf volgen. Na enige tijd dringt het tot mij door dat deze ipv links naar recht draait, dat kan toch niet? Eindelijk pak ik mijn kompas en dan valt het kwartje ik ga noord ipv zuid en sta aan de verkeerde kant van de stad. Ik Cahors weer in. Rond half 11 :-( loop ik de stad uit. Nu nog even die 22 km doen! Ik ben vergeten te melden dat het ook nog regent na weken zonneschijn, ik loop met mijn poncho aan. Omdat het warm is loop ik met afgeritste pijpen . Het water loopt algauw mijn schoenen weer in. Lange tijd niet gevoeld. Ik wilde niet in de Auberge de Jeunesse ontbijten, op die Franse ontbijtjes kan ik echt niet lopen. Ik dacht lekker buiten te kunnen eten. Maar ja door het dwalen en de regen duurde het tot half 12 tot voor ik een goede plek vond. En wat voor één! Een grote halfronde tent voor hooiopslag. Ik kon heerlijk in het droge en warme hooi zitten. Eerst lekker gegeten en toen toch maar even yoga gedaan kon het niet laten, de ingekorte 1 minuut versie. Na een uur gezeten te hebben bleef het toch echt regenen en kon ik geen reden bedenken om langer te blijven zitten. Ik moest toch nog een kleine 20 km doen. Natte poncho aan en lopen maar. Nat van binnen en buiten loop ik door. Door de regen is het wel lekker koel. Na zo'n 2 uur kom ik de eerste mede pelgrims weer tegen. Ze vertellen mij dat alle gites (er zijn er 2) in Lascabanes vol zijn en er is geen kamping weet ik. We zien wel. Door de regen zijn de paden een baggerzooi temeer daar vele mensen er al over gelopen hebben. Ik merk dat de modder in hompen, van zeker een halve kilo, onder mijn hakken blijft hangen. Die nieuwe profielen lijken wel modder aan te trekken! Irritant mijn schoenen lopen dan niet meer lekker, ze zijn niet stabiel en lopen zwaar. Elke keer als ik ze afschraap dan komt er geheid weer een modderig stuk. Binnensmonds vloekend ploeter ik door de bagger. Later wordt het gelukkig droog. Het is een herhaling maar het pad is weer erg mooi. Ik loop lekker te zingen. Halverwege de middag hoor ik 2 jongens achter mij zingen voor het eerst! Het klinkt fantastisch. Tegen 5'n loop ik Lascabane in. Er schijnt om 18 uur een mis te zijn voor pelgrims met voetwassen en al. Ik ga er maar eens naar toe. Er is ook een Hollandse priester aankomen lopen met een troep jongeren, hij vertaalt voor mij de mis, erg aardig. Na de mis, geen slaapplaats en geen restaurant. Maar de energie van de chemin begint te werken. De gite heeft een epiciperie waar je voor een zelf te bepalen bedrag mag nemen wat je wil en stelt een douche beschikbaar. En de priester zegt dat ik wel in de kerk mag slapen! Meer pelgrims-geluk kun je niet hebben. Ik lig nu aan de voeten van Maria in een klein leuk kerkje waar nog een paar kaarsjes branden en buiten zijn Fransen aan het zingen. Even later komt er een dame even de akoestiek van de ruimte testen, wat een kado'tjes allemaal! Ga maar eens slapen. En oh ja! Eind eerste week augustus kom ik in St Jean Pied de Port aan en mijn thee raakt op. Dus help en stuur (yogi)thee, een leuke brief mag natuurlijk ook!

21 juli 60 km Cahors Auberge de Jeunesse

2010-07-21T13:07:00.000-07:00

Plat de Campagnard met een tomatensalade on the side.

Tja dat ging snel van Rocamadour naar Cahors. Ik kon geen goede loopkaart van de Gr46 krijgen in Rocamadour en de afstand is minstens 60 km. Toch wel 3 dagen lopen. Dus ik zat met een probleem. Laat gisteravond in de Pelgrimsgite hoorde ik dat een paar mensen een taxi wilde huren om naar Cahors te rijden. Kosten €50,- totaal en er was nog plaats. Met zijn 5'n was het dus een makkie. Vandaar, ik heb me naar Cahors laten rijden, dat geeft niet want de afstand Figeac-Rocamadour is iets langer dan de afstand Figeac-Cahors dus het is geen echte lift zullen we maar zeggen :-) Ook kwam ik in de gite Cecyle weer tegen leuk! We zijn vandaag heel vroeg Rocamadour ingegaan, voor de grote massa's toeristen komen. De energie was nu zuiver en puur! In de kathedraal kreeg ik door dat de persoon naast mij opgehangen is door.... Mij dus! Later Cecyle gevraagd of ze last van haar keel had, dat klopte onder bepaalde omstandigheden kan ze niet eten. De rest is prive. Kon het niet laten ook het embleem van Rocamadour gekocht voor op mijn rugzak ga ik de komende dagen er eens op naaien. Rond 11 uur kwam de taxi en een kleine anderhalf uur later was ik in Cahors. De kamping ligt 3 km buiten de stad wist de VVV te vertellen. Het jeugdhotel was in de stad met een was- en droogmachine. Dan het jeugdhotel maar. Ik zit nu op een 4 persoonskamer alleen, omdat ik vandaag niet gelopen heb reken ik het maar als een rustdag, tevens regent het hier dus wel even lekker dat ik op een kamer zit. Morgen weer pelgrimeren.

20 juli 12 km Rocamadour Pelgrimsgite

2010-07-20T13:03:00.000-07:00

Meloen, Le Cassoulet met eend en ijs na

Vandaag maar 12 km, dus ik maak geen haast met opruimen en wegkomen. De bekende psychologie van de korte afstanden. Al gauw zit ik weer op het pad, wat door een prachtige kloof loopt gemaakt door het riviertje de L'Alzou die Gramat en Rocamadour verbindt. Heerlijk koel en majestueuze rotswanden die boven je uit tornen. Ik loop door prachtige bossen, de L'Alzou is droog geen druppel water in de zomer. Al lopende kom ik in totaal de resten van 3 watermolens tegen, in de kloof, die het meel maalden voor de omringende steden. Het pad steekt een paar keer de L'Alzou over en stijgt en daalt een beetje redelijk zwaar maar te doen. Echt een mooi stukje wandelen, maar ik ben blij dat ik gisteren niet doorgegaan ben. Als ik dit stuk had moeten lopen gisteren aan het einde van de dag moe van al een hele dag lopen, dan was het echt bikkelen geweest. Ik kan trouwens merken dat ik niet op een pad zit rechtstreeks naar SdC, ik zie geen bekende gezichten meer zoals Azelyne of Alain of andere mensen die ik van gezicht heb leren kennen. Rond een uur of 3 kom ik in Rocadamour. Een prachtige ME stad met mooie oude gebouwen kapel en kathedraal. In de Maria kapel hangt een bel onbereikbaar hoog aan het plafond. Door de eeuwen heen, volgens de overlevering, is deze bel vanzelf gaan bellen. Op deze dag is dan ergens een schip in nood wat miraculeus gered wordt. Als de zeelui later naar Rocadamour komen, Maria te bedanken, klopt de datum waarop de bel klonk met hun verhaal. Ik zit in een pelgrimshuis/gite wat echt goed is. Prijs? Zelf te bepalen adv een donatie. Zoals bij kloostergites. Verder bevalt Rocadamour mij beter dan Conques. Ook erg toeristisch maar toch een betere sfeer zuiverder dan Conques. Het bevalt mij goed.

19 juli 17 km Gramat Kamping

2010-07-19T23:08:00.000-07:00

Salade Jardiniere, Porc roti met sauce en geitenkaas

Onder het ontbijt kijk ik eens door mijn routeboekje, krijg nou wat ik heb mij verrekend! Ik ben wat te vroeg gestopt en heb nog 29 km te gaan toch wel een stevige afstand met de zomerse temperaturen. Gauw proberen weg te komen, lukt nooit zo goed. Maar affijn half 9 ben ik op pad. Ik heb even moeite het pad terug te vinden ben er vanaf gegaan vanwege het riviertje. Een klein paadje, de doorsteek die ik nodig had eindigd midden in het veld. Na wat geploeter door de velden en met rugzak en al onder prikkeldraad doorgekropen te zijn kom ik bij een huis uit met een weggetje wat zo weer naar het pad leidt. Mooi zo! volgens mij is het zo mogelijk nog warmer dan gisteren, maar dapper loop ik door. De kleine plaatsjes waar ik doorloop schijnen een soort Hollandse vakantie kolonies te zijn. Ik zie veel Hollandse auto's en hoor ook regelmatig Hollands. Ik loop over mooie oud aarden wegen. Je kan gewoon voelen dat hier al honderden jaren mensen lopen. Het lopen gaat niet echt lekker weet niet wat het is. Maar om een uur of 3 moet ik nog 12 km gaan en houd ik het voor gezien. Ik ga lekker op de kamping staan. Morgen de resterende km's dit is toch een tijdrek omweg dus die dag extra kan er wel bij. Omdat ik wat tijd over heb bij de VVV navraag gedaan over OV mogelijkheden van Rocamadour naar Cahors. Met de auto een uur met OV een halve dag! Busje zus treintje zo, van Rocamadour naar Cahors lopen is volgens mij 3 dagen net iets te lang vind ik. We zien wel als we er zijn hoe ik terugkom.

18 juli 23 km Rudelle kamping chauvage

2010-07-19T13:34:00.000-07:00

Brood, quiche, croissant en thee

Vertrek, eerst nog even wat mondvoorraad halen en dan op naar Rocamadour. Het weer is onveranderlijk mooi zoals de laatste dagen voortdurend. Rocamasour ligt 52 km van Figeac, ik wil het in 2 keer lopen. Vanavond kamping chauvage. Na zo'n 26 km is niks. Geen kamping, restaurant enz volgens het boekje. Ik heb nu extra brood ingeslagen voor het avondeten. De eerste 10 km naar het volgende dorpje is heerlijk beschaduwd en een makkelijk te lopen weg. Dat gaat lekker, de weg loopt door een soort vallei veel bomen en groen en doorkijkjes. In de verte hoor ik een ezel balken Modestine :-) Omdat ik redelijk laat weg was kom ik rond 12 uur bij het eerst vogende dorpje aan. Extra water inslaan en een lunchplaats zoeken. Dat duurt even, dus ik visualiseer een goede lunchplek met een vlakke grond en goed uitzicht, te bereiken binnen 10 min. En warempel na een paar minuten schemert er water tussen de bomen en een prachtig rustig meer ligt er tussen de bomen. Daar kom ik ook een Engels sprekende Fransman (eerder jongen in mijn ogen) tegen. We praten wat, totdat hij mijn naam hoort. Donald? Oh you are Donald. I heard about you, you are quite famous. Ik kan hem alleen maar schaapachtig aankijken, waar kent hij mijn naam van? Er moet een aardig roddelcircuit op de chemin in omloop zijn. Het meer is natuurlijk de perfecte plaats voor een lunch. Ik krijg zelfs bezoek van 5 naamgenoten, jonge eenden die om brood komen bedelen :-) Daarna is het verder lopen door het golvende Franse landschap. Weer eens te mooi voor woorden. Het is wel erg warm meer dan 30 graden. Ongemerkt kost het veel energie, tegen 5 uur heb ik nog 4 km te gaan en ben toe aan een rustpauze. In het dorpje waar ik dan ben is alles dicht. Dan maar in het gras liggen bij het gemeenthuis even heerlijk een half uurtje doezelen. Redelijk opgefrist ga ik op weg. Bij het plaatsje Rudelle moet een stroompje lopen daar wil ik bij kamperen.na enig zoeken vind ik een plekje. Even bij de boer gevraagd, geen probleem natuurlijk. Op een mooie rustig plek val ik in slaap.

17 juli 24 km Figeac kamping

2010-07-17T13:47:00.000-07:00

Salade Nicoise, steak file, kaas

Om 9 uur al weer in de benen. Heb ik al eens verteld dat ik een mooie route reis ;-) Het golvende landschap heeft prachtige vergezichten, ik kom ze allemaal weer tegen Azelyne met Alain, Cecyle iedereen is op weg naar Figeac. Cecyle en ik spreken af om samen in Figeac te gaan eten. We lopen nu apart want onze loopritmes zijn te verschillend. Het begin traject is weer klimmen alle Franse dorpjes liggen in het dal. Daarna doorstappen op hoogvlaktes. Doordat je de mensen begint te kennen, begint het sociale veel tijd in beslag te nemen. Waar ik 3 weken geleden s'avonds de tijd had om mijn verslag te schrijven, wordt dat steeds krapper. Het wordt een standaard, weer mooie loopdag. En de zon is, hoera, achter de wolken, heerlijk fris loopweer. Als ik in Figeac aankom is het tegen 5'n. Ik heb besloten om naar Rocamadour te gaan en wil daar een rustdag aan opofferen. Ik merk dat mijn conditie zo goed is dat ik het voor mijn lichaam niet hoef te doen. Dus even een crash-planning om mijn was schoon en droog te krijgen. Gelukkig is er een droogmachine op deze kamping. Cecyle vind ik in het Karmelieten klooster, helemaal stuk van het lopen. Dan maar alleen eten. Ook zei wil naar Rocamadour lopen. Ben benieuwd hoe het eruit ziet.

16 juli 23,5 km Livinhac le Haut kamping

2010-07-17T13:24:00.000-07:00

Uiensoep (erg goed), Salade Gersier, de Canard Frite, kaas na

Mijn horloge loopt om half 7 af, ik realiseer mij dat het brood pas om 8 uur afgeleverd wordt. Anderhalf uur is wel lang voor mijn opbreekroutine. Ok ik neem een extra lange ochtendmeditatie. Gedurende de meditatie een soort van uittree ervaring. Met mijn geestesoog zie ik een vage lichtgevende figuur achter mij staan die zijn (energetische) hand in mij steekt en mij (energetische) zelf uit mijn lichaam trekt. Ik heb dit één keer meer meegemaakt tijdens mijn Sjamanenopleiding. Ik splist een deel van mij, ik voel de grond tegen mijn billen en benen drukken en de vogels zingen. Een ander deel gaat op reis. De beelden zijn wazig, ik zweef en er is een cirkel van energetische menselijke gestalten om mij heen. Langzaam draai ik rond om ze allemaal aan te kijken. Ik realiseer mij dat ze een menselijke gestalte hebben aangenomen voor mij. Ik besluit dat ze ook hun ''gewone'' gedaante mogen aannemen. We worden allemaal heldere lichtbollen. Er is communicatie maar ik kan het niet volgen. Eén lichtbol neemt mij mee, communicatie. Ik ben weer in mijn lichaam maar er is een energiedraad vanuit mijn hoofd naar een lichtbol omhoog. Ik ben het contact lang gedurende de morgen bewust. Om Conques uit te komen moet je uit het dal omhoog. Het wordt een pittige klim. Gelukkig ben ik fris. Medelopers laten mij voorgaan. Ik krijg van meerdere pelgrims te horen dat ik snel loop. Het is nu eenmaal mijn loopritme, kan het lang volhouden. Er is iets verandert aan het pad, de mensen. Het is rustiger, veel mensen die in Le Puy begonnen zijn stoppen in Conques, die overblijven zijn de die-hards die echt helemaal naar de Spaanse grens lopen bijvoorbeeld. Omdat er weinig huizen zijn vind ik laat water voor mijn lunch. Ik vind een mooie schaduwrijke plaats in een weide. Als ik zit te eten hoor ik ''Donald'' ik draai me om, dat lijkt warempel Cecyle wel! Het is haar! Wat leuk om haar weer te zien! Nou ik moet mijn woorden terugnemen het is een taaie tante dat ze zover gekomen is, petje af hoor. We praten bij en delen het eten. Nog altijd geen kop, dus mijn theebeker wordt gedeeld. We lopen samen verder, gaat wel een stuk minder snel. Onderweg komen we ook Azele?en Alain tegen in een barretje. Verbazend dat je elkaar zo allemaal tegelijk tegenkomt gezien de verschillene loopsnelheden en stopritme. Azele en Alain vertellen dat ze mij hebben zien zitten mediteren in Espalion. Ze zijn rustig doorgelopen. Voor mijn gevoel komen we laat in Livinhac aan. Cecyle neemt een gite ik de kamping. Wie eten er op het terras van de kamping? Esmeralda (ze heeft de yoga oefeningen gedaan en gemerkt dat ze werken) en Traugott een Duitser. Beiden voor Conques ontmoet.
Eindelijk kan ik Traugott eens naar de oorsprong van zijn naam vragen, hij is dik 60 jaar oud. Hij vertels dat hij in 1943 geboren is en zijn ouders gaven hem 2 namen; Traugott Friedeman. Ik merk op dat dat behoorlijk anti-Fazistisch overkomt. Dat klopt zegt hij, zijn vader was Theoloog, illegaal afgestudeerd, het was verboden. En heeft moeten vechten aan het Oostfront en heeft het zowaar overleefd! Traugott heeft zijn namen gekregen als stil protest tegen het Fazisme. Tja en dan word ik even stil, ik realiseer mij mijn vooroordelen, alle Duitsers zijn slecht want zij zijn de 2e WO begonnen is er zo één. En dan krijg je dit verhaal, zet je aan het nadenken over de dingen waar jezelf in bent gaan geloven. Verder zit ik trouwens met een scheef oogje naar mijn planning te kijken en ik ga erg hard, zo hard dat ik voor mijn gevoel te vroeg in Spanje ben. Ik denk dat ik even een omweggetje ga maken Rocamadour schijnt erg mooi te zijn. Ga er eens over denken.

15 juli 22 km Conques kamping

2010-07-15T12:26:00.000-07:00

Pizza Reine met een Leffe

Zowaar een frisse nacht vannacht ook weer eens lekker. Was ik gisteren vergeten te melden, Esmeralda (de Hollandse vrouw die ik gisteravond ontmoette) was geinteresserd in de yogaoefeningen die ik doe, ik heb haar het papiertje van mijn dagelijlse 6 oefeningen meegegeven (ken ze nu wel uit mijn hoofd). Leuke gedachten dat nu ook zij ergens in een Frans weiland oefeningen doet. De lucht was vandaag heerlijk fris, wat een genot met gisteren toen was het zo benauwd dat ik zweette als de zon niet scheen. Vandaag naar Conques, in de brochures wordt er lovend over gesproken ik ben benieuwd. Ben wat vroeger weggegaan zodat ik vanmiddag wat meer tijd heb in het stadje zelf. De wandeling is erg mooi, ik weet nooit of ik nu door heuvel- of berglandschap loop. De ''heuvels' zijn te hoog voor heuvels maar te laag voor bergen. Anyway prachtig om van de hoogte het landschap als een lappendeken voor je te zien ontvouwen. De oude boerderijen, graan- en korenvelden, de wegen die er doorheen snijden. Wat een kado om er doorheen te mogen lopen ik vind dit deel toch echt wel één van de mooiere looproutes. In de morgen gelijk stijgen zo heb ik het het liefst. Ik ben nog fris en de lucht is ook fris ondanks de inspanning zweet ik nauwelijks. In feite is het een mooie standaard wandeldag. Met het (her)inhalen van dezelfde mensen omdat ik lang lunch enzo. Op het spirituele groeivlak is het nu eens rustig. Ik mag schijnbaar even aards bezig zijn. Als ik nu mensen voor mij zie lopen moet ik inwendig lachen en denk, ken ik die of niet? Wel lekker dat de negativiteit bij mij weg is. Om een uur of 3 in Conques, lopen dubben; neem ik de kamping of ga ik in de gite van het klooster, dan kan ik meedoen met de pelgrimsmis. Veel pelgrims vinden dat iets is wat je eens meegemaakt moet hebben. Ben toch op de kamping gaan staan. Als ik door de stad loop in volle bepakking vallen de toeristengroepen op, ik mompel in mezelf dit is jullie kans foto's! Hier komt een echte pelgrim, gelijk zie ik een man een grote lens op mij richten en ik wordt gefilmd, ik zwaai lachend naar de kamera. Kom tot wat leuke ontdekkingen, in heel Conques is geen Epicirie of slager. En ik heb eigenlijk worst en kaas nodig. Erg touristisch dus. Het is een mooi oud plaatsje met een beroemde romaanse kathedraal. Ik heb hem bezocht en..... Tja niks dus, energetisch helemaal leeg, de kerk gisteren van Estaing vibreerde veel meer. Niet dat het tegenvalt maar het voelt zo leeg, vreemd. Eigenlijk heb ik het hier wel gezien. Ik heb ook niet meer zo'n zin om vanavond of morgenochtend een mis bij te wonen ben ineens blij dat ik op de kamping sta in mijn eigen energie en niet in de gite slaap. Mijn intuitie zegt, ga maar door morgenochtend. Nou ja ik ga eerst maar iets eten Pizza of zo.

14 juli 27 km Golinhac kamping

2010-07-14T14:22:00.000-07:00

Koude tomatensoep in een glas, spercibonen met ui en tomaat, kip met gebakken aardappeltjes en frite, gevulde peer met stroop

Een half uur vroeger eruit, want ik heb een redelijke lange afstand te gaan. In een dorp kom ik een Franse loper tegen die ook naar Golinhac gaat. Als een echte Fransman praat hij met mij. Ik heb eigenlijk niet zo'n zin om Frans te praten maar ok in het kader van mijn persoonlijke groei besluit ik niet te vluchten en zijn aanwezigheid te aanvaarden. Hij praat regelmatig en verteld dat hij met een vriend loopt die 3 uur achterop loop omdat die alleen wil lopen. Ik kan me er wat bij voorstellen :-) Gezamenlijk lopen we op. Heel mijn routine is van slag. Ik moet plassen maar wil niet, met hem erbij, de berm induiken. We komen bij een mooie oude romaanse kerk waar nog wat mensen zijn. Ik blijf dan altijd even voor de deur staan om de energie te voelen. Hij, zoals zoveel mensen, duikt gelijk naar binnen . Ik voel de energie binnenkomen zoals bij voorgaande gelegenheden, als ik weer eens in vorig leven mag duiken. Voel me moe, heb ik er wel zin in, nu ik een meeloper heb? Ga naar binnen, onmiskenbaar die energie op hart- en keelchakra. Hier moet ik wat meedoen. Als ik bij het Maria beeld kom is het sterk. Ik kijk hem aan en zeg, ik wil hier 10 min alleen zijn. Hij lacht en zegt Bon route, en gaat weg. Oh die ben ik kwijt! Ik ga zitten voor het Maria beeld, maar het werkt niet mijn blaas is te vol. Gvrrr eerst naar buiten plassen. Ok dat voelt beter, als ik de kerk binnen kom moet ik ineens niet naar het Mariabeeld, wat rechts staat, gaan. Maar links gaan zitten! Ik concentreer en krijg nu beelden. Vrouwen die in lange gewaden, met bedekt hoofd, bij een open graf staan. Maar het beeld is vaag zoals zo vaak het lijkt meer op een heiligen schilderij niet realistisch. Ik realiseer mij ik ben dood, mijn lichaam ligt in het graf, mijn ziel ziet dit tafereel. Het wordt duidelijker ik ben een ridder, die begraven wordt. Na de dood komt het door trauma beperkte inzicht. Wat een verspild leven! Al dat vechten, zelf niet denken maar (vecht)opdrachten voor anderen uitvoeren zonder na te denken. Ook zijn veel mensen voor mij als ridder bedreigend, of het is een vijandig leger en dan wordt het vechten of het is het leger waar ik toe behoor en dan moet ik ook vechten. Het einde komt als ik jong ben, een pijl die door de spleet tussen borstcuras en helm heenkomt en in mijn keel dringt. Na mijn dood besluit ik geen opdrachten van anderen meer te aanvaarden en te doen wat ik zelf wil. Hetgeen mij eenzaam maakt wat ik ook wil. Ook wil ik niets met groepen mensen te doen hebben mensen in groepen denken niet na. Als Donald snap ik nu waarom ik mij erger aan mensen. Bij Aubrac zat ik op het terras en kon de fontein zien. Veel families speelden met het water door elkaar nat te gooien. De één na de ander, steeds hetzelfde domme spelletje! In feite schaamde ik mij omdat ik mij ergerde net of ik superieur was :-( Mensen denken niet na was mijn gedachte. Nu realiseer ik mij hoe ik in de polariteit zit, ik kan maar één ding doen; afwijzen! Ik zie ineens wat ik daardoor niet zie! Dat het gewoon Levensvreugde is! Die mensen hebben met z'n allen heel wat meer levensvreugde dan jij Donald! Ik snij mij ervoor af zo, als er een volk is wat zeker met levensvreugde leeft zijn het de Fransen wel! Ik zit er verdorie midden in. Nu loop ik naar het Mariabeeld, een vroeg ME beeld simpel en eenvoudig Maria met kind. Alleen de gezichtsuitdrukking van Maria komt zo mijn hart in, dit is niet gezicht van een heilige Maria die boven de mensen staat maar dat van een vrouw die gelukkig is met haar kind. Voor mij straalt het levensgeluk uit haar gezicht! Het levensgeluk van een vrouw die met plezier haar kind aan de wereld laat zien en met haar stralende blik en glimlach haar levensgeluk overbrengt naar ieder die het wil zien en voelen. Het is een bron die nooit opdroogt! Voor mij op dat moment is dat de levensbron die ons mensen gaande houdt. En dan het beeld zelf zo eenvoudig, de lach eenvoudig in steen gebeiteld, de ogen 2 simpele rondjes, wangen en jukbeenderen. Wat was de maker van dit beeld een kunstenaar dat hij dit alles zo simpel vast heeft weten te leggen met zo'n zeggingskracht! Ongelooflijk, voor het eerst sinds 20 jaar spijt het mij dat ik geen foto kan maken. Diep onder de indruk loop ik weg en loop het eerste uur alleen. Wordt ingehaald door een jonge knul. Enige tijd later, als ik het bos uit ben, zie ik hem voor mij lopen. Ik denk wat mooi die lange rechte weg, hij met een witte broek en de groene velden. Hé? Denk ik, wat gebeurt er nu, voor het eerst erger ik mij niet maar kan de schoonheid zien! Enige tijd later gebeurt hetzelfde, ik ben mijn ergenis kwijt dat er mensen op ''mijn'' pad lopen dat heeft goed gewerkt in dat kerkje! Rond 12 uur kom ik bij Estaing. Er lopen mensen voor mij, één ervan blijkt Armities te zijn! Leuk! Ze loopt met haar groepje. In de stad gaan we naar de kerk, hij is prachtig. Weer voel ik energie, maar het is mij nu wel even genoeg! Iedereen loopt naar binnen behalve Armities buiten blijft ze staan kijken! Nou nou nou! Als ze binnen is zie ik tranen in haar ogen van ontroering ik ga naast haar zitten en deel het met haar. Eindelijk eens iemand die net als ik reageert. Ik krijg door dat wij beiden hier al eens geweest zijn, maar zeg verder niks. Het is goed zo. Ik lunch met haar wandelgroep (geen yoga of alleen in de natuur willen zijn op dit moment). Daarna om 2 uur weg, weet niet of ik Armities ooit nog eens zal zien. Nog 16 km te gaan, het blijken zware km's het pad stijgt en blijft km's lang stijgen doodvermoeiend! Geen water onderweg, na een uitegdroogde 1,5 uur zie ik een groep wandelaar stilstaan verderop langs de weg. Als ik aankom lopen roepen ze al ''de L'Eau!'' heerlijk koel water. De laatste km's zijn een slingerend bospad stijgend en dalend waar geen eind aan lijkt te komen! Mopperend op het pad loop ik door. En dan om 5 uur na ruim 3 uur lopen en 16 km verder Golinhac! ik ben toch trots op mezelf! En wat blijkt, op de kamping is zowaar een Hollandse vrouw die elk jaar een stuk loopt. Eindelijk kan ik onder het eten weer Hollands spreken. En het is een boeiend gesprek, zij wil een Koreaans-Bhuddistische levenswijze in haar leven brengen. Kent ook momenten van diepe ontroering als ze het pad loopt net als ik, we vinden veel raakvlakken om over te praten. Er is veel gebeurd vandaag.

13 juli Espalion rustdag zelfde kamping

2010-07-14T09:48:00.000-07:00

Salad de tomate, steak frite, kaas na (ik blijf die kaas lekker vinden)

Rustdag in Espalion, ik sta op een grote gezinskamping het vakantie seizoen is begonnen dus hij is vol met kamperende gezinnen. Gisteravond lawaaierig spelende kinderen ik moest gelijk denken aan wat ik gisteren schreef. Ik wil rust om mij heen natuurlijk kom ik dan tegelijk in een situatie terecht waar dat niet te vinden is. Vannacht warrig gedroomd. Ik was met Jasper (een oude vriend die ik lang niet gezien heb) in een grote stad (New York?) we deden mee aan een soort hobbybeurs. Maar om de één of andere reden ging het moeizaam. Later liep ik alleen door de Stad tussen al die mensen (!) en liep verscheidene keren door een soort ondergrondse tunnel waarin gewerkt werd. Op een gegeven moment stort de tunnel gedeeltelijk in! Ik zag de uitgang zich sluiten en ik was alleen. De angst greep mij naar de keel, iemand kreeg de hydrauliek weer werkend waardoor de uitgang weer open kon. Ik loop snel naar buiten opgelucht. Tja deze droom is mij niet duidelijk, veel mensen oude vrienden die terugkeren? Weet het even niet. Verder een rustige rustdag, de bekende dingen gedaan wassn, luieren, veel fruit gekocht (kiwi's, perzikken) het is allemaal heerlijk rijp dus zwaar smullen. Nog bij een Hollands echtpaar afwasspullen geleend om mijn tupperwaredoos eens vetvrij te krijgen. Lekker bijgetankt morgen een lange etappe naar Golinhac 27 km. Toch eens proberen wat vroeger weg te gaan. Het is morgen trouwens 14 juli ben dan gaat heel Frankrijk uit eten, ben benieuwd hoe dat zal gaan morgenavond. Tegen de avond naar het stadje gewandeld langs het riviertje de Lot, het prachtige uitzicht op het ME stadje en brug trekt mijn aandacht. Ik ga zitten op een bankje wat op een soort algemeen verpoos en flaneer plein staat. Ik kan ook wel later eten. Na het eten er weer gaan zitten het is nu rustiger. Lekker even in mijn boek lezen. Er komen drie vrouwen naast mij zitten, druk Frans pratend. Ik kom met één in gesprek ze blijkt perfect Engels te kunnen en is Iraans. Het klikt wel tussen ons, de gesprekken gaan over spiritualiteit, pelgrimeren, de belevenissen op de ''Chemin'', het valt mij al op dat ze erg gevoelig is voor energie echter zonder het te weten. Armities vraagt of ik geen blaren loop, euh nee, en laat vervolgens een paar blaren zien als pinda's. Ik zeg je moet ze doorprikken, nee zegt ze de dokter zegt van niet. De avond eindigt dat ik met haar mee ga naar de gite om haar blaren door te prikken. Als ik terugloop is het hele stadje uitgelopen vanwege het 14 juli vuurwerk wat dus op de 13e afgestoken wordt. Vroeg slapen gaan was schijnbaar niet de bedoeling vanavond

12 juli 22 km Espalion kamping

2010-07-12T13:04:00.000-07:00

Salade Roquefort en Aligot porc roti kaas na.

Vanmorgen voor 8 uur is de zon al stekend warm, dat beloofd wat voor de dag! De eerste wandelaars trekken al voorbij ik ben nog aan het inpakken, de Fransen vertrekken om een uur of 6 om de hitte te ontlopen. Maar ja 2 uur later is dus al heet. Weet niet of ik het ook zo ga doen. Mijn nieuwe heupbandgesp klikt bevredigend zwaar op zijn plaats (en geeft de rest van de dag geen problemen yesss problem fixed!). De hitte valt mee het pad is grotendeels overschaduwd. De eerste 16 km van de route loopt door bergachtig land met nauwelijks dorpen. Wel even met een volle fles weggaan! De open loofbossen langs de hellingen zijn sprookjesachtig mooi. Als ik eruit kom zie ik voor mij en achter mij mensen lopen. Het ergert mij eerst en dan zet het mij aan het denken. Ik realiseer mij dat ik vluchtgedrag heb de natuur in, mensen ergeren mij in feite. Ik heb daar iets liggen ik zit in de polariteit door maar één ding te willen nl vluchten in eenzaamheid. Tegelijkertijd wil ik ook mijn best doen, denkend aan mijn inhaal en voorblijf ego. Een combinatie van tegenstrijdigheden waar mijn yogalerares ook al op wees. Als ik alleen wil zijn voor wie wil ik dan mijn best doen? Zoals ik al zeg tegenstrijdig. Toevallig (bestaat niet) krijg ik vanavond een sms van Marianne (een bevriende Reincarnatie Therapeute) waarin ze op het verband wijst van heremiet willen zijn en heupgespband problemen. Maw problemen met verbindingen (relationeel). Ga ik wat mee doen, ik leef nu eenmaal in deze wereld en daar zijn ook andere mensen ik kan niet blijven vluchten en me blijven ergeren! Ga er vanavond een droom op aanvragen. Ik word op een gegeven moment zowaar ingehaald door een Francaise op sandelen, zonder stokken en een redelijk grote rugzak, en het pad is beslist geen sandalenpad! Een sterke wandelaarster! We maken een praatje terwijl we naar beneden banjeren. Om 12 uur gaat ze ergens zitten wachtend op haar vriend die geblesseerd is en langzamer loopt. Ik ga nog even door, ik wil extra water voor thee bij de lunch. Dat duurt nog even rond half 1 vind ik een kraan, eau potable. Het is wel leuk veel afgelegen boerderijen die langs het pelgrimspad liggen hebben een kraan speciaal voor pelgrims. Aan de ene kant leuk gebaar, aan de andere kant gezien de hoeveelheid wandelaars/pelgrims zullen ze wel gek gezeurd worden om water. Tijd voor een relaxte lunch, in de schaduw. De mensen die ik inhaal halen mij weer in. Na een klein half uur lopen is het eerste stadje in zicht. Mooi vanaf hier nog 6 km. De morgenkoelte heeft plaats gemaakt voor de benauwde middagwarmte. Het stadje is leuk, de kerk is dicht jammer. Nog een uurtje en ik ben er, nog even de pas erin Donald. De middagwarmte eist zijn tol, ik begin dezelfde mensen weer in te halen. Dan halverwege bij het water een Hollandse auto, het echtpaar zit relaxt te lezen. Even een praatje zoveel Hollanders kom ik niet tegen. Het is een gezellig stel, beiden hebben delen van het Saint Jacq pad gelopen. Leuk ervaringen uitwisselen, volgens hun valt het bedwansprobleem in Spanje wel mee. Zij heeft dat stuk in September gelopen (net als ik wil) en geen last gehad. Hij geeft nog een laatste tip. Voor Espalion gaat de GR65 de bergen in naar een Mariabeeld. 500 m omhoog! En dan weer naar beneden. Klinkt niet aanlokkelijk de kaart erbij. Kijk er is een alternatieve route die nemen we maar. Ik ben nu in Espalion, een prachtig ous plaatsje. Morgen een rustdag het is er precies het plaatsje voor, mijn was hangt al te drogen.

11 juli 17 km St Chély d'Aubrac kamping

2010-07-11T11:54:00.000-07:00

Pave de Boeuf met Aligot, kaas na

Zondag vandaag, mooi dat de bakkers open zijn ik heb gisteren mijn loopbrood al besteld eerst tent inpakken en dan brood halen. Dit zijn wel de weken om te kamperen. Heerlijke temperaturen lang licht s'avonds alles is droog, blijft droog of is makkelijk te drogen. Het is duidelijk zomer hier. Teruggelopen naar het dorpje en brood gehaald. Een pelgrimsontbijt op de trap van de Supermarkt die is toch dicht, althans die zou open moeten zijn maar de sleutel is zoek blijkt. Hoe Frans wil je het hebben. Mensen kijken verbaasd als ze mij thee zien zetten, brood met worst en kaas zien eten. De anders zo hoffelijke Fransen vergeten zelfs bon appetite te zeggen. Het wordt goed warm vandaag de hemel is strakblauw en volgens het GR65 boekje loopt de route over een hoogvlakte zonder bomen. Vandaag maar 17 km. Ik loop liever langere afstanden maar heb geen andere keus als ik niet constant wil wildkamperen. Ik zie allemaal vertrekkende mensen met rugzakken die ga ik straks wel tegenkomen. De hoogvlakte is erg mooi prachtige vergezichten, redelijke paden. Het doet mij denken aan het Tempelierspad als je naar Milau toeloopt, iets minder droog. Nanda begrijpt wat ik bedoel. Waar ik erg aan wennen moet is dat ik steeds mensen in zicht heb. Het breekt mijn concentratie, ook betrap ik mezelf op 2 ego's. Het ik ga je voorbij ego, als ik mensen voor mij zie en je zal mij niet inhalen ego als er mensen achter mij lopen. Slecht hoor Donald. Rond kwart over 11 in Aubrac, nog 8 km tot de kamping. Dat krijg je met die kort afstanden je bent er zo doorheen. Ik besluit om wat tijd kwijt te raken door een cola te nemen. Daarna zoek ik wel een picknick plaats. De mensen die ik onderweg ben tegengekomen komen langs. Ik voel me een beetje buitengesloten weet niet waarom. Door zo lang alleen te reizen komen zoveel mensen echt bij mij binnen. Voel me net een heremiet verlangend naar de rust en eenzaamheid van de natuur ik verlang naar mijn yogaoefeningen. Na een uurtje een mooie plaats gevonden, het is vreemd als ik yoga doe dan wil ik een plaats met ruimte en uitzicht misschien weet mijn yogalerares waarom. Na de yoga is alles weer ok mijn innerlijke rust is terug. Het kleine probleempje met mijn heupbandgesp wordt een vervelend probleem. Ik heb de gebroken gesp vervangen door de nieuwe maar de oude contragesp laten zitten. Deze is nl ingenaaid in de heupband. Ze lijken te passen maar een beetje ruim. Soms wilde, de afgelopen dagen, de gesp wel eens half open springen. Nu echter om de 10 min lijkt wel. Wat nu? Ik kan de band van de oude contragesp losknippen en de nieuwe contragesp op het overblijvende stukje band zetten. Zelfs zonder naaiwerk. De enige vraag gaat het passen? Is er genoeg band over? Zo niet dan heb ik een probleem. Het laatste pad naar beneden is moeilijk begaanbaar, steil, veel grote losse stenen en grote hoogteverschillen. Uiteindelijk op de kamping. De aankomst routine begint. Na een uurtje staat alles ben ik weer schoon en neem ik een diepe ademteug. Pak mijn rugzak, padvindersmes (met schaartje) en de gasbrander (om de band dicht te smelten). Ik knip de band open zo dicht mogelijk langs het stiksel. Brandertje aan en smelt de beide einden dicht. Nu het moment vande waarheid! Past de nieuwe contragesp op het kleine stukje band. Net!!!! Ik heb er een goed gevoel over. Morgen komt de echte duurtest. Als ik zo bezig ben komt Azeline met haar vriend (Alain) de kamping op lopen. Gisteren was ik ze ook al tegengekomen, ze vertelde mij toen dat Cecyle gestopt was vanwege de vele bedwans-beten die ze in een gite opgelopen had (dokters advies) . Ze kampeert nog altijd zonder tent en beker merkte ik. Want toen ik haar en haar vriend thee wilde aanbieden hadden ze geen bekers. Op zijn Frans stelden zij voor dan maar wat in het dorp te gaan drinken. Ook goed, omdat het zo gezellig was gelijk met z'n 3'n gegeten. Een plaatselijk streekgerecht Aligot, aardappelpuree met kaas, erg lekker en goed vullend wat zal ik daarop slapen!

10 juli 14 km Nasbinals kamping (ja ik noem het ook al Nassibals :-) )

2010-07-10T12:21:00.000-07:00

Salade Bastide, ratatouile en lamskoteletten, kaas en thee

Hele aparte droom vannacht,
ik ben in een soort realiteit waar alles pikdonker is. 2 plaatsen worden sterk verlicht als door een lantaarnpaal. Het is allemaal nieuw voor mij om er te zijn. Ik kan een contact tot stand brengen dan gebeurt er iets. Ik maak het contact op de eerste plaats en op de 2e plaats begint een stuk grond als een schijf rond te draaien als een draaikolk. Met z'n 2'n kijken we ernaar. Ik zeg dit stuk valt door de tijd (en zal zo verdwijnen). Met dat ik het zeg lig ik op de schijf! Mijn maagstreek draait mee, de rest van mijn lichaam is stil! Ik voel mezelf oplossen en stukje bij beetje verdwijnen en wordt bang. Ik val ook door de tijd!
Het geflapper van de tent maakt mij wakker, angstig. Ik moet mijn tent strakker spannen dan is het over. Alleen sta ik buiten, het is aardedonker, bliksemflitsen op de horizon lichten op. Onaards griezelig dezelfde energie als in mijn droom. Gauw mijn slaapzak weer in. Daar liggen nadenken, ben dus niet voor niks op deze plaats gaan kamperen. De energie trok mij aan en triggerde een droom. Wat zegt de droom, door de tijd vallen in de droom betekent onsterfelijk zijn (vraag me niet waarom ik weet het gewoon). Als je onsterfelijk bent dan bestaat de tijd niet meer zoiets. Wat in mijn droom oplostte was mijn ego. Wat een gedachte je ego maakt je sterfelijk! Met onsterfelijk zijn bedoel ik meer in de Bhudda-staat of verlicht zijn. Ik heb dus mogen ervaren wat het is om je ego kwijt te raken in een droom pfoeh! En toen kwam de 2e droom; (die energieplek werkte wel )
ik kan gegevens kopen van de maffia, foto's van andere planeet, mars of zo. Ik heb het geld en ga naar een tropisch eiland voor de transactie. Vind het wel spannend eigenlijk onderhandelen met de maffia. Heeft ook iets oncontroleerbaars. Twee mannen nemen mij op van een afstand, maffia? In de hotelkamer ligt een uitnodiging met een verkapte sexuele ondertoon. Verkoop ik mijn ziel aan de duivel?
Tja weet even niet goed wat met deze droom te doe. We laten hem even sudderen. Na een drukke nacht gewekt door mijn wekkertje. Ik ben zo in harmonie met mezelf en mijn omgeving dat alles goed is. Ik heb geen haast, buiten de tent is het prachtig, mistig wat de plaats erg intiem (van mij) maakt. Elk druppeltje in het gras glinstert en de bloemetjes kleuren mooi. De koeien kijken stil naar mij. Het is net zo mooi als gisteravond. Ontbijt gaat relaxt, heb gisteren veel gelopen nu maar een km of 14 kippeeindje. Tijdens het inpakken passeren al 2 wandelaars door de mist moeten vroeg begonnen zijn. Ik ga lopen, wat een innerlijke rust. Na ongeveer een uur ben ik hopeloos verdwaald. Het pad is weg, volgens het boekje moet ik een prikkeldraad hek volgen dat WZW loopt. Het is geen doen. Het hele terrein is nauwelijks te belopen door de koeiensporen, moerassige stukken, prikkeldraad versperringen en horzels die dwars door mijn zweetdoordrenkte kleren steken of in mijn knieholtes gaan zitten. Elke paar minuten plet ik er één. Ik probeer op kompas te lopen maar moet dan over hekken. Dit zijn heuphoge gestapelde stenenrijen met 1 of 2 prikkeldraadversperringen aan de zijden en soms ook nog werkend schrikdraad. Menigmaal heb ik bovenop de stenen gestaan balancerend met stokken en rugzak om over prikkeldraad te komen en tegelijkertijd horzels dodend! In de verte een weg of zoiets. Wel of niet in de richting DAAR ga ik naartoe! Als ik erop sta heeft mijn trekkingbroek een kleine winkelhaak in het kruis... Op het kompas te zien loopt de weg min of meer in de goede richting. Maar dat duurt niet lang. Ik zie een dorpje liggen en hoop dat de weg er naartoe gaat. Een uur verder, nee dus! Als ik bij het dorpje wil komen zal ik tja weer door het veld heen moeten. Zo gezegd zo gedaan. Nu valt het mee. Rond half 12 sta ik bij het dorp zo'n 5 km uit de koers na 2 uur dwalen. Geeft niet Nasbinals is niet ver. Ik ben doorweekt van het zweet. Het is benauwd en de wolken bedekken gelukkig ook nog de zon. Water getapt uit de dorpsfontein en een picknick plaats gezocht. Zo nu eerst opdrogen. De yoga brengt de harmonie van vanmorgen weer terug. Ik merk dat mijn emoties dicht onder het oppervlakte liggen. Er staat nog wat te gebeuren voel ik. Na de lunch loop ik weer in mijn harmonie-energie-bel. Alles is mooi en goed ongelooflijk! En zo loop ik tegen 3'n Nasbinals binnen. Leuk plaatsje met een mooie kerk ga ik nog wel even kijken. De routine begint, kamping zoeken, tent drogen, douchen enz. Rond 6 uur weer in het dorp. Als ik de kerk inloop voel ik energie, dit is wel een drukke dag zeg! Dit keer gaat het allemaal wat minder heftig. Ik voel blijdschap (he he eindelijk eens een vrolijke emotie in een kerk). De blijdschap van een zoon (ik dus) die na jaren zijn vader terugziet (mijn vader in mijn huidige leven). We hebben beide eens in deze kerk gestaan. De zoon realiseert zich hoeveel hij van zijn vader houdt. Wat moet ik hier nu weer mee? Ik beslluit de emoties door te trekken naar dit leven en realiseer mij hoeveel ik van mijn vader hou en hoe schuldig ik voel mij omdat ik hem de laatste maanden van zijn leven niet heb kunnen helpen. Nu realiseer ik mij dat mijn vader altijd mijn liefde gevoeld heeft (net zoals mijn vader in de kerk) en dat dat voldoende voor hem was, hij heeft het mij verteld maar ik hoorde hem niet. Die schuld die heb ik tot nog toe zelf in stand gehouden! Stom hé? Mooi die laten we even lekker gaan. Al met al was het even een roerig emotioneel half uurtje in de kerk. Ik kan nu mijn vader helemaal loslaten, ik kan verder en zijn geest ook. Het ga je goed pa, je hoeft mij niet meer op te zoeken in mijn dromen. Wat was dit een drukke dag! Ik ga slapen

9 juli 25 km 2 km west van Quatre Chemins kamping Chauvage

2010-07-09T12:02:00.000-07:00

Gehaktschotel noodrantsoen, met een kop yogi thee

Wekkertje gaat af, vandaag weer wandelen. Nee maar het is zo waar bewolkt. Rond 8 uur bij de Acceuill mijn broodvoorraad voor 2 dagen ophalen. Gelijk een domper, wel de 4 croissants maar niet de 4 pain de raisins! Ja zegt de kampinghoudster pain de raisins worden hier niet veel gegeten. Had ze dat niet eerder kunnen zeggen. Ik eet dan maar 3 van de 4 croissants. Wat nu? Ik ga vanavond waarschijnlijk wild kamperen, de eerst volgenden kamping is maar zo'n 14 km ver. Maar dan moet ik wel mondvoorraad hebben. Die pain de raisins daar loop ik op. Oke ''c'est le vie d'une pelerin'' ik ga bij Aumont-Aubrac wel brood kopen. Is wel zo'n 14 km dus doorlopen. De Boulangeries gaan meestel om half een dicht. Tien over 9 weg, kijkend op de kaart kon ik al zo een halve a een hele km afsnijden, de kamping ligt gunstig aan de route. Het blijft bewolkt maar het is bloedbenauwd, ik blijf zweten. Weer haal ik allemaal medewandelaars in. Ik loop vandaag zo geconcentreerd dat ik weinig om mij heen kijk merk ik. Het zand knerpt regelmatig onder mijn schoenen. De bedoeling is om bij Quatre Chemin aan te komen, daar te eten (kan zegt het boekje) en dan een klein uurtje door te lopen en op de hoogvlakte, ca 1000 m hoog te kamperen. Het kaartje toont dat daar een beekje stroomt. Ik kom zowaar een Hollands stel tegen dat wandelt. Maar ze zijn niet erg spraakzaam, ik schakel een versnelling hoger. Rond 12 uur in Aubrac. Hoera de Boulangerie is nog open, later zie ik dat ze de hele dag open is :-) Drie pain de raisins scoren, jammer croissants op. Dan maar stokbrood. Door mijn hoge tempo deze morgen ben ik al over de daghelft. Om 4 uur bij het restaurant aankomen heeft geen zin. Ik ga maar een cola drinken en besluit een langzame lange yoga, meditatie lunch te houden. Rond een uur of 3 weer echt op pad. Het is vochtig benauwd gelukkig is er wind. Het lopen gaat goed. Toch verveeld het pad op de een of andere manier. Tegen 5'n wil ik er zijn. Raar als ik in lange lunchstop neem dan heeft mijn lichaam altijd minder energie in de middag. Ik loop door foeterend op een pad waar geen eind aan lijkt te komen. Even na 5'n daken ik ben er! Quatre Chemins is precies wat het zegt, 4 wegen en 2 huizen. één is een gite gerund door Regine maar die is ook al 70. Nee ik kan er niet eten maar wel slapen. Dus dat wordt een noodrantsoen denk ik. Ik neem een rustpauze voor de laatste etappe. Als ik naar de wc ga kom ik door de ''gite'' Brr oud vies ik slaap wel in mijn tent vanavond. Rond 6 uur weg, de route loopt de hoogvlakte op. En kruist een beekje, hmm dat ziet er goed uit het stroomt goed, water is helder. Het punt wat ik uitgezocht hebt ligt aan de ander kant van de top. Het komt precies zo uit als ik gewenst heb! Zo zie je maar je schept de wereld met je gedachten. Een prachtig rustig veldje, met heerlijk dik gras. Fluitende vogeltjes, brommende bijtjes. Koeien ver weg de temperatuur is heerlijk koel en 100 meter verder loopt de beek onder een bruggetje door daar heb ik mij gewassen. Maaltijdje op ik ben schoon en de zakkende zon is mooi. Wat een wereld plek!

8 juli rustdag Saint Alban sur Limagnole zelfde kamping

2010-07-08T11:59:00.000-07:00

Quiche met bonensalade, doperwtjes met gegratineerde aardappels (nu anders dan gisteren) en een heerlijk stukje vlees, taart toe

Cecyle & Azelyne hadden dus een koude nacht. Maar zegt Cecyle pelgrimeren is veel lopen en weinig eten of slapen. Ik ben bang dat ze de komende dagen stuk loopt, dit houdt geen mens vol! Ben benieuwd. S'morgens thee gezet voor de dames, zij dronken uit mijn beker (zelfs geen beker bij zich! Ik blijf mij verbazen) ik uit de waterkookbeker. Ik pakte 2 sinaasappels, Cecyle had nog 2 kilo (!) aan studentenhaver voor onderweg over en Azelyne een goede kaas. Pratend en etend begon de morgen. Rond een uur of 9 waren ze weg ieder weer apart. Ik ga ze vast nog wel eens tegenkomen de komende weken we lopen hetzelfde pad. Ik kon weer in mijn routine komen. Lekker yoga, mediteren daarna rest van het ontbijt. De dag ging voorbij met smsjes en verslagen bijwerken zoals jullie gemerkt hebben lag de communicatie stil. In St Privat d'Allier had ik geen streep ontvangst. Zowaar s'middags even kunnen internetten en een frustrerend telefoongesprek met Telfort. Ik krijg mijn Email password per post opgestuurd naar Dordrecht. Maw ik kan gedurende mijn pelgrimage niet bij mijn Email. Dus communicatie kan alleen via de sms of reactie op mijn blog. (zo en nu die frustratie loslaten). Het is weer ontzettend heet ik verwacht onweer de komende dagen. Uit de reacties op mijn blog begrijp dat sommige mensen zich afvragen hoe ik erbij loop. Monique vertelde mij laatst dat ze verwachtte dat ik er verwilderd en met een baard erbij loop. Ze was verbaasd, want ik scheer mij netjes elke morgen en mijn haar is kort geknipt. Net anderhalve week geleden naar de kapper geweest (heerlijk ik hou van mijn korte coup zelfs als mijn haar vet is zit het nog goed). Voor de rest ben ik gebruind ik was al niet dik maar ben zo mogelijk nog slanker en mijn schouders zijn nog breder en gespierder van de rugzak. Ik merk nu dat een gezond uiterlijk mensen aanzet tot hulp. Als ik bv in een washok sta en probeer uit te vinden hoe de wasmachine werkt kan ik het beste halfnaakt gaan. Als er dan een vrouw van mijn leeftijd is kijken ze me eerst aan en dan glijdt hun blik naar beneden. Zoals een man even naar de decolleté van een vrouw kijkt :-) Daarna hoef ik niet meer na te denken, de machine wordt ingesteld. Als ik het niet heb wordt er waspoeder gehaald, en alles loopt in 5 minuten. Oh ja ze lopen ook nog mee om te wijzen waar de waslijn hangt! Prachtig!

7 juli 22,5 km Saint Alban sur Limagnole kamping

2010-07-08T08:39:00.000-07:00

Bonensalade, gegratineerde aardappels met vlees, kaas en vruchtensalade na

Vandaag afscheid van Henk, Monique, Eduard en Lucas. Na het ontbijt voor het eerst sinds een paar dagen weer boel inpakken. Alles ligt verspreid. Henk en Monique brengen mij naar het eindpunt van gisteren en gaan daarna zelf inpakken. Ze nemen de boot naar Sardinië, morgenavond. Het was erg gezellig de afgelopen dagen zo met z'n 5'n. Rond 10 uur sta ik met mijn rugzak op naast de auto. De wind is nog altijd koel maar er zijn nu geen wolken een strak blauwe hemel. De laatste handen, knuffels en kussen worden uitgewisseld en ik pik het pad weer op. Vlak voor ik uit het gezicht verdwijn nog een laatste zwaai naar elkaar, bedankt Henk, Monique en kids fijn dat jullie zo spontaan langskwamen. Weer alleen op pad, maar niet eenzaam. Onderweg in de auto zag ik al grote groepen pelgrims. Groot voor mij want ik heb 2 maanden alleen door het landschap gezworven en vind het ineens druk op ''mijn'' pad. Het zijn mensen die vakantie nemen en een paar dagen lopen of echte pelgrims zoals ik. Zij hebben nog witte benen en armen en zien er minder verfromfraaid uit in hun schone nette kleren. Die van mij zijn duidelijke al vele malen samen gewassen en samengepropt geweest in mijn rugzak. Maar heel weinig dragen een volle bepakking als ik. Day-packs zie ik veel en opvallend veel vrouwen alleen of in groepen. Die Franse vrouwen zijn ondernemend moet ik zeggen. Wat ze ook dragen ik stuif ze voorbij de één na de ander. Ze zijn natuurlijk allemaal in Le Puy begonnen nu, enkele dagen verder, begint de slijtage slag. Spieren raken overbelast, het is warm en als je het niet gewend bent is het best wel een zwaar pad. Na 2 maanden lopen en bevrijd van de angina ben ik in topconditie. Stijgen dalen losse keien, ik haal zo'n 5 km per uur, zelfs fietsers kunnen mij niet bijhouden in sommige stukken. Deze streek is als een droom zo mooi. Hoogvlakten prachtige oude boerenhoeven waterbronnen die drinkbaar zijn. Ik heb nu de Alu-fles van 1 liter van Nanda bij me en de plastic 70 cl fles weggegooid. Eindelijk geen lekkende fles waardoor ik constant met een natte lies loop en makkelijk die extra inhoud bij deze temperaturen. Meditatie, yoga (erbij ingeschoten de laatste dagen) en lunch in een wei. Heerlijk weer één met de wereld zo voelt het. In 2 uur 10 km gelopen mooi ik ben voor 5'n ter plekke vanmiddag. Ik kan geen woorden vinden om de schoonheid van het landschap te beschrijven, het is een prachtige wandelroute. Ook oud je komt bijvoorbeeld langs een bron waar pelgrims al sinds de 12e eeuw naar toe trekken omdat ze genezend zou zijn. Ik kon het niet laten er te gaan staan en mij eens open te stellen, ik voelde een hele zuivere energie die omhoog spiraliseerde een prachtige krachtplek. Na mijn lange pauze natuurlijk weer dezelfde mensen ingehaald dat waren vele rebonjour'en! Mijn benen hebben geen spieren maar pneumatische cylinders ze worden niet moe, mijn god wat heb ik een energie. Pas als ik op asfalt moet gaan lopen wordt het minder. Tja asfalt wie heeft het ooit uitgevonden het loopt voor geen meter na zo'n dag in de natuur. En op asfalt krijg ik het warm in de natuur op één of ander keienpad nergens last van. De kamping ligt best ver buiten het dorp. Maar heeft een wasmachine, en dat is nodig ik raak weer door mijn schone kleren heen. Morgen was- en rustdag (eerder luierdag). Tijdens het eten in het dorp maak ik contact Cecyle & Azeline. Ik kom ernaast te zitten met eten. Hoewel ze elkaar vandaag pas kennen hebben de beide dames een stevig energieveld, of ik sta open. Als ik wat voorzichtige opmerkingen maak over wat ik binnenkrijg is het ijs snel gebroken en wordt het een spontane gezellige avond in gebroken Frans en Engels. Beide avontuurlijke types ze willen op de kamping slapen maar hebben geen tent bij zich???!!! Of anders gewoon buiten. Ik kom erachter dat veel Fransen zo trekken, als echte pelgrims zeggen ze. De praktische Donald komt dan boven, ik vraag me af hoe je met zo'n uitrusting een week regen en kou volhoudt zoals ik meegemaakt heb in mei en juni! Cecyle heeft om de één of andere, mij vage reden, een maand vrij en besloot om na 15 dagen voorbereidingstijd van Le Puy naar de Pyreneeen te lopen Saint Jacq achterna. Ik voel mij op zulke momenten overgestructureerd als ik aan mijn voorbereiding denk. Maar ja mijn pad is wat langer. Het klikt zo goed dat ze meegaan naar de kamping, waar ze als mijn gasten voor een klein bedrag mogen slapen. Hoera kunnen ze douchen. Ik stel nog voor dat ik mijn binnentent weghaal dan kunnen ze in mijn tent slapen en slaap ik wel buiten. Vol Frans temperament wordt dat afgewezen. Weten jullie het zeker? Vraag ik. Als ik hun uitrusting zie denk ik dat wordt een koude nacht. Oui oui pas de problem. Oke ik ben benieuwd. Rond half 11 ligt iedereen in zijn of haar slaapzak.

6 juli St Privat d'Allier

2010-07-08T00:26:00.000-07:00

St Privat is nog altijd onze uitvalsbasis, Vandaag van Monistrol d' Allier naar Falzet gelopen 20 km

Escargot (12 stuks! mjammie!) Biestuk met bleu Auvergnonsaus, kaas en chocoladetaart na. Monique is jarig vandaag.

Was al vroeg wakker, toen ik leven in de tent van H&M hoorde gevraagd wat ze van de bakker nodig hadden en naar de bakker gelopen. Daarna gezellig gegeten met zijn allen. Eduard en Lucas hadden een hagedis op de muur ontdekt. Het is nu bijna de tent hagedis geworden. Vandaag onze laatste dag samen, jammer het is wel erg gezellig. Mijn voorstel was om vanmorgen 12 km te lopen Monistrol d'Allier naar Saugues. Henk en Lucas zouden dan meegaan, Eduard met zijn hamer houdt nogal op :-). In de middag zou dan Monique met de bus komen en Eduard kunnen we met zijn allen lunchen. Daarna 7,5 of 10 km door naar La Clauzet of Le Falzet. De eerste 3 km uit Monistrol is gelijk 500 m stijgen. Toch gaat dat met z'n 3'n redelijk moeiteloos, Henk en ik hebben eens tijd om ongestoord te praten sinds lange tijd, terwijl we langs de mooie stijgende paden lopen. Lucas stopt ons regelmatig ;-) Het bevalt mij goed om 2 dagen zonder bepakking te lopen, ik voel dat het mijn lichaam de tijd geeft om helemaal bij te komen van de angina. Mijn krachten keren terug. De ochtend tocht is mooi en gevarieerd en de wind is noord. Hierdoor is de lucht halfbewolkt en koel. Erg goed om te lopen. Aan het begin van de wandeling valt Henk een grappige muur op! In het brede metselwerk zijn allemaal Saint Jacq schelpen geplakt! Een creatieve prive ode aan het pad. De 12 km worden snel gelopen in 3,5 uur. De lunch is in Saugues op een oud ME plein, bij een mooie vroeg Gotische kerk. De commercie viert hier hoogtij, de Saint Jacq café's, restaurants en gites en Chambre d'Hotes adverteren langs het pad. Daarna verder met Monique en Eduard, zonder hamer dit keer. Maar zijn zakken puilen toch wel uit van de gevonden stenen na zo'n 2 uur :-) Voor Monique is de middagtocht erg zwaar, ongesteld en diaree eisen hun tol. Ze loopt op haar tandvlees, gelukkig staat Henk er na 7,5 km. Na even uitrusten besluit ik verder te gaan, ik wil die laatste 2,5 km er even bij doen. Ik heb het gevoel dat ik geen km's maak tot ik mij realiseer dat ik zonder bepakking loop! Natuurlijk voor mijn lichaam is de belasting 0,0! Ik kom er ook achter dat ik een soort van incognito beroemd aan het worden ben op het pad! Ik haal 4 vrouwen in die we al verscheidene keren tegen zijn gekomen vandaag en raak in gesprek. Als ze horen dat ik in Holland begonnen ben krijg ik de reactie; oh ben jij die Hollander we spraken een Vlaming die vertelde over een Hollander die is komen lopen vanaf Holland! Ja enkele dagen geleden heb ik met een Belg gesproken dat klopt. Nou mijn faam is zich aan het verspreiden! Door H&M opgepikt in Fazlet en terug naar St Privat d'Allier. Monique is jarig en we gaan eten. Het eten is goed in het restaurant, H&M zijn helemaal verbaasd over wat ik naar binnen kan slaan. Morgen weer alleen lopen met volle bepakking Let's do it!

5 juli St Privat d'Allier

2010-07-08T00:21:00.000-07:00

5 juni St Privat d'Allier
St Privat is onze uitvalsbasis, vanuit hier lopen we steeds stukken van de route. Vandaag naar Monistrol d'Allier gelopen 7,5 km

Noodrantsoen, goulash met verse spercibonen en worteltjes

Vanmorgen na het opgestaan en naar de Decathlon gegaan voor mijn gebroken gesp. In de grote bus van Henk&Monique met z'n allen terug naar Le Puy en Velay, gelukkig ligt de Dectahlon aan de goede kant. Ongelooflijk hoe kun je het krijgen, in de hele Decathlon zijn nog 2 ouderwetse gespen te krijgen (en de Decathlon is groot!). Ééntje in mijn maat binnen 5 minuten was mijn rugzak-gesp-probleem opgelost. Dat was een grote opluchting. Tegelijk een extra doekje voor de tent gekocht, tja dit is een mannen verhaal maar ik heb de gewoonte ontwikkeld om het ergste vocht van het grondzeil met vuile kleren (oa onderbroeken :-( ) schoon te maken. De laatste tijd hing er toch wel een vreemde ondefinieerbare beslist niet prettige lucht in mijn tent die ik niet thuis kon brengen. Met zeep en een (schone) doek van H&M ook maar eens het grondzeil afgenomen. Mijn tentje ruikt nu prettiger van binnen. Op de terugweg bij een mooi kerkje gesopt. Met Monique een kaars opgestoken voor mijn tocht, mijn wens is dat ik op mijn tocht en zij op hun vakantie tocht mooie inzichten mogen krijgen. Na de lunch weer een stuk van de route opgepakt. Omdat het al middag was 7,5 km gelopen naar Monistrol d'Allier met z'n 5'n. Mbv een aardige Engelsman eerst de bus van H&M op het eindpunt gezeten daarna gaan wandelen wel luxe voor mij zonder rugzak. Eduard loopt met z'n geologen hamer rond op stenen te kloppen en allerlei mooie stenen te vinden. Lucas mopperd dat Eduard zo langzaam gaat en als echte autist, staat plotseling stil gebiologeerd door iets zodat iedereen moet stoppen omdat het pad te smal is. Iedereen geniet op zijn eigen manier. Het pad is nu bergachtig geen oude stenen kruizen meer wel een oud vestingtorentje en een leuk oud kapelletje. Mooie vergezichten. In Monistrol d'Allier was een strandje bij de rivier dus zwembroeken aan en zwemmen maar. Omdat ik bedolven ben onder noodrantsoenen 2 via Nanda en 7 van H&M, terwijl ik er maar 4 mee kan nemen, bestond het avondeten uit noodrantsoen met vers gekookte boontjes erbij. Was best te pruimen. Daarna heb ik mijn blogverslag van maandag bij zitten werken. Er is op de dag van het vertrek uit Le Puy veel met mij gebeurtd ik bleef schrijven, inzichten bleven opborrelen

4 juli 17 km St Privat d'Allier

2010-07-06T04:20:00.000-07:00

Spaghetti prutje a la Donald, met gekruide worstjes, olijven, paprika
en geconcentreerde en gehakte bliktomaten. Salade van de rest, kleine zoete tomaatjes,gekookte worteltjes, geroosterde pijnboompitten en komkommer.

Voor dat ik mijn verslag begin wil ik eerst wat delen met jullie lezers van mijn blog. Vandaag mijn 3e vorige leven doorgekregen. Ik voel me enigszins terughoudend om deze ervaringen op mijn blog te zetten merk ik. Ik wil namelijk niet overkomen als iemand die een beetje interessant loopt te doen door ervaringen uit vorige Levens op het internet te zetten. De emotionele ervaringen die ik beschrijf, overvallen mij echt. Zonder door mij op de één of andere manier bewust opgeroepen te worden. Tijdens de emotionele ervaring en later tijdens het lopen beginnen de inzichten van de gevolgen van dat vorig leven op mijn huidige leven door te komen. In Arlanc kreeg ik ook een vorig leven door wat ik vanuit deze terughoudendheid maar terloops vermeld heb.

Deze gedachten speelden mij door het hoofd terwijl ik de afgelopen dagen naar Le Puy en Velay liep en er uiteindelijk was. Maar dacht ik, ik ben al in Le Puy geweest en niks ervaren, dus waarom nu wel? Niks bleek minder waar. Vandaag vertrek uit Le Puy, ik wil naar de Kathedraal om de tocht traditioneel te beginnen voor het standbeeld van Santiago (heilige Johannes). Als ik de Puy (heuvel) oploop naar de Cathedraal is het bewolkt en de lucht is ochtendkoel. En toch gutst het zweet uit mijn porieën, oei dacht ik, ik dacht beter te zijn! Binnen 5 minuten is mijn shirt doorweekt en begint mijn afritsbroek ook door te zweten. Even toch wat rustiger aandoen vandaag Donald. Mijn schoenen voelen goed, door de nieuwe hakken loop ik veel stabieler merk ik goed!, alleen het ingelijmde stukje leer drukt hard op mijn bovenvoet. Boven bij de kerk is het 9 uur, zondagmorgen mijn stokken tikken op de lange trappen voor de Kathedraal. Binnen, ik ga even op een bankje zitten, hmm mijn benen voelen niet moe aan mijn lichaam ook niet en mijn ademhaling is hoger dan ze normaal zou zijn, alleen ik zweet ongelooflijk. Voor het beeld van Santiago hou ik mijn eigen ritueel. Ik sta stil concentreer mij op de komende dag, pak mijn waterfles en proost op hem en neem een slok. En dan mijn startwoorden ''Let's do it!'' Mijn wandeldag begint, buiten de Kathedraal denk ik oh ja telefoon aan, contact houden met Henk&Monique we zullen elkaar ontmoeten in St Privat d'Allier, ze vertrekken vanmorgen. Ik schrijf ze een sms. In een opwelling denk ik, stuur hem ook naar Nanda ze was hier ook. Ik pas hem wat aan en schrijf oa dit ''Hoi Lieverd, ik sta voor de kathedraal van Le Puy en Velay en ga onderweg. Raar dat ik hier wel sta en jij er niet bij bent ik weet dat het zo moet zijn maar toch komt het binnen, (even traantjes hoor) het roert iets in mij nu alleen zonder jou te zijn op dit moment. Alsof ik al eens eerder van je afscheid genomen heb of achter heb moeten laten.'' Dat even traantjes betekende in feite dat mijn ogen zo volliepen dat ik niet meer typen kon! Het verdriet spoelde weer over mij heen ik herken het nu wel en laat het gebeuren ik huil en voel in mezelf vage indrukken en beelden worden wat duidelijker. Ik ging toen alleen weg (een soort blinde strijdlust dreef mij voort verdorie ik kan dit WEL alleen) en liet Nanda toen en al het aardse wat mij bond daar zomaar achter. De schok was te groot het liep toen niet goed met haar af (waarom gaf ik onze liefde op oooh die strijdlust wat drijft die mij voort! realiseer ik mij nu), een bepaalde ontwikkeling stopte bij haar en daardoor het plezier in haar leven, ze doofde een soort van uit. Ik voelde mij daar schuldig onder voor de rest van mijn leven toen. In de loop van de dag worden mij een aantal dingen duidelijk, waar mijn drive vandaan komt om haar te helpen. Nanda is in dit leven ook meerdere malen emotioneel in de steek gelaten. Sinds we bij elkaar zijn is ze aan een spirituele verdieping begonnen, ze begint spontaan te mediteren. Ik neem haar mee naar activiteiten die ik op dit vlak doe, maar laat aan haar de keus wat ermee te doen. Ik MAG! niet sturen. Het gemak waarmee we van het begin af aan met elkaar omgegaan zijn. We moeten al behoorlijk wat uitgewerkt hebben toen! En dat onze allereerste vakantie als beginpunt Le Puy en Velay had 2 jaar geleden is ook geen toeval!, toen konden we wel tegelijk weg en mag ik nu deze tocht alleen maken in betere harmonie met mezelf en alles om mij heen. En tja die strijdlust die koppigheid hé? Het heeft mij heel wat relaties gekost di mijn 5e langere. Ik hoop van die zorg drive naar Nanda toe af te zijn, ik mag nu in liefde kiezen!ipv vanuit een patroon, en die gefocuste strijdlust! Hoe herkenbaar! Ik herken de bron van mijn zelfdiscipline, het tanden erin en doorbijten gedrag waardoor ik de balans verlies met die andere kant van mij; intuïviteit, openstaan, invoelen. Begrijp nu beter de onbalans. Sms van Henk en Monique terug, ze hebben wat probleempjes, allebei aan de diarree en de auto heeft kuren! Half 10 en ze zijn nog niet eens Holland uit. Ze weten niet of ze het gaan halen! Oei zou jammer zijn want het leek mij zo leuk. Ik loop Le Puy uit, op de rand van de stad trek ik mijn heupband nog eens aan, en ik trek de gesp kapot!!! Damn damn damn. Ook dat nog! De allerbelangste gesp van de hele rugzak! Wat nu? Terug naar Le Puy? Doorlopen? Ik krijg de gedachte ''is het wel de bedoeling dat ik nu uit Le Puy wegga, moet ik nog een dag wachten?'' (net of iets ouds mij nog vasthoud zo voelt het ik zit in tweestrijd :-) ) Nee voelt niet goed, ga lopen vandaag. Ik besluit toch terug te gaan naar Le Puy. Wie weet is er een outdoorshop open, veel winkels zijn in Frankrijk op zondagmorgen open. Half uur teruglopen, naar de VVV, Oui ik moet de Decathlon hebben. Natuurlijk die had ik zelf ook kunnen bedenken. Maar fermé au Dimanche! :-( al met al sta ik om 11 weer op het punt waar mijn gesp kapot ging. Hij houdt het op dit moment wel, maar ik durf hem niet hard aan te trekken. Als hij nog een paar keer door dat breukvlak gaat is hij echt kapot en dan is Leiden in last. Me zorgend makend loop ik verder, als Henk&Monique het wel halen dan zouden we morgenochtend terug kunnen rijden naar Le Puy. Maar mijn rugzak is 20 jaar oud, hebben ze nog wel zo'n gespmaat? Zo niet wat dan? De helft van de gesp is aan de heupband genaaid dat kan ik niet terugnaaien met mijn naaisetje. Onzekerheden ik zie geen oplossing, teveel maar-en en als-en. Ok Donald laat het los, en loop. Het wandelpad is erg mooi, landelijk en oude paden. Regelmatig zijn er kruizen geplaatst de oudste is van 1661 zie ik. Ik loop op een pelgrimspad van minimaal 300 jaar oud. Ook zie ik oude kruizen in het weiland. Het pad is 5 meter verlegd, maar de boer durfde het kruis niet weg te halen! Oude kappeletjes, leuke oude plaatsjes wat een heerlijk pad na al die wegen. Met de lunch vraag ik in mijn meditatie om hulp voor Henk&Monique en mij, dat we elkaar vanavond zullen ontmoeten. Het pad is werkelijk erg mooi. Maar ja ik ben erg laat weggegaan door alle strubbelingen, rond half 6 heb ik nog 7,5 km te gaan. Ik kijk eens in mijn boekje, hmmm als ik de D-weg neem snij ik de hoek van de GR65 af en als ik dan de GR65 opga snij ik de lus van de D-weg af maakt de afstand ongeveer 5 km klinkt goed, nog 5 kwartier. Bij een bar zegt een gast u gaat naar St Privat d'Allier? Dat is nog 2 uur, ik zeg No! Echt waar zegt hij. Laat maar denk ik, maar het roept een soort strijdlust wakker. Twee uur My Ass! Ik voel de drive ik ben er binnen 1,5 uur let maar op! Kan verdorie toch wel kaart lezen! Ik voel me eigenlijk goed, benen zijn niet moe, er is energie ondanks een flinke dag lopen. Heel wat anders dan de dagen toen ik naar Le Puy liep. Die angina was een behoorlijk energielek. Half 7 telefoon van Henk&Monique we gaan het halen! 8 uur zijn we er! Yessss heerlijk om te horen. Kwart voor 7 ik loop St Privat d'Allier binnen. 2 uur lopen My Ass! Ik realiseer mij ineens dat ik in de strijdlustenergie uit mijn vorige leven zit. Schijnbaar krijg ik het weer beschikbaar maar nu in harmonie inzetbaar op het jjuiste moment hoi hoi! De kamping is makkelijk gevonden. Kwart voor 8 komen Henk, Monique, Eduard en Lucas aan. Heerlijk om ze te zien. Ze hebben nog nooit zo'n lange afstand in eens afgelegd. Monique is erg ziek buikkrampen ik help ze mee de tent enz op te zetten. Ik ga wat te eten in elkaar zetten. Het is een ''smijt alles wat we nog hebben maar in de pan maaltijd'' het smaakt heerlijk!! Wat een gezelligheid zo met z'n allen. Dat is lang geleden voor mij.

3 juli Le Puy en Velay angina uitziekdag

2010-07-03T11:44:00.000-07:00

Le Salade de legume a la Niçoise en Ravioli de quatre fromages

Goh wat een warme nacht dacht ik, terwijl ik wakker werd met een compleet doorgezwete lakenzak, later op de dag realiseerde ik mij dat het koorts was! Kon wel gelijk mijn lakenzak uitwassen en die was de vorige dag net gewassen :-( Ik hoop dat ik vannacht de angina uitgezweet heb. De medicijnen werken wel ik ben de rest van de dag koortsvrij gebleven en de keelpijn is ook zo goed als weg. Ik kan eindelijk weer normaal eten en drinken! Wat een heerlijkheid. Morgen ga ik weer op pad. Mijn energie was zo terug dat ik alllerlei karweitjes gedaan heb, handwas, rugzak eens binnenste buitengekeerd om alle dode mieren en orenkruiper lijken eens kwijt te raken, mijn schoenen ingevet, mijn boek uitgelezen, stalen Sint Jacobus schelpje op mijn hoed bevestigd noem maar op. Daar tussendoor een praatje gemaakt met 2 Hollandse stellen die samen op vakantie zijn, gepraat over pelgrimeren en trekzak spelen. Één van de vrouwen speelt trekzak. 'S avonds klonk de ''klok van Arnemuide'' over de kamping, toen wist ik met Hollanders van doen te hebben :-) Toen ze naar mijn redenen van pelgrimeren vroegen kwamen we uiteindelijk over reincarnatie therapie te praten ook weer eens leuk. Verder gewoon lekker in het gras gelegen en naar de blauwe lucht gekeken of naar de nieuwe binnenkomers gekeken die met de fiets of lopend aan het trekken waren. Dus lekker druk bezig, met bezig te zijn of niks te doen. De koorts zette mij wel aan het denken, kan mij herinneren dat ik afgelopen dagen wel melding maakte van het zeer warme weer. Ik had dan ook regelmatig zweet aanvallen. Nu realiseer ik mij dat het gewoon koorts was en dat dat de reden was waarom ik mij zo moe voelde. Als ik 's avonds op een kamping aankwam. Hoe krijg ik het voor elkaar om met koorts toch nog dagmarsen van 20 a 25 km te maken met volle bepakking! Tja als het zo warm is dan heb ik het dus gewoon niet door. Deze extra rustdag was hard nodig, blij dat ik naar mezelf geluisterd heb! Morgen zie ik Henk, Monique en de kids weer leuk!

2 juli Le Puy en Velay rustdag

2010-07-02T11:53:00.000-07:00

Salade met vlees, kip met aardappelblokje, spek en pasta, kaas na.

Nou mijn keel wordt er echt niet beter op. Het ontbijt kost mij een half uur. Echt geen tekens van verbetering. Ik ga nogmaals naar een Apotheek en misschien een dokter, niet eten is niet pelgrimeren. Eerst nog wat katweitjes wasmachine geladen en een handwasje. Op naar de apotheek die is lekker dicht bij, de dame bij de balie haalt er iemand bij die Engels spreekt. Ook hij wil mij strepsils geven of anders een spray. Die is sterker. Maar als het na 3 dagen nog niet over is dan naar de dokter. Ik zeg ik heb het al 3 dagen! Mijn besluit staat vast, ik ga naar een arts! Via de kamping regel ik een afspraak in de middag. Als ik naar het postkantoor loop voel ik me koortsig. Wat te doen, mijn gevoel zegt dat onder deze omstandigheden doorlopen niet slim is. Op het postkantoor wacht van alles op mij, pakketjes en brieven. Altijd weer een feest. Ik ga ze op een terrasje lezen. Bestel gelijk een Salade, hapje voor hapje werk ik hem naar binnen. Na het bezoek aan de cathedraal waar ik een kaarsje voor mij, Christan en Odile heb aangestoken, gidsen gekocht voor de GR65 en dan door naar de dokter. Die is er gauw uit, virale angina, ik ben nu een wandelende apotheek, medijnen tegen de zwellingen, tegen de koorts en tegen de pijn. En ze werken al een beetje ik heb langzaam een gewone maaltijd kunnen eten. Morgen blijf ik toch nog een dagje hier, ik wil koortsvrij zijn als ik ga lopen kijken of de medicijnen goed aanslaan. Mijn schoenen zijn ook klaar, nieuwe hakken en de lekken zijn gedicht. Alleen het geld gaat hier wel snel met dokterbezoeken, schoenen, taxi enz. Ben er nu al doorheen. Het is niet anders.

1 juli 25 km Le Puy en Velay kamping

2010-07-02T05:15:00.000-07:00

Noodrantsoen Nasi cashew noten en een biertje

Vandaag op naar Le Puy, mijn keelpijn is nog niet over, ik eet langzaam mijn ontbijt. Ik voel me redelijk energiek dus vooruit maar we zullen wel zien hoe het gaat. Nog in Allègro (2 ll'en ipv 1 gisteren alweer verkeerd gespeld) lunch gekocht wat een leuk plaatsje. Eerst 12 km naar St Paulien Daar zal ik voor 12 uur zijn dan kan ik water inslaan. De weg is redelijk rustig, vanaf Le Puy ga ik de GR 65 lopen en hoop dan een beetje van de auto's verlost te zijn. Het is dat het even moest, maar krijg er wel genoeg van. In St Paulien Om half 12 dat is dan 12 km in 2 uur en een kwartier, het beloofd een warme dag te worden. Haal voor mezelf een koude cola. Hoop dat die wel door mijn keel gaat. Bij de kerk kom ik mijn eerste lopende Santiago ganger tegen. Een duitse vrouw blijkt, ze heeft een grote schelp op haar rugzak. Geen praatgraag type. Dan maar eerst de cola in de schaduw en daarna even de kerk in. Jammer dan die gaat om 12 uur dicht. Sta voor een dichte deur. De cola rust heeft mij goed gedaan, op naar een rustige yoga/lunchplaats. Na zo'n 2 km vind ik er één. Om half 3 verder Le Puy is nog zo'n 10 km. Wat een hitte op die asfalt wegen. Tegen het eind van de middag komt Polignac in beeld met zijn imposante Don Jon/kasteel op de Puy (is een steile rotsige heuvel). Achter de volgende heuvel ligt dan Le Puy. Dat wordt een steile klim zo op het einde van de middag. Ik vecht mij de berg op. Maar daar ligt het dan Le Puy, ik ben hier al 2 jaar geleden geweest. Vanaf hier pak ik één van de oudste pelgrimsroutes door Frankrijk naar Spanje. De kamping ligt mooi aan mijn route, het is half 5. Mijn grootste prioriteit is mijn schoenen verhakt en verzoolt te krijgen. Nou dat viel tegen, de erg behulpzame kamping jongen, die goed Engels spreekt legt uit. Er is eenschoenmaker in Geant (supermarkt) en Auch. Deze laatste is het dichtste bij maar haar winkel is niet vaak open. Met de bus naar Geant is minimaal 3 kwartier, gezien het tijdstip, half 6, zijn ze al dicht voor ik er ben. Dan maar een taxi, hij belt er 1 voor mij. Mooi 6 uur bij de schoenmaker! Ja hij kan ze verzolen enz, woensdag klaar! Ff binnensmonds vloeken, niet morgen? Non druk bezet. Goede raad is duur, wat nu naar Auch? (ook een Supermarkt) Tja wat voor een keus heb ik, ik ben hier 1 dag. Als ik morgen een schoenmaker vind zijn mijn schoenen zeker niet dezelfde dag klaar. Of doorlopen op afgesleten schoenen, en afgesleten zijn ze na 1300 km! Lijkt mij ook niet goed. Het wordt een duur ritje Auch dan maar. Zowaar haar winkel is open! Een pittige Spaanse dame, blijkt later Arabisch te zijn, met gitwart haar. Haar hakkenbar heeft ook wel iets weg van een Noord Afrikaanse winkel. Overal ligt van alles, donker. Maar ze komt kompetent over. Morgenavond klaar!! Yessss, ik laat ook zien waar ze lekken. Ze kijkt denkt na, ze zal eens kijken wat ze kan doen. Ze heeft ook humor. Als ze zegt, je spreekt goed Frans (2e die dat zegt) zeg ik terug; dit is een noodgeval (op zijn Frans natuurlijk) we schieten allebei in de lach. Met de taxi terug naar de kamping, stevig ritje €22,- Op de kamping probeer ik wat te eten, die keel van mij, mummelend werk ik het naar binnen. Kan mijn mond niet helemaal open doen, sommige tongbewegingen zijn pijnlijk, slikken is een bewuste beslissing. Ik ga zo echt niet in een restaurant zitten! Dan voel ik me helemaal eenzaam, dus het laatste noodrantsoen opengemaakt heb ik een uur over gedaan, hapje kauwen slikken, slokje bier. Boekje lezend, morgen toch maar weer naar de Apotheek dit is dood vermoeiend.

30 juni totaal 27 km (waarvan 22 gelopen vertel ik zo wel) Alègre Kamping

2010-06-30T12:03:00.000-07:00

Asperges, Supreme de Pintade, Tomat Provençale Gratin de Pates, Fromage sec, Satade d'Grange glace Vanille (ja het is letterlijk en figuurlijk een hele mond vol)

Vannacht wakker geworden, met keelpijn links in mijn mond, enkele nachten geleden had ik ook al een beetje last maar dat was na een keer moeizaam slikken. Nu niet meer, slikken is pijnlijk. Met enige moeite mijn ontbijt weggewerkt. Eigenlijk wilde ik vroeg weg maar besloot, gezien mijn keel om eerst bij de apotheek langs te gaan. Als ik niet goed kan eten EN drinken hou ik dit niet vol. Bij de apotheek kreeg ik Strepsils. Gaf wel een rustig gevoel, ik haalde me al van alles in het hoofd, ontstoken amandelen, operaties enz. De Strepsils temperden de pijn wat, maar ze is niet helemaal weg. Ik zat wel te denken als reincarnatie Therapeut. Krijg ik beelden door dat ik opgehangen wordt en die nacht krijg ik keelpijn! Toevallig of niet? Water gaat wel rauw door mijn keel, ik drink niet veel onder het lopen. De route loopt zo'n 15 door een vallei, lekker veel schaduw, het is benauwd, maar heerlijk autoloos. Na zo'n 2 uur lopen geen huizen tegengekomen, ik begin aan de route te twijflelen, zit ik nog wel goed mijn intuitie zegt dat de huizen nu zouden moeten komen! Tegen lunchtijd (12 uur) zowaar een huis kan ik water vragen voor lunch-thee. 2 oudere stellen praten met elkaar natuurlijk krijg ik water! Welke route loop je? de standaard leuke nieuwsgierigheid. Naar Alègre maar dat is 25 km! van hier en ik dacht dat ik al aardig op de helft zat! Ik snap het niet en begin te twijfelen aan mijn gekozen route route heb ik dan toch een fout gemaakt? De man zegt ik wil je wel meenemen naar ?? daar wonen we en ben je onderweg. Ondertussen twijfel ik zo dat ik maar ja zeg. Vanaf toen werd het een kado'tje. De vrouw vraagt (ze heten Christian en Odile) moet je koffie? Ik zeg ik drink thee, dat kan ook. Van het één kwam het ander, ik moest mee-eten. Eerst ommelet met champignos (les Girolles), daarna een vlees schotel met groente en weer paddestoelen en broccoli. (alle paddestoelen door Christian zelf verzameld) De wijn kon ik nog net afslaan. En Odille bleef koken en kokkerelen wat een gastvrijheid en daar zat ik met mijn pijnlijke keel! Op een gegeven moment aangegeven dat ik vol zat. Okee,.... Moet je nog fruit? (dat werden 2 pruimen en een vers glas sinaasaapelsap). Chritian zei we eten altijd 2 uur, maar dat geeft niet, ik zet je wel wat verder af dan heb je nog maar 9 km te lopen vanaf 14 uur. Op dat moment was ik murw en kon niet meer tegenspartelen, ze waren zo aardig en vonden het zo leuk dat ik met ze mee-at ze waren niet te houden. Ik spreek ook onvoldoende Frans om op een beleefde manier duidelijk te maken dat zoveel niet nodig is. Er moesten nog foto's gemaakt worden, adressen, blogspot enz uitgewisseld worden. Echt woorden schieten mij te kort om de hartelijkheid en de gastvrijheid van Christian en Odile te beschrijven! Na een toeristische rondrit zette Christian mij af bij een plaatsje, Alègre 9 km zei het bord. De laatste 3 a 4 km waren stevig klimmen, wat was ik blij dat ik nu eens in een auto zat. Dat had mij zeker 2uur gekost en daarna nog 9 km! Toen Christian wegreed dacht ik, zwak om die lift te aanvaarden Donald, maar het was wel lekker! Nog maar 9 km kom Donald makkie het is ook nog eens dalend. Na een half uur had ik papbenen, alle fut was eruit, komt het door het eten? De keelpijn? Of geen yoga? In ieder geval ik liep op mijn tandvlees. Op de kamping aangekomen voelde ik mij niet lekker, lusteloos, draaierig, een zwaar hoofd, keelpijn. Na het tent opzetten, thee gezet (warme dranken voelen minder rauw) en 2 koppen gedronken ik moet vocht in mijn lichaam hebben. Een croissant met worst voor het zout. Maar nu nog voel ik dat ik weinig energie heb. Ik ben blij dat ik ivm Henk&Monique maar 3 dagen loop. Overmorgen een rustdag. Zou nu eigenlijk vroeg naar bed moeten, ga boven wel vragen om de keelpijn te minderen, ik heb de boodschap begrepen. Wat dat vorige leven betreft. Hoop dat ik mij morgen beter voel!

29 juni 18 km Arlanc kamping

2010-06-29T11:22:00.000-07:00

Pave de Boeuf avec foum d'Ambert

Vandaag een kort trace, als ik de Route National volg 16 km. Alleen die loopt ook langs de kamping van Ambert dus ik weet hoe druk die is. Die ga ik zoveel mogelijk vermijden als het even kan, dan maar 2 km meer lopen. Hoewel de zon niet schijnt is het al benauwd, ik besluit mijn broekspijpen op te rollen bij het laatse huis van Ambert. Het valt mij op dat de vrouw die wegrijdt een hoofddoekje heeft, gemengd huwelijk in Frankrijk? Als ik langs loop spreekt de man mij aan, enthousiast ratel de ratel. Kan het een beetje volgen, waar kom je vandaan?, Pay Bas. Oh er zijn veel Hollanders hier. Ik heb op een vrachtwagen gereden en ben gestopt op mijn 62e, snap ik dat hij zegt. Dan; attendre une minute en hij loopt weg en smoest wat door het raam. Na een minuutje komt hij terug met krantepapier. Krijg ik in mijn handen geduwd. Er zit een soort dunne pannekoek in vele malen gevouwen met gekruid gehakt ertussen en lekker!! Glunderend kijkt hij mij aan, je Turkique! Versta ik, eet maar op waar je wilt, Bonjour! En hij gaat in zijn tuin werken al smikkelend werk ik mij lopend door de gevouwen pannekoek heen wat is dat spul lekker zeg. Goed gekruid een beetje heet, ook lekker vet (kan ik wel hebben al mijn afritsbroeken zijn onder de hand 2 maten te groot zoveel ben ik afgevallen) goed van smaak. Het bevalt goed om weer over de kleine weggetjes te lopen. Weinig verkeer veel natuur. Na 9 km ontkom ik er niet aan even 2 km Route National lopen, de zon is gaan schijnen en ik kan niet bij mijn hoed, dan moet mijn hele rugzak af en hij zit net zo lekker! De zon brand op mijn hoofd auto's suizen voorbij en ik voel de zweetdruppels onder mijn shirt over mijn bast lopen. Waar blijft die afslag nou??? Eindelijk eraf een auto passseert mij de bestuurster zie ik glimlachend naar mij kijken. Een kwartiertje ik neem een afslag een auto achter mij ook. Ik hoor aan de motor dat hij waarschijnlijk bij mij gaat stoppen en dat klopt, zelfde vrouw. Die heeft zin in een praatje. En ja hoor, kaart erbij adviezen vliegen voorbij, beschrijving waar de kamping ligt. Ik raakte haar in haar zwakke plek, ze bleef glimlachen naar mij, komt natuurlijk door mijn pasgeknipte haar . Deze dag heeft een hoog socio-babbel gehalte komt goed uit het is toch een korte route. Om 3 uur kom ik Arlanc binnen, ze hebben een prachtige 12e eeuwse Romaanse kerk, een plaatje heb er wel een half uur gezeten. Er hing wel veel verdriet in die kerk, zag ook beelden van vechtende mensen en een vrouw werd opgehangen (ik?). Kreeg ik er gratis bij, was allemaal niet zo heftig als in Vezelay. Liep wel de hele tijd met het deuntje in mijn hoofd ''breaking up is hard to do'' Op de kamping kreeg ik versterking van 2 Belgen die naar Barcelona fietsen. Het gerommel wat al de hele middag te horen was, werd rond 5 uur een fikse regenbui. Maar toen had ik al een lift geregeld terug naar de stad, had mijn poncho al meegenomen. Morgen een langere tippel, 25 a 30 km

28 juni Ambert zelfde kamping (heb de naam van Ambert gisteren verkeerd gespeld merkte ik)

2010-06-28T13:07:00.000-07:00

Le Margret de canard en kaas na

Vanmorgen om half acht al wakker, de kamping ligt langs een vrij drukke weg. Ben het lawaai niet meer gewend. Het wordt al routine opstaan op een rustdag met yoga en toch ging de yoga op de één of andere reden anders, makkelijker. Het blijft mij altijd weer verbazen hoe die yoga oefeningen mijn energie rechtzetten. Als ik me onrustig voel zoals vanmorgen en ik zet mij ertoe om ze te doen dan maakt het echt een wereld van verschil. Ontbeten en lekker een boekje gelezen deze kamping heeft zowaar een paar Engelse boeken. Deze leest lekker weg, het boek hiervoor, ook van een kamping, was Amerikaans en na 2 hoofdstukken vermoeiend voorspelbaar. De vloek van Dracula in een nieuw jasje en elk hoofdstuk eindigde met een cliff -hanger ik kwam er niet doorheen. Toen ik in de spiegel keek besloot ik om naar de kapper te gaan. Ook weer eens lekker om door een vrouw gekapt te worden. De zaak had 2 knappe kapsters, toen ik in de stoel zat riepen ze de kapper erbij! Affijn in Holland zijn mannelijke kappers bijna uitgestorven hier bestaan ze nog! Over enkele dagen in Puy en Velay ik ben dan bijna op de helft! Gek in Holland stond de teller op rond de 2800 km nu zijn daar al een kleine 1300 km van af. Wil in Le Puy ook nieuwe hakken onder mijn schoenen laten zetten ze beginnen nu echt te slijten! De zomer is hier echt losgebroken vandaag was het snoeiheet, we krijgen onweer, je hoort het al rommelen. Mogelijk is het morgen minder heet, we zullen wel zien.

27 jun 24 km Almbert kamping

2010-06-27T12:01:00.000-07:00

Salade Simple pizza Royale met extra vulling en een biertje (loop morgen toch niet)

De thermometer, op de boerderij langs de weg, wees 27 graden aan en de zon zat achter de wolken. Het lijkt wel Australië! De kamping ligt een dikke km buiten het dorp gelukkig in de goede richting hoef ik die al niet meer te lopen. Met mijn laatste laatste brood, worst en kaas begin ik aan de 4e loopdag. Ik realiseer mij dat het vandaag zondag is, als ik in de namiddag aankom is alles dicht. Jammer moet ik morgen eerst mijn ontbijt bij elkaar scharrelen voor ik aan yoga kan beginnen. De morgen is schitterend, wolkenloos, de zon schijnt uitbundig, leve mijn strooien hoed! Na 3 a 4 km zie ik het bordje Almbert 21 km, het is 10 uur. Mooi dan ben ik daar tussen 4 en 5. De eerste 10 km is stijgen geblazen, maar het is morgen. De lucht is fris, ik ben fris mijn benen zijn uitgerust dus lopen maar. De hoogste col is vandaag 999 m. Precies halverwege ligt een stadje St-Amant-Roche-Savine rond kwart over 11 zie ik het liggen 4 km verder op de andere heuvel tegenover mij. Flinke klim vanuit het dal zie ik zo. Rond 12 uur ben ik er. De boulangerie/Epicirie is nog open! Ik koop er een cola en een lekker broodje voor bij de lunch. De vrouw achter de toonbank zegt tegen mij, linksaf is een pleintje met een fontein die geeft koud water en het is drinkbaar. Ik had niks gevraagd maar wel gedacht ''ik moet mijn water aanvullen voor de thee bij de lunch''. Ik zal er wel uitgedroogd uit hebben gezien. Is het bij de kerk vraag ik, wilde ik ook even zien. Oui! Een prachtig pleintje met een klaterende fontein een oude Romaans/Gotisch kerkje, ik ben gaan zitten mijn cola drinkend en alleen maar kijken. Het kerkje in het zonlicht, de huizen eromheen, de mensen, slokjes cola. Almbert komt wel. Mijn rugzak laten staan en de kerk in gegaan, goede energie. Gedeelten van ME fresco's zijn nog zichtbaar. Ik heb er een kaarsje aangestoken voor de rest van de tocht. Vanuit de deur zag mijn rugzak staan, op een bank, stokken ernaast mijn hoed opgehangen aan een raamluik blokkeerder. Net een stilleven. Doorgelopen en een goede yoga, meditatie en lunchplek gevonden. In de tuin van een huis waar niemand thuis was (alle luiken dicht) onder een boom voor de schaduw. De begin meditatie was heerlijk, wat een kado'tje om hier te mogen zitten. Alles ademt harmonie en vrede. Een dik uur later weer verder, vol energie. De weg daalt en blijft licht dalen tot aan Almbert, blijkt later, de resterende 11 km glijden onder mijn schoenen door. Als de zon achter wolken vandaan komt stijgt de temperatuur merkbaar. Via een wandelpad, waar ik toevallig tegen aanliep, van de asfaltweg af en 3 km landweggetjes. Tegen 4 uur bij de stad. Jammer VVV dicht, hoe vind ik de kamping? Maar kijk Boulangerie en supermarkt zijn open! (Almbert is dan ook een stad geen groot dorp) Dus ontbijt heb ik morgen ook. Mooi. De hele stad doorgelopen om de kamping te vinden, die hoera een wasmachine heeft. Morgen een rustdag en mijn was hangt al te drogen. Deze Pizza was beter dan de vorige.

26 juni 25 km Cunlhat Kamping

2010-06-26T11:25:00.000-07:00

Grillade de Boeuf francais selon arrivage, mousse de chocola na.

I stand where I stand.
I think of my land.
I feel so alone.
I am thinking of home.
De woorden van een soldatenlied uit de (anti)oorlogsfilm Merry Christmass. Tijdens het opbreken kwamen de woorden als vanzelf omhoog. Het gaf mij een bitterzoet gevoel. Emoties zitten om de één of andere reden dicht onder het oppervlakte vanmorgen. Naar het stadje brood voor 2 dagen kopen, 4 pain de raisin en 4 croissants. Daarna ontbijten heerlijk op een bankje, beetje uit de zon die is sterk, kopje thee gezet. Smullen maar, ik loop door het dorpje hé de kerk is open! Wat een buitenkansje, hij is 12e eeuws. Bepakt en bezakt loop ik naar binnen. Mensen zijn aan het opruimen ik vraag of ik naar binnen kan. Een man komt later naar mij toe en we praten wat. Totdat hij erachter komt dat ik een pelgrim ben, ik krijg dan altijd te horen ''vous etes tres couragieus'' je voelt ook dan het respect wat mensen hier voor pelgrims hebben. Weet nooit goed wat ik daarmee aan moet met dat oprechte respect, voor mij is het zo dat als ik het kan iemand anders het ook kan. Ik ben geen speciaal persoon. De hele groep wenst mij ''bon courage'' het liedje komt weer in mijn hoofd. En daarmee komen ineens de tranen. Huilend loop ik door het dorp, gelukkig is er even niemand die mij ziet. Ik probeer na te denken, voel ik mij alleen, heb ik heimwee? Nee helemaal niet, ik mis mijn huis niet, en mijn vriend(inn)en en familie niet in die mate realiseer ik mij. Het is gewoon ontroering omdat ik dit mag doen, lopen door het prachtige Franse landschap op een schitterende zomerse morgen mijn lichaam is op en top fit en gezond en het is heerlijk om met mensen te kunnen praten die bezig zijn hun kerk schoon te maken en aandacht en, om de één of andere reden, respect voor mij hebben. Wat kan het leven mooi zijn als je alles wat nodig gewoon op je rug mee kan sjouwen, een tent, een rugzak, 2 schoenen en wandelstokken. Ik denk aan de Bhuddistische uitspraak dat bezit jouw bezit en daarom lijden veroorzaakt (des te meer je hebt, des te meer je bang bent het te verliezen). Zo lopende in de zonneschijn met mijn rugzak kan ik de juistheid van die uitspraak helemaal voelen ipv rationeel begrijpen. Ik voel mij vrij, licht als een veertje (met 17 kg op mijn rug). De eerste 10 km zijn mooi rustige weg, weinig verkeer golvend landschap schitterend weer en de lucht heeft de koelte van de morgen, bij Augerolles aangekomen neem ik een bochtig B-weggetje. Wat ontzettend druk blijkt te zijn. Auto's zoeven voorbij, soms in file, doordat het een bochtig weggetje is moet ik regelmatig in de berm stappen en lopen. Het zijn zo een onrustige 5 km. Wat een verschil met de eerste 8! Binnensmond mopperend onderga ik het. Later zie ik de reden van deze drukte, een belangrijke doorgangsweg is afgesloten en het verkeer wordt omgeleid over ''mijn'' weggetje. In de middag nog 11 km te gaan. Het is vals plat lopen. De weg blijft voortdurend licht stijgen. Toch gaat het redelijk snel 5 km in iets meer dan een uur haal ik. Maar de belasting is voelbaar na zo'n 25 km komt Cunlhat in zicht en is mijn energie op, ook door de brandende middagzon. Dat beloofd wat de komende dagen. De kamping ligt aan de andere kant van het dorp 1 km erbuiten.ik pers de laatste 2 km eruit en ben er. Gelukkig is er een restaurant vlak naast de kamping, na de nodige kampeer werkzaamheden een douche en een half uur op mijn rug liggen strijk ik daar neer. Het is wat duur maar erg goed, met zowaar flink wat groente bij het gerecht. Wat zal mijn slaapzak lekker liggen vanavond. Overmorgen eenrustdag en ik hoop donderdag in Le Puy en Velay aan te komen, leuk ik hoop er brieven te vinden en het weekend na die donderdag komen Henk&Monique met kids naar mij toegetuft ik kijk er ontzettend naar uit ze weer te zien!